1291 Poes is ziek

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Het ziet er gelijk al niet goed uit. Ik kom thuis en hij kom niet op me af. Hij ligt ook niet te slapen en hij is ook niet buiten aan het spelen of jagen. Hij spint ook niet heel hard terwijl hij harde kopjes gevend om mijn benen draait op weg naar de kast waar het eten staat. Niets. Hij kijkt me aan met veel zielig in de ogen, maar vraagt niks. Hij begint ook niet te spinnen wanneer ik hem begin te aaien. Dat is een ongeschreven regel tussen ons: als jij gaat aaien dan ga ik spinnen en andersom. Werkt altijd, gaat altijd goed, maar nu dus niet. Hij voelt aan als een Volvo die niet wil starten. Zo stil en onbegrijpelijk en verontrustend en zeldzaam.

Ik laat hem maar even met rust en pak een boek. Hij vraagt niet om eten en ik wacht ook liever tot Piep thuis is, dan kan die hem eten geven. Vindt ze leuk. Ik lees Stig Dagerman. Korte verhalen. Mooie, sombere verhalen, beetje naargeestig, maar niet zwartgallig, meer zwaarmoedig en donker. Heerlijk om even in weg te dromen. Ik schrik wakker door het contactgeluid van een fiets die tegen de muur van het huis gezet wordt. Piep! Even later komt ze vanuit het donker van de keuken de lichte kamer in. Plots is de kamer vol levendigheid en verhalen, over turnen, over school, over meester René: 
‘Papa, weet je hoe oud de vader van meester René is?’ 
Ik trek mijn schouders op. 
’65!’
Ze lacht en haar ogen stralen en dan staat ze alweer in handstand voor de bank. Kaarsrecht, vrij, lang.

Ze gaat weer zitten en vertelt verder. Ik onderbreek haar toch maar even:
‘Tommy is ziek, denk ik,’ zeg ik. 
‘O, nee, echt? Papa, dat is zielig. Wat heeft-ie?’ Ze loopt naar hem toe en knielt naast hem. 
‘Ik weet het niet. Hij ziet eruit of-ie op is, maar ik denk dat-ie buiten iets gegeten heeft, een foute muis of zo. Z’n ogen staan ook niet goed. Kijk maar of hij wat wil eten, maar ik denk het eigenlijk niet.’
Ze maakt een zakje kattenvoer open en doet het in z’n bakje. Ze zet hem erbij. Hij kijkt er niet eens naar. Hij zit daar maar als de versteende poes uit Wiplala. Dan draait hij zich om en gaat ijzig langzaam de trap op. We volgen met gepaste afstand. Hij ligt op Pieps bed. Reageert niet op onze aanwezigheid. We gaan weer naar beneden.

Even later komt hij de trap af. Hij eet wat maar laat het meeste staan, wat hij nooit doet. Dan gaat hij naar buiten. Het begin van herstel is er. Later op de avond, wanneer hij weer terug is, draait hij nog steeds niet op volle toeren, maar eet toch wel iets en wat het belangrijkste is, de startmotor doet het weer: Hij spint. Nu komt alles weer goed.

Ate Vegter, 15 januari 2019


Vluchtelingen welkom:
www.atevegter.wordpress.com/91

 

15/01/2019 07:26

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert