Als het regent verschijnen de vissen, Andalusisch heldendom.. Lijar in oorlog met Napoleon 18

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                 images?q=tbn:ANd9GcQyAW1GdG4Nlcqhw9ke4DP

 

'Ik ben familie van Ezequiel Campos,' begon de man, 'hij was de schoolmeester in 1883 zoals u misschien weet.' ik schudde mijn hoofd, ik had nog nooit van die man gehoord. 'En wat ik u ga vertellen  is bekend bij een ieder die in Lijar geboren is, Lijar oasis in de stilte van de bergen, heilige grond van Andalusíe met je olijven en vijgebomen.' De oude man keek dromerig voor zich uit. 'Okay zei Pedro, we weten waar Lijar ligt, wat is er gebeurd in 1883?' Ik keek Pedro misprijzend aan, het was duidelijk de oude man was zijn gedachten aan het ordenen en hij zocht de woorden om de daden van zijn dorp eer aan aan te doen. Pedro trok een grimas en nam een teug van zijn flesje. 'Het is doorgegeven van vader op zoon,' vervolgde de oude man, 'mond op mond en wij allen stammen af van de mannen wiens eer hoger was dan die van welke politicus dan ook vandaag de dag.

'Hoeveel mensen wonen hier,' vroeg Antonio de bloemenman? 'Vijfhonderd,' zei de grijze baas, 'maar in 1883 waren wij met meer, toen waren wij met 600 man, vrouwen en kinderen meegeteld.' 'Ik wil dit graag horen,' zei ik vermaned tegen de bloemenman die de oude baas had onderbroken.

'In 1883 ging onze koning op staatsbezoek in Frankrijk, dat was Alfonso XII, hij had een parade van het Pruisische leger afgenomen als eregast in Strassbourg en had een eretitel geaccepteerd van het garnizoen dat daar gelegerd was.' De gijsaard keek ons even aan maar hij had de aandacht, het verhaal was begonnen.

'Daarna ging zijn tocht per trein naar Parijs, maar het nieuws was hem voorgesneld. het nieuws dat Alfonso een titel van de aartsvijanden van Frankrijk had geaccepteerd.'

Hordes van Fransen stonden de koninklijk trein op te wachten, zij waren onderdanen van een republiek en toch al niet erg koningsgezind en hier kwam een koning aan, in hun hoofdstad met een orde op zijn borst gespeld van hun aartsvijanden. Lang leve de republiek scandeerden zij, ' en weg met koningshuizen dood aan de koning! De lijfwachten van de koning zagen de meute en raadden de koning aan om niet uit te stappen maar Alfonso was een ware zoon van Spanje. Hij rechtte zijn rug en stapte het perron op. Hij werd getroffen door een tomaat en mensen gooide stenen naar hem.

                                       images?q=tbn:ANd9GcR887djrHSjL68mEcwPBy3

Met zijn zakdoek veegde hij de rotte tomaat weg en liep naar de uitgang, dwars door de menigte die dit niet verwacht had en daar stapte hij in het rijtuig dat gereed stond voor hem.

'De burgemeester van Lijar was woedend dat een bende in Parijs de Spaanse koning Alfonso XII, die een staatsbezoek bracht aan Frankrijk, had beledigd. Trots heeft een hoge prioriteit voor ons in Lijar,' vervolgde de oude man 'en de burgemeester Miguel Garcia zei: "Genoeg is genoeg, basta onze koning heeft onze steun nodig!"

Hij riep een dorpsraadsvergadering bijeen in oktober 1883 en de notulen van de vergadering bevatten zijn lezing: "Onze koning Alfonso, toen hij op 29 september door Parijs trok, werd bekogeld en beledigd op de meest laffe manier door ellendige hordes van de Franse natie ."

'De notulen liggen nu in een glazen vitrine,' sprak de grijsaard, 'in het gemeentehuis,' en hij leegde zijn biertje. 'Ja,' vroeg ik, hoe liep het af?' 'Eerst nog maar eens biertje,' zei de oude man, 'dat is als de heren geen haast hebben.' 'Absoluut niet, geen haast dus,' antwoordde Ramon 'en het is een warme dag en zondag werken wij niet.' Maria,' riep de oude man over zijn rug, 'de heren willen nog een rondje en breng ook wat dadels.'

De lege flesjes werden meegenomen door een schone uit Lijar en even later vervolgde de grijsaard zijn betoog.

'Burgemeester Miguel García Sáez, keurde op 14 oktober 1883 een oorlogsverklaring goed waarin hij zich stelde dat, tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog, "een oude en ziekelijke vrouw, maar dochter van Spanje", "alleen dertig Fransen had vermoord die bij haar thuis bleven" .

De gemeenteraad bevestigde:' dat Frankrijk zes miljoen soldaten nodig zou hebben om van Lijar te winnen.' Want waarschuwde de gemeenteraad "de inwoners van de Franse regio" dat het dorp Líjar "zeshonderd bruikbare mensen" had die elk 10.000 Franse soldaten konden verslaan. Na berekeningen (volgens welke een jongeman in oorlog gelijk staat aan 333.33 "ziekelijke oude vrouwen"), zou Frankrijk zes miljoen soldaten nodig hebben als het tegen Líjar enige kans zou willen maken.

Daarom, om onze koning te wreken stemmen wij in om het laffe Franse volk met haar minderwaardige land van de aardbodem te doen verdwijnen.

                                       images?q=tbn:ANd9GcRI0ecHPO2UwmnYES3GBVE

'Dronk de burgemeester met haar gemeenteraad,' wilde Pedo weten nadat hij een dadel pit uitspuwde op de grond. 'Alleen wijn,' antwoordde de oude man, het water in dit dorp is ondrinkbaar.

Ik zag het voor mij: een gemeenteraad die met verontwaardiging reageert op de belediging die hun koning was aangedaan in den vreemde. Een gemeenteraad van één van de kleinste dorpjes die de regio rijk is, die de koning een hart onder de riem wil steken. Dat is toch beter dan in mijn eigen oude thuisland van weleer waar mensen grafitti op de muur spuiten in de trant van.' F... dikke Willem.'

Na karaffen wijn en verhitte discussies had Lijar de grote broek aangetrokken en een gebaar gemaakt naar de koning. Het kaarslicht had geflikkerd in de raadszaal, de wijn had gevloeid en de raad had gezocht naar een manier om de koning te wreken. Dit waren geen dronken boeren, dit waren oprecht beledigde burgers die zich gekwetst voelden omdat hun koning in den vreemde slecht behandeld was. Dat had hun eer en trots geraakt.

'Er is mij iets niet helemaal duidelijk,' zei ik, 'wat was dat precies over een oude ziekelijke vrouw die 30 Fransen had gedood?'

'je hebt goed geluisterd, zei de oude man, 'het staat in de notulen in het gemeentehuis, het gebeurde aan de grens.' De burgemeester herinnerde de raad eraan dat toen de troepen van Napoleon Spanje aan het begin van de 19e eeuw binnenvielen, "slechts één vrouw, die oud was, ellendig en ziekelijk maar een ware dochter van Spanje, op eigen gelegenheid de keel had doorgesneden van 32 Fransen die ingekwartierd waren in haar huis. "

                                             images?q=tbn:ANd9GcSG69xZzUxeCR0Eec0bRmE

Daarom stelde de burgemeester: "Het voorbeeld van deze vrouw is genoeg om de inwoners van Frankrijk te laten vrezen dat dit dorp Lijar, hoewel het slechts weinig mannen heeft, de oorlog aan heel Frankrijk verklaart, aangezien een man van ons dorp 10.000 Fransen waard is.'

'Dat moet een bloedbad geweest zijn bij die oude vrouw,' meende ik. 'Zij had eerst eten gekookt met vergif,' lichtte onze verteller toe, 'en toen de mannen slaperig werden sneed zij hen de keel door.' 'Allemachtig,' dacht ik 'dat maakt Kenau Simonsdochter Hasselaer haast een heilige. Alhoewel als je kokend olie over vijanden gooit dan hoor je wel in het rijtje van 'dappere' Spaanse vrouwen thuis.'

'Omdat alles', zei de oude man,': "stemde de gemeenteraad, rekening houdend met wat de burgemeester zei, unaniem toe de oorlog aan de Franse natie te verklaren, rechtstreeks een verklaring aan de president van de Franse Republiek te richten, en eerder deze resolutie aan de regering van Spanje te melden. ” 'Dat is een heel apart verhaal,' zei de bloemenman en hij keek op zijn klokje en ik begreep de hint, we moesten naar het volgende dorp.

'Hoe liep het af,' wilde Pedro weten? 'Onze oorlog heeft 100 jaar geduurd,' zei de grijsaard. 'Toen hebben wij vrede gesloten met Frankrijk.  Wij hebben het plein herdoopt daar buiten aan een tafeltje werd het vredesakkoord getekend. Het heet nu 'plaza de la paz' (vredesplein). Dat gebeurde op 30 oktober 1983 en een Franse diplomaat kwam hier om te tekenen voor Parijs.

Hij heette Jean Francois Thiollier, en wij hebben hem egards behandeld, want wij zijn geen Fransen he, wij weten hoe je mensen behandelt, met respect. Er was maar één protestant en dat was de postman: Pedro Martin, maar ja die heeft dan ook écht de pest aan Fransen. Dat had te maken met de Basken en zo.'

'Wisten jullie dit', vroeg ik aan mijn mede motormuizen. 'Nee,' zeiden zij haast eenparig. 'Bedankt voor het verhaal, ' voegde Pedro toe, 'wij moeten nog door en hij legde een biljet van 10 euro op het tafeltje, 'dit dekt de schade wel. 'Adios,' zei de oude baas, 'ga met God' en wij stapten op onze stalen beesten. Even later reden wij het dorp uit via het plein van de vrede.

lees ook 19

San Daniel 2019

deel gemist? druk op de link

landingspage-san-daniel

Best verkochte boeken in leestips

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.:landingspage-san-daniel

en 

Nederlandse auteurs page van San Daniel in Hebban

and the page of Dutch authors in Hebban

Author's pages:

Amazon author’s page San Daniel

Hebban.

Deel dit artikel aub! / share this information please! 

Vriendelijke groet en God Bless, kind regards and God Bless!

bronnen:

  1. Ayuntamiento de Líjar. «Apartado Historia». Consultado el 14 de marzo de 2014.
  2. Reseña de un libro de Alfredo Escobar en la Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes. «El viaje de Don Alfonso XII a Francia, Alemania, Austria y Bélgica (septiembre 1883) / Alfredo Escobar». Consultado el 14 de marzo de 2014.
  3. Carlos Dardé. «En torno a la biografía de Alfonso XII». Consultado el 14 de marzo de 2014.Martín, Javier (2014). «Un pequeño pueblo de Almería en guerra... contra Francia». Revista Historia de Iberia Vieja 105.

 

 

 

14/01/2019 05:54

Reacties (1) 

1
14/01/2019 11:29
Het wordt kennelijk tijd om de geschiedenisboekjes aan te vullen ;-)
Leuk verhaal!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert