Empty nest versus vrijheid

Door Sanne blogt van zich af gepubliceerd in Sanne blogt van zich af

Bijna alle ouders ervaren het wanneer hun kroost het nest verlaat: eenzaamheid en enorme stilte na jarenlange drukte in huis. Ook mijn kinderen worden groot en vliegen langzaam maar zeker uit.

Empty nest versus vrijheid

33f21290331d42da8651302dd8c0ba22_medium.

Al twaalf jaar woon ik samen met mijn zoon (nu 17) en dochter (nu 20). Sinds de scheiding zorg ik bijna fulltime voor hen. Vader zien ze regelmatig, maar is niet de opvoeder. De kinderen gingen om het weekend een nachtje bij hun vader logeren en elke week op woensdag. Mijn vrijheid in de zin van tijd voor mezelf werd in die jaren ingeperkt tot die twee momenten: elke woensdagavond en eens in de twee weken een zaterdagavond.

Op die momenten kon er eens een vriendje langskomen zonder dat ik een hoop moest uitleggen aan de kinderen, of dat hij meteen getoetst werd op "trouwmateriaal". Vaker nog zat ik die avonden uitgeblust in mijn eentje op de bank, blij om even rust te hebben en simpelweg een muziekje van eigen keuze te kunnen luisteren of een tv-programma te kijken. Op die momenten was ik zo toe aan mijn eigen vrijheid, al voelde ik me tegelijkertijd incompleet zonder de kinderen om me heen.

Het empty nest syndroom heb ik door de scheiding al jaren geleden al een beetje ervaren. Eerst waren het de weekendjes dat ze er niet waren, vakanties en ook feestdagen als Sinterklaas en Kerst moest ik de kinderen delen met hun vader. Hoewel ik in de eerste periode vaak huilend op de bank doorbracht, omdat ik zo zo miste en omdat ik me geen raad wist met mezelf, wende het al snel. Toen andere moeders hun kinderen snikkend uitzwaaiden voor het groep 8 kamp, gniffelde ik inwendig en dacht enkel: "dat heb ik nu elke week". Voor hen was het voor het eerst dat hun spruit een aantal dagen van huis weg was, voor mij inmiddels gesneden koek. Ik genoot van die paar dagen extra vrije tijd en vooral vrijheid!

Vanaf de middelbare schoolperiode werden de momenten bij paps aangepast aan schoolroosters. De eerste jaren kon ik nog redelijk vasthouden aan een vast schema: beide kinderen tegelijk bij papa of tegelijk bij mij. Ik wilde mijn kinderloze avondjes graag behouden. Ik had inmiddels een vriend waar de kinderen nog geen weet van hadden en dat wilde ik ook graag zo houden. De schaarse vrije zaterdagavonden waren voor ons, dus ik hield strak vast aan het omgangsschema dat we ooit hadden opgesteld.

De beide kinderen kregen andere lestijden, bijbaantjes en andere prioriteiten waardoor ze juist wel of juist niet op andere momenten bij mij wilden zijn. Mijn verkering was uit en dus liet ik het maar begaan. Het kwam erop neer dat ik nog maar sporadisch alleen thuis was. Gelukkig werden de kinderen groter en kon ik wat vaker van huis. Ik pakte mijn leven weer op door regelmatig met vriendinnen naar concerten of uit eten te gaan. Maar dat is toch anders dan lekker onderuit op de bank een avondje bingewatchen ofzo.

Dochter ging studeren aan de Pabo en stagelopen in de stad hier vlakbij. Dus die bleef nog vaker dan eerst bij mij, omdat nu eenmaal makkelijker was. Zoon ging de (BOL)koksopleiding doen en werkte vier dagen per week in een restaurant hier in het dorp. Hij sliep 's morgens nog wanneer ik opstond en als ik thuis kwam van werk was hij naar zijn werk. Ik zag hem vaak alleen nog 's nachts rond een uur of 1, half 2, als hij me wakker maakte om te zeggen dat hij thuis was. Vaak namen we dan in het holst van de nacht ook zijn dag even door. Die gebroken nachten waren niet handig, maar voor mij belangrijk omdat ik anders zoonlief helemaal niet meer sprak.

In die periode vertrok zoon op dinsdagmiddag naar z'n pap, ging woensdag naar school en kwam op donderdagochtend weer thuis. Dochterlief bleef trouw de woensdagen en om het weekend naar haar vader gaan. Gevolg: enkel de woensdagavond bleef mijn vrije, kindloze avond. Wanneer dochter een stageweek had, bleef ze zelfs de woensdag ook bij mij ("gemakkelijker mama"), en verdween mijn vrijheid helemaal uit beeld.

5decf2e3838423e90abf308492ee5c95_medium.

In het voorjaar van 2018, na de zoveelste puberruzieperiode met zoonlief, kwam zoon met het idee om misschien wel bij z'n papa te gaan wonen. In stilte juichte ik "jaaa, doen", maar uitlerijk bleef ik kalm. Ik was er zo aan toe, en nu blijkbaar hij ook. Een beetje ruimte en afstand zou onze relatie alleen maar ten goede komen en bovendien was ik ook wel weer toe aan een normaal slaapritme. Nadat in de zomer een nieuwe werkplek in zicht kwam, die vanaf vaders huis makkelijker te bereiken was, werd het dan toch werkelijkheid: zoon pakte zijn spulletjes en ging bij papa wonen.

Ik besefte: mijn kind gaat uit huis. Nog niet op eigen benen, maar wel uit mijn huis, onder moeders vleugels vandaan. En hoewel ik het er helemaal mee eens was, voelde ik hoe het empty nest syndroom in mij omhoog borrelde. Het werd een dingetje voor me. Hij lachtte me uit, vond het overdreven. De omgangsregeling zou tenslotte omgekeerd van kracht blijven en hij zou wekelijks nog een nachtje komen slapen. Maar toch, dat is anders, dat kan ik je wel vertellen.

Zoon is nu een half jaar uit (mijn) huis en ik merk hoeveel rust en regelmaat ervoor in de plaats gekomen is. De onrust zat 'm natuurlijk ook in zijn leefritme, als kok werk je nu eenmaal 's avonds, 's nachts en in het weekend. Dochter en ik kruipen nu 's avonds samen onder een dekentje op de bank op The Voice ofzo te kijken. Supergezellig. Empty nest is nog niet volledig, want dochter is nog niet van plan om op korte termijn uit huis te gaan. Zij loopt nog steeds stages hier in de buurt en is dus nog veel hier thuis. Met stageweken zelfs nog meer. In het weekend is ze bij haar vader, want haar bijbaantje is daar in de buurt. En zo heb ik nu elk weekend voor mezelf, vaak ook de woensdagavond weer.

In de kerstvakantie kwam zoon een aantal daagjes bij mij en een vriendje bleef ook gezellig slapen. Superleuk en ik geniet zó van hem als hij thuis is. Hij lacht, we stoeien, knuffelen en kijken samen naar Criminal Minds. Dat hij een smeerboel achterlaat in de keuken, de wasmand weer vol zit met zijn kleren en alles was eetbaar op is als hij weer vertrokken is, neem ik op de koop toe. Maar de drukte in huis, dat ben ik echt ontwend in die paar maanden! In een weekend voor de kerst ging dochter een lang weekend naar een vriendin toe. Had ik zomaar vijf dagen helemaal niemand thuis. Heerlijk vond ik het! Koken wat ik wilde, de tv op de zender die ik wilde, een dagritme zoals ik het wilde. Ik genoot!

Zal ik echt een empty nest syndroom krijgen wanneer ze straks allebei uit huis zijn?

Hoewel stil en rustig, kan ik me niet voorstellen dat ik me eenzaam ga voelen als ze allebei uit huis zijn. Er vanuit gaande dat we goed contact hebben en houden en we elkaar nog regelmatig zullen blijven zien natuurlijk. Maar na al die jaren bijna geen beschikbaarheid over eigen ruimte en tijd, kijk ik er eerlijk gezegd wel naar uit: mijn eigen leven weer kunnen leiden, de vrijheid terugkrijgen om te doen wat ik wil op het moment dat ik het wel, zonder rekening te moeten houden met anderen.

Empty nest? Ik kijk ernaar uit :)

fe6e7a79506ce858cc4bc54882e6446d_medium.

© Sanne 2019

10/01/2019 13:36

Reacties (3) 

1
13/01/2019 17:10
Meis als je er wel moeite mee gaat krijgen dat je alleen bent ,... huur ik gewoon een kamer bij je en dan weet ik zeker dat je binnen no time weer heel graag alleen wilt zijn. ;-)

En nu serieus.

Vind het een heerlijk artikel om te lezen, positief in alle opzichten en daar hou ik wel van.

PS. Als je vis, kaas, worst, spek, koffie en nog veel meer ... maar dat zijn de voornaamste, in huis haalt dan zeg ik hierbij mijn nog niet gesloten huurcontract bij je op. ;-)
1
19/01/2019 18:41
whahahaahah! Thanks Candice <3
1
12/01/2019 22:29
Ik zou ze de kost niet willen geven die er depressief van worden, omdat ze niet (meer) met vrijheid om kunnen gaan.
Goed zo!
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert