Als het regent, verschijnen de vissen, Andalusië deel 12.. De Shandy

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                  images?q=tbn:ANd9GcTAIMjQuakTZb8GvL7tqj8

 Mijn oude lel kwam tot stilstand buiten de Shandy bar, die midden in het dorp ligt naast het grote plein voor het gemeentehuis. Er lag rijp op de velden en ik zou moeten wachten tot de zon haar werk verricht had eer ik aan de slag kon. De Shandy was vroeger 'bar Castijon' geweest. Toen had een Engels stel de bar overgenomen, Sharon en Andy, en de naam was veranderd in de samenvoeging van hun namen. Het was voor hen slecht afgelopen. Zij integreerden niet en spraken geen Spaans, dan zit je in een voornamelijk Spaans dorp verkeerd. Uit nieuwsgierigheid waren de boeren de eerste tijd nog wel langs Shandy gegaan maar druppelsgewijs vonden zij de weg naar één van de andere 5 Spaanse barretjes die ons dorp rijk is.

Hoe kan het toch dat mensen uit het Noorden zulke verwrongen dromen volgen? Dat je altijd maar denkt dat je een camping in den vreemde kan beginnen zonder ook maar iets van de streek te kennen, of een bed en breakfast, waar evenmin behoefte aan is of dat je in een Spaans dorp zonder de taal te spreken een Spaanse bar kunt runnen.

In Andalusié heb je naast je drankje vaker wel dan niet een tapa. Tapar is het Spaanse werkwoord 'afsluiten' en de hapjes die je krijgt worden geserveerd op kleine schoteltjes die vroeger op je glas werden geplaatst. tegenwoordig wordt een tapa, zoals de kleine hapjes heten nu naast je glas gezet. Handig wel het hield vroeger de vliegen uit je wijn of bier en mensen hebben de gewoonte in Andalusïe om tijdens het drinken steeds wat te eten. Vaak zit de tapa al in de prijs van het drankje inbegrepen.

                                     images?q=tbn:ANd9GcQUQcD8aEwcZn_Zu403vPq

Mensen uit de streek zijn gewend aan de tapa's die van oudsher hier bestaan. Varkenspootjes bijvoorbeeld, die nog erg herkenbaar zijn als varkenspoot. Ik hoef die niet, ik heb er altijd een beeld bij van meststallen waardoor heengeploegd wordt door onze viervoetige vrienden. Mijn buurboeren hebben daar een ander beeld bij, zij vinden het een lekkernij en kluiven alles weg tot de gelatine tussen de hoefjes.

Een andere authentieke lekkernij zijn varkenshersens. Je moet het maar willen aanraken. Het moge duidelijk zijn er worden veel varkens geslacht in Andalusië. Ik neem zelf graag iets dat je tostada noemt. Een geroosterd stuk brood, tonijn en tomaten gedrenkt in olijolie. Och elk zijn meug zal ik maar zeggen.

Als je uit het niets, zonder ervaring denkt dat je het in de horeca kunt maken, dan bega je al een ernstig vergissing. Als je dan ook de taal niet spreekt en je hebt geen idee hoe je de gewoonlijke plaatselijke tapas maakt, waar men gewend aan is, dan kun je wel naar huis gaan. Dat gebeurde dus ook, Sharon en Andy verdwenen weer net zo snel uit het dorp als zij gekomen waren en het enige wat nog als herinnering is gebleven is de naam van de bar.

Eigenlijk wel triest, iets uit de boulevard of broken dreams. Geen goodwill gelden van de volgende eigenaar, want welke goodwil heb je als er geen klanten zijn? Gewoon failliet en met de Noorderzon vertrokken nadat je spaargeld verdampt is.

Ik stapte de Shandy binnen en het was er gezellig druk zelfs in het vroege uur, de tv stond nieuws te bleren iets dat elke Spaanse bar heeft en de mannen namen hun eerste koffie voor zij aan het werk zouden gaan. Kristina de nieuwe eigenares van Shandy wist van wanten, zij opende elke dag om 6 uur in de ochtend en had dus alle klandizie van hen die hun eerste koffie nemen.

'Hola San,' klonk het toen ik binnen kwam. Hola klinkt als Ola van het bekende ijsmerk en betekent 'hoi'. 'Buenas,' antwoordde ik en in het voorbijgaan op weg naar de bar schudde ik wat handen of ik tikte een schouder aan, wat gewoon is in Andalusié. Begroetingen zijn gemeend en vaak wat lijfelijk van aard. Altijd een hand op je schouder, een knikje of een tik in het voorbijgaan. Als dat niet gebeurt, dan is er iets mis.

                                              images?q=tbn:ANd9GcQy0rK6l0Zaw3LXMdLCx3v

Kristina had mij al zien binnenkomen en zij zette het expresso apparaat aan dat een cafe solo uit zou braken. Sterke pure teerachtige koffie. Koffie die je ogen doet sperren bij de eerste slok en je maag samentrekken. Twee vrienden weken wat opzij en ik stond aan de bar, drie mannen uit het dorp. Het lokaal zag blauw van de rook want alhoewel er Europese wetgevingen zijn over het roken in openbare ruimtes wordt er gewoon gerookt.

Ons prachtige Andalusïe is een eigenzinnige streek. Mensen laten zich niet betuttelen en alhoewel ik zelf niet rook heb ik er vrede meegekregen dat het rookgedrag van mijn vrienden niet gaat veranderen, door geen enkele wet en bareigenaren willen hun klandizie behouden en roken vrolijk mee.

'Buenas,' begroette Kissy kissy mij, een bijnaam die als grap was begonnen maar aan Kristina was blijven kleven. 'Hola Kissy,' antwoordde ik terwijl zij mijn koffie neerzette. Zij kende iedere klant en de gewoontes die bij die klant hoorden. Zij kwam al met de fles 'ponche' aan lopen en goot een klein limonadeglas ponche in.  'Gracias,' zei ik en bracht de cafe solo naar mijn lippen en nam een teugje en vulde toen van het limonade glas het kopje weer bij met ponche. De brandewijn koelde de koffie meteen af en slokjes koffie nemend en het kopje weer aanvullend met ponche deed beide verdwijnen.

'Otro mas,' 'nog eentje', vroeg Pedro met de stierennek, die al jaren een goede vriend van mij was en naast mij stond. 'Het is koud vandaag, wij moeten ons goed voorbereiden.' 'Ja,' beaamde ik, 'dat is altijd van belang.'  'Hetzelfde heren,' vroeg Kissy kissy terwijl zij al met de ponche aankwam lopen en met de Barechefles. Ik knikte en zei 'maar alleen als ik betalen mag.' Pedro lachte bulderend, 'giet maar vol,' riep hij en even later tikten onze glazen elkaar aan en zeiden wij vrijwel gelijktijdig 'Salud'.

                                 images?q=tbn:ANd9GcTAIMjQuakTZb8GvL7tqj8

De ponche in tegenstelling tot de bareche is een zoete cognac achtige drank. De Bareche is het plaatselijke gif dat zijn weg brandend door je slokdarm naar je maag zoekt waar het ogenblikkelijk je maagwand tracht te perforeren. Ik zag het gezicht van Pedro vertrekken, 'de slokdarm,' dacht ik en ik wist uit de tijd dat ik zelf wel eens een bareche nam dat de tweede aangenaam was omdat je inwendige mens verdoofd was maar dat de eerste ronduit pijn deed. Pedro wiens schaduw alleen al sterker was dan de meeste mannen uit het dorp, bracht zijn hand naar zijn maagstreek. 'Pff,' zei hij, 'ik ben er klaar voor, als dat je niet wakker maakt ben je dood.'

Ik legde wat euro's neer en volgde mijn oude vriend naar buiten. Ik stapte in en besefte hoe gezegend wij zijn in ons dorp, ik hoefde mijn auto nooit op slot te doen. Dat moest je eens in Amsterdam proberen. De dag was begonnen..en de velden wachtten op hen die de eerste koffie genoten hadden.

lees ook 13

San Daniel 2019

deel gemist? druk op de link

landingspage-san-daniel

Best verkochte boeken in leestips

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.:landingspage-san-daniel

en 

Nederlandse auteurs page van San Daniel in Hebban

and the page of Dutch authors in Hebban

Author's pages:

Amazon author’s page San Daniel

Hebban.

Deel dit artikel aub! / share this information please! 

Vriendelijke groet en God Bless, kind regards and God Bless!

 

 

08/01/2019 07:29

Reacties (4) 

1
08/01/2019 22:59
Heerlijk beschreven en vooral vasthouden die oude dorpse gewoontes,
1
08/01/2019 22:00
Grappig. In de Franse Midi kent men tegenwoordig in sommige bar restaurants een soortgelijk nuttigen van een hapje samen met het drinken van een glas 'Marc'. Alleen zijn dat meestal stukjes kip of eend die men serveert van de gril bij zo een drankje...
1
08/01/2019 12:08
Heerlijk, zo'n dorp. Mooi en plastisch beschreven.
Die varkenspootjes heb ik de laatste zomer vaak voor de vossen gekocht: bij de slager 50 cent per stuk, anders raakt hij ze niet kwijt. Vooral de jonge vosjes waren er dol op: knagen en er mee spelen. En toch kwamen ze uiteindelijk allemaal op: moeder ontfermde zich over de botten.
1
08/01/2019 18:46
een lekkernij voor de boeren hier
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert