Het waren de jaren 80:

Door Candice gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Het waren de jaren 80:

87c3720d2945a22710f62a525fafa167_medium.

 

 

 

 

De meesten van ons hebben ze bewust meegemaakt, zo ook ik. Mijn jaren 80, waarin ik eens niet op ga noemen wat er allemaal voor vreselijks aan was, waren jaren die ik ervoer tussen mijn 21ste en 31ste levensjaar. 01-01-1981 – 31-12-1990. En ik heb ze beleefd, intens en hoef ze niet meer over te doen, maar er waren gewoon hele mooie momenten bij die ik gewoon best nog wel eens zou willen beleven. Afwisselend wonen in kraakpanden of bij mannen thuis en in diverse flatjes en er leek destijds ook altijd wel wat te doen. Woonde voornamelijk in Amsterdam, maar ik heb destijds ook nog een aantal weken in Purmerend gewoond en zelfs even in Diemen. Maar toch vooral dus in Amsterdam en Amsterdam was gedurende de, vooral, beginjaren tachtig het mekka van herrie en onlusten.

994ee9cd6013425e06ab454ddedab595_medium.

Volgens mij was Polak toen de burgemeester van Amsterdam en die had het niet bepaald echt eenvoudig. Amsterdam in de jaren tachtig was een levensgroot harddrugs probleem, veel krakersrellen, ontwikkeling van de grote georganiseerde criminaliteit en vrachten niet ingeschreven vooral, Duitse, junks. Daarnaast uiteraard nog de prostitutie, maar dat heeft Amsterdam veel meer opgeleverd dan gekost, want van overal kwamen sekstoeristen naar de Amsterdamse Walletjes toe.

bf5e41c2a95d4171326f27f90d8eb0bd_medium.

Maar leven in de jaren tachtig als jong iemand, dat was ik toen nog, kon echt genieten zijn. Je moet het even los zien van de vele problemen die je had op diverse terreinen. Gewoon even enkel naar alles wat leuk was kijken en het in je koppie laten herbeleven. De diverse krakersrellen waar je bang als maar zijn kon, maar met een bekkie groter dan je ooit voor mogelijk hield aan meedeed. Daar waar je van nature helemaal niet agressief bent gooi je daar met alles waar je maar mee kon gooien. Ik had ook een eigen soort van gooicocktail ontworpen. Wijnflessen (uiteraard) waar ik dan een brandend rotje in liet vallen en de fles dan zo snel mogelijk richting ME pleude. Is gelukkig voor mij nooit verkeerd gegaan en heb er voor zo ver ik weet ook geen ME'ers mee verwond. Ze waren gewoon niet altijd helemaal leeg, zat nog een bodempje in, en dus kwam het lontje van het rotje in het restant wijn en daardoor ging het dan uit. En ik heb me later wel eens afgevraagd wat er gebeurd zou zijn als zo'n fles vlak voor het lichaam van een ME'er uiteen zou zijn gespat. Daar moet je niet teveel aan denken, want dat zijn geen leuke gedachten. Maar hallo, ik was tijdens zoiets nooit bij mijn volle verstand. En dat was bijna niemand tijdens die rellen. Zowel aan de kant van de krakers als aan de kant van de ME had je gedragsgestoorden lopen. Ik was er één van … gezien waar ik mee gooide, maar ben ook wel eens, terwijl ik nergens aan meedeed, met een knuppel afgeranseld zoals zovelen. En dan kom je bij kennis in een smerisbusje en ach ja … het hoorde bij de screaming jaren tachtig. En ja ik weet dat het gewoon verkeerd was wat ik deed. Ik zal dat ook nooit goed praten. Schamen doe ik me nooit, zoals al veel vaker gezegd, dan had ik het niet moeten doen. Maar ik ben nooit weggelopen, en ik zal dat ook nooit, om mijn verantwoording te nemen, voor wat ik deed, doe en wie weet ooit nog zal doen. Zo zit ik niet in elkaar!

 

 

 

Wanneer je eens niet studeerde, snoof, zoop, spoot, blowde, relde of wat aan het kraken was dan sliep je om nieuwe krachten op te doen voor de volgende sessie. Natuurlijk waren er ook zat momenten waarop je leven leek op een normaal leven, maar over die dagen en perioden valt niets nuttigs te vertellen. Herinner me nog dat ik in de zomer van 1982 met een kermisattractie mee was. De grijpertjes en ach op die manier kwam ik toen de zomer door. We stonden een keer met de grijpertjes in Abcoude en daar woonden toen ook twee toenmalige heel bekende artiesten. Dominic Grant en Julie Forsyth.

82247df00dbe29bdb847d9e75bb8217b_medium.

 

 

 

We stonden daar in … Juli, eind Juli en ineens begon iedereen in de gaten te krijgen dat die twee op het kermisterrein rondliepen. Nou was ik toen dus nog 100 % transje en uiteraard verliefd op die mooie blonde man. Maar ja die was zo hetero als maar zijn kon en daarnaast dus getrouwd. Maar goed, het was wel even heerlijk om die mooie man op slechts één meter van je langs te zien lopen. En dan lacht hij ook nog eens … niet naar mij, maar dat telt niet mee. Voor mijn gevoel was zijn lach alleen voor mij bedoeld. En dan ben je nog in extase en vergeet je op te letten en dat vond de eigenaar van de tent weer niet leuk, waardoor je bijna je boeltje kon pakken om op te sodemieteren. Ach dat hoorde er ook bij. Werd gedurende die twee maanden iets van zeven keer weggestuurd en elke keer was het dan toch weer van:

'Dit was echt de laatste waarschuwing Can.'

Mijn taak bestond uit de woonwagen schoonhouden, boodschappen doen, koken, chemisch toilet schoon houden, de twee honden uitlaten, afwassen, bedden opmaken en tussendoor ook soms wat in de tent helpen. Ik genoot ervan, en ja ook nog van dat minder leuke werk. Het hoorde erbij en nou ja ik was niet echt welkom in de tent, alleen als het druk was en dan diende ik wel in een spijkerbroek te komen, want in een rokje werd toen niet geaccepteerd. Ben daar wel eens kwaad om geworden, tot dat ik een goed gesprek met de eigenaar had waarin hij mij rustig uitlegde dat … die tent wel zijn broodwinning was en dat het wel eens problemen kon geven, zeker 's avonds als veel kermisbezoekers niet helemaal meer nuchter waren, als ik daar in een rokje zou rondhuppelen. Dus legde ik me daarbij neer en bovendien had ik het geld hard nodig. En koken voor drie man en voor mijzelf iets wat ik wel lustte … was best wel veel werk, maar nooit vis. Heb hem direct verteld dat ik geen vis zou koken of bakken of zou kopen en dat was goed, maar wat niet zeggen wilde dat ze het niet aten en mij evengoed bijna deden kotsen doordat ik het dus wel moest opruimen.

c5cf24f9efd115f9ddc22ba95fd1290a_medium.

 

 

 

Geen jaren 80, 2003 als ik me niet vergis, maar heel mooi.

Wat me altijd is bijgebleven is een hele leuke avond. Het was al laat en de tent was al dicht en we stonden toen in Mook, bij Nijmegen, en waren uitgenodigd bij mensen thuis voor een feestje en we gingen erheen .. dat mocht wel in een minirokje en er werd die nacht heel wat gezopen en gerookt. En dan bedoel ik niet sigaretten. En het was een uurtje of drie toen we terug naar de woonwagen gingen om te slapen en we waren op twee fietsen. Ik zat net als een ander op de bagagedrager en zat niet echt heel stevig, en was ook in diverse sferen die vallen onder de verzamelnaam niet helder en ik zat zomaar wat te zitten en ineens besloot mijn 'chauffeur' te brullen: 'Eddy Merckx' en spoot ineens keihard  vooruit en … ik lag ineens wezenloos op het fietspad en was op het bekkie gevallen en sindsdien heb ik nog altijd een klein littekentje op mijn kin zitten en een knie bloedde, had wat schaafwonden en mijn lip was dikker. En ik was zo ver heen door alles wat ik had gedronken, gerookt en stiekem op de wc tot me genomen had dat ik geen eens veel pijn had. En ik was niet de enige die een bagagedrager verlaten had, want die andere die achterop bij de andere fiets zat lag net als mij lichtjes in de kreukels op het fietspad. Ik kan u verzekeren dat toen de twee toch ietwat geschrokken Eddy Merckxjes sorry stamelden ze de wind van de twee redelijk gedeukte en beschadigde kneusjes behoorlijk van voren kregen … om daarna met zijn viertjes in het gras te gaan liggen rollen van het lachen. Hallo, het waren wel de jaren tachtig.

Nou kan ik u alle poltieke 'hoogtepunten' van de jaren tachtig gaan vertellen, maar daar was ik niet bij betrokken en het raakte me wel, maar daar is al zat over geschreven. De jaren tachtig waren ook fun. En niet een beetje ook, maar gewoon veel. Ondanks de ijskoude kille politieke buitenwereld vol met oorlogen, staatsgrepen en gezeik en uiteindelijk de prachtige omwentelingen in 1989 en 1990, viel er gewoon onwijs veel te genieten op festivals en bij de grote stadionoptredens van Bruce Springsteen, Rolling Stones, David Bowie en van nog vele anderen. En daarnaast uiteraard van Yvonne van Gennip, Hein Vergeer, Marco van Basten en het Nederlands elftal en nog wel meer.

Waar de jaren 60 mogelijk de basis voor grootse muziek leverde wat in de jaren 70 werd geperfectioneerd gaven de jaren 80 ons zomaar even dit prachtige nummer.

9fe74520ac465344ef25ec461942971b_medium.

 

 

 

En hoe zag ik er zelf eigenlijk uit in de jaren 80?

Was een hele magere lat die alles wat je maar aan kleurtjespanty's kon bedenken droeg en totaal niet bezig was met de vraag of het rokje wel paste bij het shirtje en of de panty's erbij pasten en mijn haar was langer dan nu, absoluut en vrij vaak in vlechtjes en ik heb zelfs een vrij korte periode met een echte hanenkam rondgelopen en die was in de regenboogkleuren gespoten, want … ik wist geen kleur te bedenken en liet het toen maar aan die jongen over die het zou kleuren. Maar als ik naar de HTS ging, wat regelmatig was ..... dan droeg ik een strakke spijkerbroek. Ik was ook best wel vaak op het veld van de Volewijckers te vinden in Amsterdam-Noord … Buiksloterdijk meen ik, want ik had zowaar een vriendje die ik dus zo af en toe zag. Hij speelde daar weliswaar niet, maar zijn broertje speelde er wel en zodoende. Was vroeger overigens een behoorlijk grote club en betwijfel of ze nog bestaan. Zo ja, dan is het al decennialang een amateurclub. Enniewej, ik genoot daar seksloos op- zoenen na van een hele leuke jongen en dat heeft toch nog een maandje of zeven geduurd alles bij elkaar. Inclusief de periodes dat we elkaar niet zagen. Hij heeft het niet overleefd, omdat hij net als mij dingen tot zich nam die volgens artsen en cijfers niet goed voor je zijn als je oud wenst te worden. Ach, dat hoort ook bij het leven. Niet oud worden. Wat heb je daar ook aan? Niets. Alleen moet je zorgen dat zodra je gaat je alles bereikt hebt wat je wilde bereiken … en dat heb ik gedaan en dus is mijn leven niet voor niets geweest. Maar toen, in de jaren tachtig wist ik al wel wanneer ik zou stoppen met leven, maar ik dacht er uiteraard niet veel aan. Was nog jong en genoot toen van het leven. Klappen en rammen krijgen, gearresteerd worden en op je tellen moeten passen voor erg vervelende personen …. het hoorde bij mijn leven van toen en ik heb er dus nooit één moment spijt van gehad, want dan had ik het niet moeten doen en me schamen voor wat ik allemaal deed was en is en zal altijd uitgesloten zijn. Schaamte hebben mensen pas dan als het fout gaat, zolang het goed gaat hoor je ze niet over zich schamen. Nou en ik doe het echt niet. Zoiets had ik al geschreven. ;-)

De jaren tachtig, muzikaal zonder meer een heel erg goed decennium en daarnaast gewoon waanzinnig om te beleven. Als je de vele vervelende momenten weg laat!

 

 

 

*Candice*

05/01/2019 09:44

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert