Het rode koord

Door Compassie gepubliceerd in Verhalen en Poëzie


0a74572f14989f332910d0566890ef6d_medium.

‘Dokter Geseling komt zo bij u voor de verdoving. Als er iets is, kunt u aan het rode koord trekken,’ glimlacht de volslanke assistente vriendelijk. Een kort, felgeel licht flitst uit haar ogen. Dan verlaat ze de benauwde, kleine kamer.

Zwetend omklemmen m’n handen de armleuningen terwijl spanbanden m’n kuiten strak tegen het zwarte leer aandrukken. M’n tong glijdt voor de zoveelste keer over de al zo lang door pijnstillers verdoofde kies, rechtsachter. Nog even. Paniekerig kijk ik vanuit de hoge behandelstoel om me heen. Hier gaat het gebeuren, hier in deze steriele, witte ruimte. Ik zie het wapenarsenaal al liggen: grote dotten watten, tangen, haken en een dikke, lange spuit. Ik slik en staar naar boven waar het lange, rode koord wat onbestemd uit het systeemplafond bungelt. Dit koord zegt alles. Het bevestigt m’n vermoeden. Ik bevind me in een martelkamer waar al velen voor mij ondraaglijke pijnen hebben doorstaan. Waar al zoveel bloed tegen de muren is gespat en waar meedogenloos leed niet is gehoord. Ik wil dit niet! Ik wil weg! ‘Aaahh’ gil ik krijsend. Ik ruk, ik trek, ik zwaai wanhopig om me heen en … raak daarbij het rode koord. Per ongeluk maar zo onomkeerbaar.

Een hels kabaal vult de ruimte. Hard geratel en een oorverdovende galm. Wat gebeurt er? Schichtig kijk ik om me heen. Op manshoogte verschijnen er grote, ronde gaten in de zijwanden. Gure luchtstromen vullen razend de behandelkamer. Au! Alsof een ijskoude en krachtige orkaanwind m’n lichaam striemt. Het is zo pijnlijk. Kan ik wat zien? Voorwerpen en papieren vliegen rakelings door de lucht. Niks blijft op z’n plek, ook het instrumentarium is klakkeloos op de vloer gesmeten. Geschrokken sluit ik weer m’n ogen en bescherm m’n gezicht. De turbulentie is te sterk. Ik ga dit niet redden! ‘Help! Help!’ schreeuw ik over alles heen. Met m’n handen grijp ik waar ik grijpen kan. Waar is die rode draad, verdomme? Waar is die rode draad!

Wat een drama! Drie keer greep ik mis, maar nu heb ik hem. Ferm trek ik aan het zwiepende touw. De rust keert terug. Uitgeput leun ik achterover. Ik leef nog! Zuchtend zie ik de puinhoop om me heen. Wat een toestand! Dan hoor ik luid gekraak, precies boven m’n hoofd. Wat is dat? Uit het niets valt er een dik plasticfolie naar beneden. Van dat bubbeltjesfolie, precies over m’n hoofd en armen. Ik schrik en verstijf. Een apparaat loeit, een zuiger trekt het folie tegen me aan. Steeds strakker en benauwender. In luttele seconden kan ik me niet meer bewegen.  M’n bovenlichaam is volledig omklemd. Fanatiek hap ik naar zuurstof, maar m'n lippen zijn verkleefd met het dodelijke verpakkingsmateriaal. Ik merk dat ik langzaam wegzak. Dit wordt m’n dood, hier zal ik sterven …

Dan flitst er - vlak voor me - een schel licht. Door het plastic heen ontwaar ik vaag een gestalte. Uit alle macht gil ik om hulp. Daarna ... nog net voordat ik m’n bewustzijn verlies, hoor ik een overheersende, zware stem zeggen ‘Zal ik u dan maar uit uw lijden verlossen?’

28/12/2018 19:36

Reacties (2) 

06/01/2019 23:06
Een echte mini thriller. Je hebt absoluut talent voor het schrijven van thrillers. Ik zou zeggen ga hier mee door...
29/12/2018 09:39
Dokter Geseling heeft zijn naam niet gestolen! Heel beeldend geschreven... een aanrader voor iedereen die naar de tandarts moet om te lezen, zo net ervoor ;)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert