Opgebrand

Door Ptries gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

 

3747e86ed758c90c5e0c0473602928db_medium.

Afgelopen negen maanden, heb ik gemerkt dat het opgebrand zijn, de welbekende burn-out, best zwaar is.

Het is niet enkel zwaar voor de mensen die erin zitten, het is zeker zo zwaar voor mensen die dichtbij staan en/of er proberen te zijn voor zo iemand.

Ik heb het geprobeerd en ik ben van, zoals ze zeggen; een kale reis teruggekomen.

Het is niet helemaal mislukt, ik heb geen spijt van wat ik heb kunnen doen op bepaalde momenten, ik heb er een lange tijd kunnen zijn, ……………

Nu is ze boos.

Ik snap volgens haar niets, ik heb dingen nagelaten, ik heb slecht advies gegeven wanneer het niet nodig was, etc. Ik ben nu afgehaakt.

Er komt een moment wanneer ze dit allemaal in het juiste perspectief kan zetten. Nu is dat niet mogelijk, ze wil nog steeds haar gelijk halen, ook al heeft ze al lang gelijk gekregen.

Ik krijg verwijten die niet fraai zijn, ze beledigd me, iets wat helemaal niet nodig is.

Ik ga niet terug beledigen om de simpele reden dat er niets te beledigen is.Ik bedoelde het goed en ik kom nergens op terug, wat zij als negeren beschouwd nu, is voor het meest wijze wat ik kan doen. Daarbij, ik negeer niet, ik heb steeds antwoord gegeven, ik weiger wel om haar uitleg te geven over wat ik wel dan niet doe en denk.

Ik moet toegeven dat ik er minder van kapot ben dan ik had gedacht, mensen in een situatie waarin sprake is van totaal opgebrand zijn, pakken zoveel van jou energie; ze hebben dat niet door, zien dit gewoon niet in. Zij in ieder geval niet, zij ziet enkel zichzelf, ze heeft geen inzicht en of erkenning voor iemand anders; het is haar probleem, het grootste van allemaal. In haar geval telt enkel haar mening, hoe zij erover denkt en verder niets.

Het was achteraf gezien, voor mij praktisch onmogelijk om iets goeds te doen,opgebrande mensen, die ook nog heel koppig zijn en vrij overheersend zoals ze ook is, zijn niet in staat de zaken helder te zien, ze wantrouwen alles en iedereen, het maakt zoveel kapot.

Vrienden van haar die het eerder geprobeerd hadden haar bij te staan, kregen stuk voor stuk de wind van voren, ik had dit kunnen voorzien.

551cbd9973175a5d42fcfc5a1c415b83_medium.

Er was geen ruimte voor  een probleem daarbuiten, ik kon niet veel zeggen; ze zei me dan dat ze daar geen ruimte voor had, of ze gooide de telefoon erop nadat ik eerst meer dan een uur naar haar geluisterd had.

Hoe dan ook, ik snap het; dit is geen verwijt, het was gewoon zo.

Ze stuurde me filmpjes, sites die ik moest bezoeken zodat ik kon snappen wat zij meemaakte.

Ik heb mezelf daarin laten meetrekken, dat heb ik gedaan, niemand anders; beetje naïef van mij.

Ik dacht,’Ik ga er gewoon zijn, een goede vriendin zijn en luisteren, haar een knuffel geven, haar steunen, ….. ik dacht dat ik daarmee het best kon helpen. Natuurlijk wilde ik af en toe ook mijn verhaal ff kwijt, dat kon bijna niet, een enkele keer misschien vijf minuten, ..... ze had totaal geen ruimte voor iets nders dan zichzelf en ik aanvaarde dat.

Vorige week echter werd het mij toch even teveel; er waren veel klussen die ik moest klaren, eigen werk, mijn kat ging niet zo goed, mijn fiets kapot, oude dingen van mijn ex waar ik ineens mee geconfronteerd werd na zoveel jaren, ..... ik moest even afstand nemen, haar aanhoudende geklaag over vriendinnen die niet deden wat zij wilde, ..…..het stoorde mij dat ze zo over die mensen sprak, ik ken die mensen niet, ik begreep ook die mensen soms, ik wist onderhand dat ze heel veel aandacht opeiste, haar ziekte, dat ze anderen steeds opnieuw de schuld gaf, …..ik voelde de sfeer veranderen, ze werd een beetje giftig met woorden gestrooid, en uiteindelijk ging ze mij ter verantwoording roepen.

Ik schreef haar dat ik hoop ze begrijpt dat haar burn-out ook energie kost bij mij, ik wilde voor de grote verhuis van haar, me een dag of twee terugtrekken, ....

Boem, ….. ze laat me een bom vallen op me.

Hoe kon ik, na alles wat zij al meegemaakt had?

Hoe kon ik haar negeren?

Hoe kon ik zeggen dat haar opgebrand zijn, ook energie koste bij mij op dat moment?

Hoe kan ik haar ziekte ineens van tafel vegen?

Het is niet waar, ik heb haar niet genegeerd; het was de waarheid dat het mij energie kostte, ik heb niets van tafel geveegd en het is ook mijn volste recht, tijd en energie in mezelf te stoppen. Wanneer ik mezelf had blijven verloochen had ik nu zelf met een burn-out van hier tot Tokio gezeten.; zou ze daar wel blij om zijn?

5098a2505349728ed21bd7170bc59610_medium.

Het heeft te lang geduurd, er was teveel strijd tussen haar en meerdere mensen. Het heeft het hele  probleem waar in dit geval zij, mee te maken had vele malen groter gemaakt, ze zou en moest het mij, ook anderen, uitleggen wat zij had, hoe ziek zij was, hoe zij was gepest door de zoon van de huisbaas.

Zij is de strijd aangegaan met de huisbaas.

Haar keuze.

Vele mensen, waaronder ik, hadden al gezegd dat die strijd het allemaal niet waard is.

Ze is nu nog rancuneus, ik gedraag me volgens haar als een verongelijkte prinses, jammer dat ik nergens op reageer, wat niet waar is trouwens; ik heb elke keer geantwoord, alleen niet snel genoeg of niet dat wat zij wilde hoe ik zou reageren.

Dat had ik toch allemaal moeten kunnen begrijpen!

Ze heeft de indruk dat ik het niet goed wil maken, schrijft ze, dat klopt. Het is prima wat mij betreft. Wanneer zij mij als dit of dat wil neerzetten, haar keuze.

Het spreekt voor zich dat ik ook een keuze heb en dat is om niet in discussie te gaan, vooral niet wanneer die persoon zo overtuigd is van zijn of haar gelijk.

Ik kan zulke strijd nooit winnen, het kost mij bakken energie, en dat heb ik er niet voor over. Ik ben de belangrijkste persoon in mijn leven; ik mag zelf kiezen wie en wat ik om me heen wil.

Sommige dingen slaan nergens op, zijn zo tegenstrijdig met wat ze me schrijft; enerzijds zeg ze dat ik adviezen gaf die nergens op sloegen, op verkeerde momenten; anderzijds schrijft ze dat ze me nodig had; …..ze nam te lang te veel van mijn energie en ik heb dat toegelaten.

Vorige week zondag was haar verhuizing, negen maanden heeft ze gevochten, uiteindelijk voor geld. Ze heeft wat ze wilde, ze heeft een mooie oprotpremie, ze heeft er hard voor moeten knokken, respect.

Eerlijk gezegd; ikzelf had gekozen voor mijn geluk, ik was al lang weg geweest in die negatieve omgeving waar ik gepest werd; niet kon slapen, …… geen geld kan daar tegenop.

Ik geloof dat het vreselijk was en nog is, opgebrand zijn, niet weten waar je het moet zoeken; ik weet wat het is, hoe dat voelt, ook dat ontkende ze, ik had echt niet hetzelfde wat zij had, zij had echt een heuse burn-out, ik had iets helemaal anders, ...

Jaja.

Ik geloof dat het goed komt met haar, ze is sterk. Ik weet dat ze nu opgebrand is, moe is, verdriet heeft, ik geloof dat ze in een moeilijke periode zit, ik weet dat het tijd nodig heeft om te helen, ik gun haar het beste.

Het betekend niet dat wij nog vrienden kunnen zijn, zelfs al ben je op, ze had me niet hoeven afkraken, of neerzetten als een verongelijkte prinses.

Helaas doet ze dat wel.

Ik wilde ff een dag niet horen hoe moeilijk ze het had, ik wist het al, ik wilde niet horen hoe die en die en die en die haar in de steek hadden gelaten, …..ik wilde even niets om me heen want, ook ik had verlies te verwerken.

Uren heb ik haar gegeven, uren aan de telefoon geluisterd, uren met haar doorgebracht om haar een beetje te troosten.

Ze was zo blij met mij; tot ik even tijd nam voor mezelf.

Vroeger had ik veel meer moeite gedaan om toch nog met elkaar om te kunnen gaan, ik heb mezelf zelfs verloochend voor een beetje vriendschap; die tijd ligt duidelijk achter me.

Ik merk weinig van rancune in mezelf, ik heb geen dingen die ik nu ineens denk over haar, ik ga niet boos reageren of anders denken, zij gaat haar weg, ik de mijne en verder is het prima zoals het is.

Ik besef dat ik de laatste ben uit een rij mensen, die naar haar mening dingen hebben gedaan of gezegd, zelfs misschien gedacht, waar zij het niet mee eens is of anders over denkt; ik weet dat ze dat moeilijk los kan laten, haar berichten beamen dit, ik hoor mijn oren steeds piepen.

Haar beledigingen aan mijn adres zijn niet enkel heftig, ik vind ze giftig.

Ik laat het, hoe meer aandacht ik het geef, hoe groter het allemaal wordt en dat gaat helemaal nergens toe leiden, het is geen oplossing in ieder geval. Daarbij, we komen elkaar nog wel eens tegen; ik wil dan geen excuus hoeven maken voor iets wat ik onterecht heb gezegd over haar, ik weet dat er een goed mens zit in haar, ze kan er op dit moment niet bij en ik ben op qua inleven in haar situatie.

Ik zal, moest het zover komen dat ze haar excuus aanbied, haar excuus aanvaarden, ik begrijp dat het de ziekte is waardoor  mensen die dingen zeggen en doen. Het is de opgebrande persoon die overal en in iedereen het negatieve belicht en oordeelt over de ander.

Ik kies ervoor geen contact te hebben, ik ben niet van plan, over mij te laten oordelen, ik heb niemand wat uit te leggen. Aan iemand die opgebrand is proberen uitleg te geven, dat gaat niet werken en allerlei oordelen moeten horen omwille van haar ziekte, is mezelf naar beneden halen; daar kies ik echt niet langer voor.

'En nu hou ik op', schreef ze al laatste bericht; ik dacht daarbij, mooi; ik wens je niets dan goeds en veel sterkte.

Voor mezelf heb ik  het bij deze van me af geschreven, het is daarmee klaar voor mij en ik wens alvast het beste aan iedereen.

Nieuw jaar, nieuwe kansen

X Ptries

16/12/2018 16:47

Reacties (14) 

1
19/12/2018 02:48
Mooie laatste korte krachtige zin en zo is het. De allerbeste wensen voor het nieuw jaar!
1
18/12/2018 23:57
Had al eerder gereageerd, maar zie mijn reactie niet meer terug (verloren gegaan op het www vermoed ik), dus nogmaals.

Kreeg het al benauwd bij het lezen, wat een verstikkend persoon. Je hebt meer dan je best gedaan meis, loslaten nu. Ga je eigen weg, je hebt zoveel in je mars qua ontwerp en creativiteit, laat dat nou eens de boventoon voeren.
1
17/12/2018 12:21
Ik heb de laatste jaren geleerd om mensen los te laten die al mijn energie wegzuigen. Het is natuurlijk zielig voor je vriendin, maar met haar gedrag wint niemand iets. Gewoon laten sudderen in haar eigen gedrag en te hopen dat ze in therapie gaat.

Ik heb zelf ook een burn out gehad, maar kan mij niet herinneren dat ik een draak was voor anderen. Juist niet, ik trok mij juist terug en zocht professionele hulp.
Want weet je, een burn out heeft ook veel met het verleden te maken en in mijn geval met mijn hoog gevoeligheid. Je vangt werkelijk alles op en dan ligt een burn out o...
Ptries tegen Berna
18/12/2018 13:04
Dank je Berna, ze heeft al een tijd ook professionele hulp, ze verwacht echter van haar vrienden veel te veel en kan niet begrijpen dat deze ook een leven hebben. Dat laatste is idem dito, maak er een top 2019 van! XX
2
16/12/2018 19:55
Uitzuigers hou je best zo ver mogelijk weg van je... alleen hun eigen persoontje, zorgen, verdriet,... tellen en al de rest boeit hen niet. Ze zuigen de energie zo uit je en dit opnieuw en opnieuw - die mensen eindigen moederziel alleen of met 'lotgenoten' waar ze tegen elkaar kunnen opboksen qua 'slecht leven'. Geen contact en leugens en neurotische uitlatingen negeren - ik vind het trouwens te makkelijk om 'een ziekte' de schuld te geven van iemands (soms rotte) karakter. Laten gaan!
Ptries tegen Ktje
17/12/2018 11:15
Ja Ktje, soms is het te makkelijk om een ziekte de schuld te geven, daar ben ik het mee eens. Ik geloof wel dat ze werkelijk opgebrand is, je verliest natuurlijk ook niet voor je plezier zoveel vrienden en ik heb haar gekend als een blije humoristische vrouw.
1
16/12/2018 19:40
De persoon waarover je schrijft heeft denk ik professionele hulp nodig. Tenminste; dat maak ik op uit wat je schrijft.
17/12/2018 11:16
Ja Leonardo, dit gaat mijn pet te boven, hier ben ik niet toe opgeleid. Dank.
16/12/2018 19:38
gaan laten Petries .. anders grijpt het jou te veel aan. .. burn out is zo makkelijk het excuus deze dagen.. blaeh..
17/12/2018 11:17
Ook waar San-Daniel, ik heb me wijselijk teruggetrokken.
1
16/12/2018 17:46
Dank je Schat, ik had er even helemaal geen zin meer in, heb weinig tot niets gevolgd, nu wel heel blij jou reactie te krijgen.
Beetje jammer te horen dat je afgelopen jaar alweer wat over je heen hebt gekregen, over ijzersterk gesproken, dat ben jij zeker wel. En wanneer je wat kwijt wil dan kan dat altijd. X
1
16/12/2018 18:54
Oh maak je over mij maar geen zorgen ... het is virtueel en dat sluit ik af als ik de laptop sluit en denk er dan ook niet meer aan.

"Zolang ze over je praten .... zijn ze je niet vergeten"-))

De meeste beledigingen krijg ik overigens op You Tube als ik daar met een reactie komt die de rest van de reageerders onder een artikel niet willen/kunnen accepteren. En die reacties gaan dan echt veel verder dan ver en daar kan ik dan alleen nog maar om lachen.

Ehmm wat kwijt wil ... heb je wat aan aanstekers? Heb er nog heel veel, maar gebruik ze niet meer. Maar ...
1
17/12/2018 11:19
Je liet me glimlachen met deze reactie, leuk! X
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert