De wil van Allah 6.

Door Leonardo gepubliceerd in Verhalen en Poëzie
Vervolg van deel 5: http://tallsay.com/page/4294998638/de-wil-van-allah-5

            7f2df81eac11e75624c315b53d1fdc74_medium.

                                                           

                                                             6.

 

Amed, de Arabische man die als gevolg van de kortdurende krachtmeting op het terras van café l’Hirondelle nogal gehavend uit de strijd was gekomen, had zich na te zijn thuisgebracht, bij een bevriende arts gemeld. De arts, een reeds op leeftijd zijnde voormalige inwoner van de Libanese hoofdstad Beiroet, die wegens de steeds opnieuw uitbrekende onlusten in de stad in de tachtiger jaren van de vorige eeuw naar Frankrijk was gevlucht, was sinds enkele jaren een fanatiek aanhanger van de streng salafistische moslimstroming. Hij hielp de jongeman zo goed als hij kon en adviseerde hem een weekje vrij te nemen om bij te komen. ‘Zeg maar dat je tijdens het joggen over een paaltje bent gevallen. Dat kan bij een eventuele controle bij de bedrijfsarts je blessures verklaren.’ Het was een goed advies vond Amed.

   Nadat hij het bandje van het bedrijf van zijn werkgever had ingesproken en de werkgever formeel van zijn ongemak en verdere absentie op de hoogte had gesteld, ging hij op de harde bank van de stacaravan zitten wachten tot zijn vriendin Mahilla  zou komen. Verdomme wat deed zijn neus zeer. Daarbij kon hij zich zowat niet bukken vanwege de pijn in zijn buikstreek. Hij kende Mahilla nog maar kort. Ze was een donkere, vrij stevige, twee en dertig jarige Afrikaanse vrouw, van Somalische afkomst. Ze woonde met haar twee kinderen tijdelijk in een voormalig opvangcentrum voor daklozen in Marseille dat thans als asielzoekerscentrum dienst deed. Haar overige familie had ze tijdens de vele aanslagen en godsdienstoorlogen in haar thuisland verloren. Met het laatste beetje geld dat ze nog had, was ze er in geslaagd te samen met haar kinderen, de oversteek naar Europa te maken. Eerst met een relatief kleine rubberboot naar Italië. Om vervolgens met een groep landgenoten door te reizen naar Zuid-Frankrijk.

   Net als haar nieuwe vriend Amed, probeerde ze op vrome wijze te leven in een land met een bevolking die vanuit haar invalshoek bekeken en gemeten naar haar streng islamitische maatstaven, als zwijnen leefden. ‘Gruwelijk wat een goor volk is dit,’ mompelde ze de afgelopen zomer soms in zich zelf als ze eens de moeite nam om naar de boulevard en het strand te lopen. Om vervolgens een blik te werpen op al die in de zon bakkende menselijke saucijzen. Het was een uiting van een levensstijl die ze zelf zeer afkeurde. Net als bij haar nieuwe vriend, Amed, borrelde ook bij haar in haar lijf al snel na aankomst in Frankrijk, het verlangen, om in een volgens de wetten van de sharia geleide moslimstaat te kunnen leven. En of die streng geleide moslimsamenleving nu in het Midden-Oosten moest komen of elders op de wereld, dat maakte haar niet uit.

   Maar aan de andere kant had Mahilla toch wel een beetje tweeslachtige mentaliteit. Want al keurde ze het open en bloot in de zon liggen van die, in haar ogen, vieze heidense lijven af, zelf verlangde ze zowat dagelijks naar liefde en vooral naar seks. Ze was als moslima zeer religieus betrokken bij alles wat met hun gewenste kalifaat te maken had. Maar ze was ook een echte hete, naar seks hunkerende vrouw. Daarbij was ze zelfs een ook nog een complete, ongeschonden vrouw, zo gezegd. Een vrouw die als kind aan de mensonterende vaginale besnijding had weten te ontkomen. Ze haatte die gruwelijke regel in haar cultuur, waarin ooit door een of andere gek was vastgelegd dat meisjes vanaf hun twaalfde jaar moesten worden besneden. Dat ze hun clitoris moesten laten verwijderen, opdat ze geen seksuele gevoelens zouden kennen voor hun huwelijk…  Een ritueel dat in kringen van de primitieve gemeenschap waaruit zij afkomstig was, soms gewoon met het scherpe dekseltje van een opengedraaid conservenblikje werd gedaan. Pijnlijk en vooral gruwelijk als je er oever nadacht. Dit soort van gebeurtenissen waren in haar thuisland nog altijd schering en inslag. Maar zij dankte elke dag Allah dat ze nog helemaal intact was, terwijl haar hormonen zich regelmatig lieten gelden als ze met Amed alleen was. En ze moeite moest doen om zich dan niet gelijk aan hem te geven. Ze kende Amednog maar relatief kort, maar ze aanbad hem al snel als dé man die ze begeerde. Natuurlijk was Amed anders dan de meeste mannen die ze kende uit haar thuisland. Amed was wel een ruwe bonk, maar hij sloeg haar niet. En hij respecteerde haar zelfs tot op zekere hoogte. Tevens wist hij haar elke maal als ze daar op aanstuurde, haar rustig en kundig te bevredigen. Hij was tevens vier jaar jonger dan zij. Maar dat vormde voor haar geen beletsel. Het enige beletsel in hun relatie was dat ze op regelmatige tijden terug moest zijn in het daklozencentrum. Want om bij Amed met haar kinderen in die gammele oude stacaravan in te trekken, was voor haar geen optie.  

Toen ze die namiddag op het weilandje aan de rand van de stad aankwam en de oude vervallen caravan binnenstrompelde schrok ze van zijn uiterlijk. De bloederige platgeslagen neus, de kleding die onder de bloedspetters zat en zijn van pijn vertrokken gezicht. Ze hielp hem met het uitrekken van zijn werkkleding en ondersteunde hem bij het aantrekken van zijn djalaba en het aan zijn voeten bevestigen van de sandalen. Ze was wel zo wijs om niet aan hem te vragen wat er was voorgevallen… Dat vroeg je immers niet aan een man in hun cultuur. Je hoorde als vrouw af te wachten totdat de man zelf het initiatief nam om het haar te vertellen. Ze hoorde dat de wasmachine draaide. Gelukkig was er weer stroom bedacht ze. Op zich al een wonder, vooral omdat ze wist dat haar vriend die stroom illegaal bij de nabijgelegen boerderij, die werd bewoond door een ouder stel mensen, van onder de woning, bij de meterkast aftapte.

  ‘Ik heb een ongelukje gehad,’ was het enige commentaar dat Amed gaf. ‘Het lijkt erger dan het is, al heb ik me wel wat bezeerd.’  Ondertussen rolde hij twee joints en stak die voor hen tweeën aan. ‘Ik voel me alleen wel klote,’ mompelde hij moeizaam. ‘En het vervelende is, dat ik thans alleen door mijn mond adem kan halen.’

  ‘Ja, dat kan ik me voorstelen als ik je zo bekijk. Maar wie heeft eigenlijk die watjes in je neus gestopt?’

  ‘Een arts. Een bejaarde gepensioneerde arts uit Libanon.’

  ‘O ja?’

  ‘Ja, het is een vriend en sympathisant van onze groep. Die man heeft me nagekeken en even behandeld.’

  ‘Fijn om zulke vrienden te hebben.’ Ze knikte begrijpend terwijl haar donkere ogen hem vragend bleven aankijken.

  ‘Ik moet vannacht gewoon rustig op mijn rug liggen,’ adviseerde die arts mij. Geen onnodige bewegingen maken en de watjes vannacht in mijn neus laten zitten. Ik heb drie tabletten meegekregen voor de pijn. Voor het slapen gaan moet ik weer zo’n tablet innemen. Het zou morgen wel alweer een stuk beter met me gaan verzekerde die arts me. En die neusbotjes groeien weer vanzelf aan elkaar...’  

   Zijn mobieltje liet zich horen. Hij bukte zich met enig gekreun naar voren en pakte het apparaatje van de tafel op. De stem die hij hoorde deelde hem mee dat hij de eerst volgende zaterdagmiddag even met hem wilde spreken.  

   ‘Ik zie je op de bekende plek. Zorg dat je op tijd bent. Het duurt niet zo lang.’ Vervolgens werd het gesprek afgebroken…  Amed zuchtte even en keek strak voor zich uit. Inwendig vervloekte hij het telefoongesprek en de opdracht voor een rendez-vous die daar uit voortvloeide.

   Mahilla keek hem intussen met een bezorgde blik aan, terwijl Amed zich wat achterover op de bank nestelde en een wolkje rook omhoog blies. In de krappe ruimte heerste na het telefoongesprek opeens een zekere spanning.

  ‘Blijft je nog even hier of ga je, nu ik geblesseerd ben, gelijk weer weg,’ vroeg Amed op een toon die zijn geïrriteerde gemoedstoestand goed weer gaf. ‘Ik heb nu helaas een uitgesproken kuthumeur en seks zit er thans al helemaal niet in.’

  Mahilla zei niets. Ze stond op, pakte de waterketel en liep naar buiten, naar de pomp bij de boerderij om wat water te tappen. Toen ze terug kwam zette ze de ketel op het kleine gaskomfoor om warm te worden, terwijl ze in een der bovenkastjes naar het doosje met theezakjes zocht. Amed had zich inmiddels ruggelings op de harde caravanbank uitgestrekt en keek waar ze mee bezig was. Opeens glimlachte hij. ‘Wat heb je toch eigenlijk een lekkere stevige kont,’ zei hij plotseling terwijl hij zijn arm naar haar uitstrekte.  

   ‘Ja, vind je.’

   ‘Ja dat vind ik echt.’

   ‘Nou…, als je wil en je het op kan brengen, dan je mag daar straks wel mee spelen. Maar alleen als je me dan ook even lekker klaarmaakt,’ zei ze glimlachend. ‘Meer verlang ik thans echt niet van je, gezien je blessures.’

Vervolg kunt u lezen in:  http://tallsay.com/page/4294998664/de-wil-van allah-7

© Leonardo

14/12/2018 13:25

Reacties (8) 

2
15/12/2018 16:19
Ach ja. Uiteindelijk draait het om seks: zie de commentaren bij de vorige aflevering.
2
15/12/2018 16:35
Het leuke van een verhaal in delen te schrijven is dat je de lezer soms op het verkeerde been kunt zetten. Waar het allemaal omdraait heb je allang kunnen inschatten. Maar dat is echt geen seks... Uiteraard schets ik even duidelijk de levenssituatie en visie van de hoofdpersonen in dit drama. Wacht ondertussen maar af hoe het verhaal zich verder gaat ontwikkelen.
2
15/12/2018 17:39
Ik bedoelde meer in het algemeen de achtergrond van de haat en de agressie van militante moslims.
1
14/12/2018 16:38
dit is het echte verhaal
1
14/12/2018 22:27
Ja wat moet ik hier op zeggen, Daniel. Fijn dat je mijn nieuwe verhaal kunt waarderen. Zondagavond, of misschien maandagmorgen, komt het vervolg...
1
15/12/2018 10:15
kijk er naar uit
1
14/12/2018 14:25
Yep, keep 'em coming, please! ☺
14/12/2018 22:25
Zo snel kan ik nu ook weer niet schrijven. Maar wees geduldig. Het vervolg komt er denk ik zondagavond of maandagmorgen aan...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert