Herinneringen aan de Utrechtse horeca (7)

Door Edwin Bruinooge gepubliceerd in Reizen en vakantie

Persoonlijke herinneringen aan het uitgaansleven, Grand Cafés, restaurants, bruine kroegjes en hotels in de stad waar ik tweeëntwintig jaren heb gewoond. Herinneringen als gast én als werknemer. Deel 7 van 7.

*Herplaatsing, puur voor mezelf, omdat een van de personen uit dit verhaal deze week bij een misdrijf om het leven kwam*

Closure

80e29228bdf316ff4a72e997c6ecf0f8_medium.

Aan alles komt een eind

Aan alles komt een eind. Uiteindelijk kies je voor andere richtingen. Maar toch. Een tijdje heb ik gespeeld met de gedachte om met een of twee vrienden te investeren in een eigen horecazaak. Mijn latere ervaringen, gecombineerd met aanhoudende geruchten over louche zaken als protectiegeld, gaven de doorslag om het toch maar niet te doen. Dit worden mijn laatste herinneringen. Ik pak nog één keer uit, laten we zeggen in de vorm van een verrassingsdiner. Met wijnarrangement.

 

e042b1f00b7823de794900ad0b1e796c_medium.

Diverse gelegenheden, feesten en partijen

Eén restaurant waar ik in het begin van mijn studententijd werkte, wil ik nog noemen. Bar Bistro Velazquez zat in een donkere maar sfeervolle werfkelder aan de Oude Gracht. Bij binnenkomst zag je de karakteristieke opgestapelde oude sherryvaten aan de achterkant van de eetzaal. De spoelkeuken was er eentje waar je niet al te veel bewegingsruimte had, de keuken leek me ook veel te klein. De eigenaar werd door velen een arrogante zak gevonden; ik zag alleen maar een man die door keihard werken een bloeiende zaak had opgebouwd, hier trots op was en dat ook graag vertelde. De kok was een hele rustige en bescheiden jongen, die schitterende gerechten op tafel toverde. Zijn escargots in een rode kruidenboter waren een stuk lekkerder dan de klassieke. Ik werkte daar zo zwart als de nacht en kon prima door een deur met hem. Hij liet me al zijn creaties proeven en vroeg dan om mijn mening.

Voor horecawerk ging ik vooral naar Tempo Team. Ze konden een groot project binnenhalen, maar kwamen nog een viertal mensen tekort. Ik heb daar een kleine middag achter een bureau gezeten - intercedentje spelen -  om mensen van mijn vereniging te bellen. Binnen een uur had ik er vier zo gek gekregen. Een flinke bos rozen en een fles wijn voelde beter dan een uurtje extra loon.

6c16b6381c7095b7989db9dd7fcdc45f_medium.

Via hen kwam ik ook terecht bij een ingenieursbureau voor een afscheidsfeest van een directeur die veel in het Verre Oosten had gedaan. De ambassadeur van Indonesië zou ook komen, dus ons werd op het hart gedrukt dat dit geen avond was voor studentikoze jolijt. Strak in smoking stonden we achter de bar en we gedroegen ons als perfect gentlemen. Het had wat weg van een jetsetfeest, met bijbehorende mooie dames. Een van die dames, die ons normaal geen blik waardig gunde, wilde na sluitingstijd nog wat drinken. Verleidelijk lachen, knipperen met de wimperkens, twee knoopjes extra open en haar twee 'voornaamste argumenten' werden op de bar gelegd. Wij allen weerstonden de 'verleiding' met het grootste gemak.

Bedienen op een huwelijksfeest, dat benaderde ik met de instelling 'werken en meefeesten'. Als eerste zorg je extra goed voor de opa's en oma's. Daarmee kweek je goodwill. Moet je over de dansvloer met een dienblad vol drankjes, voorkom het gevreesde spitsroeden lopen en hou je blad op ooghoogte: iedereen doet automatisch een stapje opzij. Beweeg een beetje dansend, het is immers feest. Tover altijd een smile op je gezicht, zelfs bij de meest flauwe en platvloerse sketches en gedichtjes. En kijk nooit geërgerd als er weer zo'n Ome Arie, een man van middelbare leeftijd die nog één keer wil schitteren alvorens af te glijden in bejaarde anonimiteit, met teveel bier in zijn mik een poging doet om 'My way' van Sinatra te zingen. Ik haat dat uitgescheten nummer.

En ik was niet de enige. Ook de Amerikaanse pianist van de Piano Bar aan de Biltstraat was het kotsbeu. Elke avond kreeg hij wel dat verzoeknummer. Zijn remedie: hij zong het in het Japans.

bf116b2576f315de5baa48abcc33bda8_medium.

Nederlanders hebben moeite met genieten. Probeer het de volgende keer eens: niet verstijven als de ober m/v aan je tafel komt staan, maar juist een beetje achterover liggen en ontspannen, alsof je een massage gaat krijgen. Sta het jezelf toe om op je wenken bediend te worden.

'Oh, de ober komt. Laten we maar Engels praten!' Hoe vaak heb ik die grap met een baard tot de zuidpool wel niet gehoord? Je kan op verschillende manieren reageren - of juist niet- afhankelijk van jouw inschatting van het humorniveau van je tafel. De man die de voorkeur gaf aan 'praten in het Latijns' (ja, echt, met een 's'!) kon erg lachen om mijn verzuchting 'O tempora, O mores!' (Wat een tijden, wat een zeden!)

Dat je dames eerst bedient en dan pas de heren, dat is standaardetiquette. Maar geestelijken hebben weer voorrang op de dames. Ik heb het één keer meegemaakt. Ik won enorm aan professioneel gezag bij 'mijn tafel'. Dat ik de regel zelf pas vijf minuten kende, hield ik voor me.

Als honden zijn toegestaan, bestaat er geen regel dat je ze een bak water geeft op het moment dat je met de menukaarten komt. Het is gewoon goede PR en gek genoeg werkt het vertederend, tenminste, dat is mijn ervaring.

Als iemand rode wijn wil proeven, vlak na een gang met zeevruchten (met name garnalen), geef dan eerst een stukje stokbrood om de smaak te neutraliseren. Garnalen en rode wijn, het is meestal pure blasfemie voor je smaakpapillen. Dat heb ik zeker vijf keer voorkomen.

 

71dc6a425789525ac2cd022fb95a4e14_medium.

AC Restaurants

Mijn allerleukste werkomgeving tot en met vandaag de dag. Ik zeg dat zonder een spoortje van twijfel. AC Restaurants, aan industrieterrein Lage Weide, had een zelfbedieningsgedeelte, een à la carte-restaurant en een verdieping voor vergaderingen en buffets. Ik kwam in het à la carte-gedeelte in de bediening en elke werkdag was feest. Wij, bediening én koks, waren een hechte groep die ook na het werken nog een aantal uurtjes in de kroeg van elkaars gezelschap genoten. Sommigen namen het genieten wel heel letterlijk: relaties ontstonden en gingen ook weer over.

Ik kan veel over die tijd vertellen, maar beperk me tot een paar schetsen.

Een gezin dat vond dat vijf minuten wachten veel te lang was. De man greep een van de vrouwelijke obers bij haar kleren en begon te dreigen. De directeur verzocht hem vriendelijk doch dringend het pand te verlaten. We hadden collectief medelijden met de jonge kinderen van wie we konden zien dat ze zich rot schaamden.

561a039e140b77a8497c1643448f4258_medium.

Heb je net een tafel van vier afgeruimd, loop je net met je handen vol richting keuken, glij je ineens uit in een plasje olijfolie. Euforie en ravage alom. Als alle ogen dan toch op je gericht zijn, maak er dan een slapstick-theatershow van. Ook al loopt het bloed uit je elleboog. Pleister en kusje erop, opruimen en verder gaan, want the show must go on. Ergens vond ik het wel grappig dat dit nou juist mij overkwam.

Als het al heel laat wordt en er is een tafel waar de mensen luidruchtig maar gezellig nagenieten van alles, vraag dan gewoon of ze het een bezwaar vinden als we alvast beginnen met het inruimen voor de lunch van de volgende dag. Dan is er tenminste communicatie. Een van de dames greep me bij mijn hand.
   'Ober, je bent een schát als je voor mij een pakje Marlboro regelt!'
Zo gezegd, zo gedaan. Ik bood het aan, pakje geopend op een schoteltje, drie sigaretten er deels uitgestoken. Met aan de zijkant een radijsje en een toefje peterselie. En dat doe je dus met een stalen gezicht.

E. was het prototype van de 'mooie jongen'. Zijn absolute specialiteit was het bedienen van 'oudere dames'. Hij legde ze volledig in de watten. 
'Het maakt me niet uit of ze me zien als de ideale schoonzoon of dat ze denken "Oh, was ik maar dertig jaar jonger, want dan wist ik het wel", het gaat erom dat zij een ontzettend leuke avond hebben', vertrouwde hij me toe.

6b85c60762128f8c5a346cbc30e57bd1_medium.

Wij mochten een fles wijn niet op de 'plebejers'-manier openen. Maar soms was het nodig, als je voelde dat de kurk aan gruzelementen dreigde te gaan. Met een ernstig gezicht vertelde ik dan dat ik in de keuken een speciaal apparaat hiervoor had. Een klein momentje alstublieft. Achter de deur van de keuken snel de fles tussen de benen, een flinke ruk en klaar is kees. En dan licht triomfantelijk teruglopen. 

Wie champagne opent en de fles richt op personen, is een knurft eerste klas. Vraag de doorsnee EHBO-arts maar wat voor vreselijk oogletsel champagnekurken kunnen aanrichten. Het is toch veel beter om daar een hele ernstige en vooral spannende gebeurtenis van te maken? Het moment een klein beetje uitstellen en alle ogen van de tafel op me gericht voelen. Ineens dat bevrijdende 'plopje' en ik kan zelfs applaus verwachten. Alsof ik bezig was met rakettechnologie.

B. was onze evenementenmanager. Hij had iets nieuws: een barbecue en buffet op de eerste verdieping, speciaal voor gezinnen, met live muziek. Hij vond mij wel geschikt om daar te bedienen. De live muziek, dat bleken een jongen en een meisje te zijn met Nederlandstalig repertoire. De jongen zong aardig, maar bij de hoge tonen en uithalen leek het alsof hij op de wc een grote boodschap deed die ernstig in de weg bleef zitten.
Het meisje was een verhaal apart. Vast een lieverdje, maar nou niet bepaald 'erg nozel'. Ze had een oogje op mij en liet het hele publiek daarvan meegenieten. Ik was zogenaamd haar nieuwe vriend. Daarbij zei ze het woord 'vriend' op de manier waar ik extreme jeuk en koude rillingen van krijg. Een beetje zangerig en de 'n' erg lang aanhoudend.

9645794f7ace7ec8b485d0f60d285eb6_medium.

Op een avond werd ik met spoed naar boven geroepen. Zij zou een lied voor me zingen, over een Italiaanse lover die zonder medegevoel een aardig en lief meisje in de steek had gelaten. Ik moest ook op het podium. Zet mij op een podium, dan kan je het ook krijgen! Ik heb er een show van gemaakt, met veel Italiaanse mimiek en gebaartjes. Mijn pogingen om van haar microfoonkoord een lasso te maken om haar te vangen, kon ze niet echt waarderen. Haar liefde voor mij was ineens bekoeld. Had ik weer!
Ze liet haar blik op B. vallen. De avonden daarna zong ze voor 'die mooie manager B., haar nieuwe vriennnnnd!' Ik herinner me dat ik met de directeur en B. in een zijgangetje stond toen ze dit aankondigde. Ineens lag de directeur gillend van het lachen op de vloer. En ik zag dat B. iets in zijn hand had waarvan ik toch liever had gezien dat hij dat IN zijn broek had gelaten. Vervolgens zat ook ik hikkend van het lachen op de grond. Dit was het summum van platvloerse horekafferhumor en eigenlijk compleet 'not done'. 

Not done was ook het houden van fooien. Fooien bestonden niet, maar het was een niet-officiële collectieve afspraak dat 'we' een deel toch stiekem in eigen zak staken. Zeker als een gast het je persoonlijk in de handen drukte. Dat ging 's avonds in de kroeg dan wel op. Een jonge manager zag mij dit doen en dat was het einde van mijn AC-avontuur. Dat vijf collega's naar voren kwamen en toegaven dat zij dan ook schuldig bevonden moesten worden, hielp niet. Het was jammer, maar wie de regels overtreedt, moet de consequenties gewoon dragen. Het is en was een hele mooie tijd.

 

4a27ef8971205202ecd7ebfa50c7ff9d_medium.

Hotel Ibis

   'Vergaderzalen schoon en gebruiksklaar maken en de nachtrapportages verzorgen, dat is je grootste prioriteit. En drie inspectierondes lopen. Voor de rest heb je complete vrijheid en ben jij de baas van dit hotel, in je eentje'. Dat waren de woorden van mijn directeur toen hij me geschikt vond als nachtportier. Twee weken continudienst en later regelmatig op invalbasis, jarenlang. Studeren achter de balie, dat deed ik niet. Op een of andere manier voelde dat niet goed. Wat ik veel liever deed was de bar niet sluiten om 01.00 uur 's nachts, maar zeker een uur of drie langer openhouden. Ik had er een pervers genoegen in om de late drinkers op hun eigen verzoek 's ochtends om 07.00 uur uit hun nest te bellen.

Ik heb er veel meegemaakt, in de nachtelijke uurtjes. Ik beperk me tot schetsen.

7cfb3ca02e435decc62889138f168742_medium.

Een Duits stelletje, overduidelijk smoorverliefd, wilde graag koffie mét. Ik heb ze een aantal varianten geserveerd, telkens met een andere likeur. 'Oh mein Gott, ist das aber lecker!', hoor ik haar nog uitroepen. Ze werd steeds aanhankelijker. Na de vierde ronde vonden ze het welletjes. De man gaf me een geamuseerde lach met knipoog, een vette fooi en ondersteunde zijn liefje richting echtelijke sponde. Tijdens het lopen kon ze niet van hem afblijven. Uiteraard kreeg hij van mij een samenzweerderige knipoog terug.

Ibis had een contract met poppodium Tivoli. Artiesten en crew bleven bij ons overnachten. The Mission kan ik me nog herinneren, met een stelletje rauwdauwers als roadies. Helaas werkte ik niet op de avond dat Tanita Tikaram nog uren aan de bar heel gezellig naborrelde. Ik ben weg van haar mooie donkere stem en haar nummer Twist in my sobriety. Ik had haar graag live ontmoet. 
Ik kreeg wel op een koude februarinacht Gregory Isaacs en zijn band op bezoek. Reggae-grootheden van de generatie Bob Marley. De een na de andere vroeg om een extra deken (It's so f*ing coooold  in dis country, Man!). Gregory zelf, met een heel week handje en nog maar een paar tanden in zijn mond, wilde weten waar hij coke kon krijgen. Uiteindelijk heb ik een taxi richting Amsterdam voor hem gebeld.

656e020534ec9afa1c673cd54a3ee927_medium.

Nederlanders hebben geen drinkcultuur. Een bar vol Duitsers en het blijft rustig, misschien dat het stemvolume op het eind ietsje verhoogd is, maar dat is dan ook alles. Niet bij Nederlanders, vooral niet bij vertegenwoordigers. De mannetjes denken na twee bier dat ze nu een excuus hebben om alles wat God, moeder de vrouw en de algemene fatsoensregels verbieden, lekker toch te doen. De vrouwtjes blijven in eerste instantie rustiger, tot na de vijfde consumptie. Dan gaan zij los en stijgt de platvloersheid tot nieuwe dieptepunten. 
Dertig vertegenwoordigers aan de bar. Als het directeuren-eigenaars zijn, dan kan je hele leuke gesprekken verwachten. Vaak genoeg gehad, tot in de kleine uurtjes. Zij hebben niet de behoefte om een barman als iets minderwaardigs te zien. Maar eeuwige onderknuppels moeten zich vaak ergens tegen afzetten. Iemand die dan te allen tijde beleefd hoort te blijven, dat is makkelijke prooi.
In de keuken had ik een heel bittergarnituur uit de frituur getoverd. Ik liep ermee terug richting bar, toen ik het gegniffel al hoorde. 
   'He barlöl, kan je de boel niet eens wat beter schoonhouden?', klonk het. 
Op het barblad lag een grote dampende drol. Duidelijk van menselijke oorsprong, aan de vorm en geur te oordelen.
Met een volmaakt emotieloos gezicht deed ik alle lichten uit en stuurde iedereen naar bed. Een van de mannen kwam dreigend op me af. Of ik wel wist wie hij was en waar ik de brutaliteit vandaan haalde. Ik keek hem strak aan, week geen millimeter en verwees hem naar de klachtenprocedure. Verder ging ik niet in op pogingen tot discussie. Als je in je eentje lijnrecht tegenover dertig staat, is achteruitlopen geen optie. Alleen een dame die me zei dat 'zo de goeden onder de slechten gaan lijden', kreeg van mij een antwoord. Ik wilde dan toch weten waar de 'goeden' waren toen er iemand op de bar aan het kakken was. Daar had ze geen antwoord op.
Mijn directeur hoorde het verhaal de volgende ochtend aan. In eerste instantie verbijsterd, maar al snel verscheen er een lachje. De sales director van de vertegenwoordigers was namelijk een vriend van hem. Dit verhaal zou voor bepaalde personen een pijnlijk staartje krijgen. Voor mij had hij een goede boodschap. 'Ga bij jezelf eens na of er iets was in jouw houding of gedrag, waardoor zij konden denken dat ze deze ongein wel konden flikken.'

Met sommige gasten, die voor langere tijd in het hotel verbleven, kregen we een goede band. Een man uit Beieren die hier een half jaar verbleef en zijn gezin erg miste. Een Amerikaan die voor zijn ogen had gezien hoe een meisje van de Dom was gesprongen. Hen namen 'we' mee de stad in, voor een gezellig avondje uit onder bekenden. Even de functie van surrogaat-familie op ons nemen.

daf77bc07ceaccfbdd4768d83d265fdf_medium.

Ik heb er twee gewapende overvallen meegemaakt. Hier heb ik al eerder over geschreven en ik zal hier niet in herhaling vallen. Alleen één ding: het maakt (voor mij) heel veel uit of ik een mes op mijn keel gericht zie of in de loop van een gun kijk. Dat laatste geeft je een gevoel van totale machteloosheid. Het zwarte gat van de loop trekt je als het ware naar binnen. Het duurde wel een aantal jaren voordat ik me daaraan ontworstelde.

De vijf Italiaanse zakenmannen zal ik ook niet snel vergeten. Ze wilden wat gezelschap en of ik dat voor ze kon regelen. Liefst blond en ze moesten meer kunnen spreken dan alleen Nederlands. Eén telefoontje naar een escort-bureau was voldoende. Een uurtje of twee later kwamen de dames naar beneden en drukten me elk een geeltje in de handen. Het was een lucratieve dienst.

a6cf72efe833e6c69babed2005b14a02_medium.

Ik kon goed overweg met de onderdirectrice. Ze wist dat ik wel te porren was voor extra diensten, dus ik stond ook regelmatig overdag achter de receptie, in de bar en zelfs een keer bij housekeeping, toen er dames te weinig waren. Vooral voor de 'kamermeisjes' heb ik toen veel respect gekregen. Dat is keihard werk en ik kon ze niet bijbenen. Hun handigheidjes kreeg ik niet onder de knie.
Soms denk ik dat ze het er om deed. Ze wist gewoon dat ze me 's middags kon bellen met het bericht dat ze die nacht geen personeel had. Ze wist gewoon dat ik toch 'ja' zou zeggen en dat ik dan even een paar uur ging liggen voordat ik op de fiets sprong. Eén telefoontje en haar probleem was weggemanaged. Ze wist dat ik haar charmant vond en daar speelde ze handig mee.

Normaal is het in de horeca gebruikelijk om aan het eind van je dienst even een biertje of wijntje te pakken. Maar aan het eind van mijn dienst kwamen mijn collega's net uit bed, aan hun piepkleine oogjes te oordelen. Om dan een biertje te tappen, dat is ook zo wat. Het heeft me een korte verslaving aan chocomel opgeleverd.

Na de laatste overval had ik er genoeg van. Ik had er geen zin meer in, 's nachts in mijn uppie werken. Twee weken later kon ik bij AC Restaurants terecht. Die gezelligheid daar had zeker een positieve invloed op de verwerking.

 

dcad142ec6e265f81947bcd491bac3b5_medium.

Een nachtkroeg waarvan ik de naam niet noem

Mijn laatste job in de horeca was bij een nachtkroeg waarvan ik de naam niet noem. Uit respect voor de eigenaar, die ik graag mag en die ik een ander lot had gegund. Tijdens 'mijn tijd' en de twee maanden daarna is de kroeg in een gigantische neerwaartse spiraal terechtgekomen, mede door toedoen van zijn zogenaamde 'vrienden'. Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig. Laat ik bij het begin beginnen.

Met twee kennissen kwam ik terecht in een café-dancing, waar enerzijds veel allochtonen kwamen en anderzijds studenten en jongeren uit links-alternatieve hoek. Het was er ontzettend gezellig; achter de bar stond niet alleen een barman, maar ook een fijne punkert van een DJ, die goed aanvoelde hoe hij de sfeer nog verder kon verhogen. Op het eind van de avond was de sfeer tropisch carnavelesk en in die maffigheid voelde ik me wel in mijn element. Ik raakte aan de praat met de eigenaar en zei dat ik wel zou willen werken in zo'n tent. 
   'Kom morgen praten, ik heb nog iemand nodig', was het antwoord.

1f0c8c6fccd386c67a246beb5c7e3268_medium.

Om 21.30 uur begon de dienst. Meestal was het erg rustig, tot ongeveer 02.00 uur. Dan begon het te leven. Na 04.00 uur kwam het écht op gang en tot 06.00 uur was het continu doorbuffelen. Mijn favoriete tijd was 0.00 uur tot 04.30 uur. Niet té rustig, niet té afgeladen.

Ik werkte er maar net toen de Golfoorlog uitbrak. Er heerste een gespannen sfeer en er waren duidelijk twee groepen zichtbaar. Autochtoon en allochtoon. Totdat een Marokkaanse jongen binnenkwam en een hele tirade hield over 'die idioot van een Saddam met zijn vervloekte Scuds'. Een zucht van verlichting, nu bleek dat iedereen het met elkaar eens was.

9b0b5deb0c95e5a27c0801d3c9511bca_medium.

Een mooi moment maakte ik mee tijdens Ramadan. Ik moest een jonge Marokkaanse knul inwerken, die me opeens heel schuchter vroeg of hij even snel naar huis mocht om iets te eten want dat had hij de hele dag nog niet gedaan.
   'Neem lekker de tijd man', zei ik. 'Het is hier nog uren heel rustig'. Hij keek zo dankbaar en opgelucht en blijkbaar was zijn moeder dat ook. Want hij kwam met een hele maaltijd voor mij terug. Inclusief de traditionele zeven dadels. Eerlijk gezegd, ik snap niet waarom er niet veel meer Noord-Afrikaanse restaurants zijn, want die keuken is fingerlicking good.

Soft drugs waren absoluut verboden en niemand mocht op rekening drinken. Behalve één Griekse jongen, een vriend van de eigenaar. De Griek fungeerde ook wel eens als uitsmijter; hij was zo sterk als drie normale volwassen kerels. Met hem in de buurt voelde ik me wel veilig, want de sfeer kon daar soms heel dreigend zijn.

bc06b319db45e64271692d6175bb8694_medium.

Er was niemand in de kroeg en ineens kwamen veertien jongens 'van het kamp' binnen. Wat er precies gebeurde weet ik niet meer, maar ineens had ik drie rake klappen te pakken. De telefoon werd uit mijn handen geslagen. Ik stond letterlijk met mijn rug tegen de muur en ze kwamen dichterbij. Achter me voelde ik een fles Pisang Ambon, met die fijne hoeken. Mijn hand sloot zich om de hals van de fles...
Pas geleden zag ik een aflevering van Spartacus, waar een Romein omsingeld werd. Zijn woorden "So the Gods finally f*ck me to the Afterlife. Care to join me?" gaven exact weer wat ik toen voelde. Gelukkig was het niet nodig. Op dat moment kwam de Griek met drie vrienden binnen.

De legendarische homo-discotheek De Roze Wolk was in de buurt. Als het daar dichtging, kwamen veel gays bij ons over de vloer. De sfeer werd dan in één klap enorm gezellig en relaxt. Een van hen herinner ik me nog heel goed. Lang blond getoupeerd haar en altijd gekleed in een extravagante bontjas. 
   'Ach ik zie het wel hoor', zei hij met dat lekker overdreven grachtengordel-nichtenaccent. 'Jij bent gewoon helemaal Hé en totaal niet Ho, maar ik vind je toch een lekker ding, mag dat?'
   'Jij bent een schat, jij mag dat zeggen', was mijn antwoord.
Ik werd toch regelmatig geconfronteerd met zinloze versierpogingen van anderen. Gek genoeg bijna altijd van mannen die in het land van herkomst hierom gestenigd konden worden of opgeknoopt.

Ergens in de buurt was er een onderwereldkroeg, maar die ging dicht. Dat volk kwam toen bij ons binnen. Veel van die lieden kenden de eigenaar van vroeger. In een kroeg waar soft drugs verboden waren werd nu ineens door die zogenaamde vrienden openlijk in coke en heroïne gehandeld. En ook gebruikt. Ik heb geen moeite met een bar vol aangeschoten mensen. Daarop kan ik anticiperen. Maar iemand die heftig tript op coke is voor mij volkomen onvoorspelbaar. Kwamen ruzies in de eerste maanden nauwelijks voor, nu hadden we er rustig acht per nacht.

a14ab45c69356a6055acc4bc8eea72dd_medium.

Met de Utregse penose viel ook best te lachen. Vaak waren het joviale branieschoppers die vooral erg stoer deden en die reputatie ook bevestigd wilden zien. Een van hen mocht ik graag. Waarschijnlijk een volkomen foute vent, maar ik kon prima met hem overweg. De eigenaar stelde hem met een lachje voor en zei me extra goed op te letten als hij betaalde. 
   'Hij maakt zijn geld soms zelf.'
   'Oh?', zei ik met een lachje. 'Ben jij er zo een?' Hij keek me lang en strak in de ogen aan, pakte mijn hand en drukte er een munt van vijf gulden in.
   'Die is voor jou', zei hij. 'Want dat kan ik niet namaken.' En barstte in lachen uit. 'Ja, daar had ik je even! Je had je ogen moeten zien, pik!'

Na vijf ruzies met mensen die niet op de pof mochten drinken, na een rechtse directe op mijn wang omdat iemand dacht dat ik zijn vriendin van de barkruk had gemept, na drie keer bij de strot te zijn gegrepen, was ik het spuugbeu. Daar was weer zo'n kerel die pas aan het eind wilde betalen. Een beest van een vent, maatje gorilla. Ik had geen zin meer in gezeik.
  'De baas wil het gewoon niet hebben, maar ik heb ook geen zin in geflikker. Kan ik je vertrouwen? Kunnen wij een afspraak maken? Alleen jij?' 
   'Tof van je, pik! Vertrouw me maar, komt helemaal goed.'
Hij hield zich aan zijn woord. 'Zeg maar tegen je baas dat de Stier langs is geweest.'
De Stier bleek eigenaar te zijn van minimaal tien prostitutiebootjes aan de Vecht.

d1b4cbb2e36311e3cee0befae146c747_medium.

Het werd steeds gekker. Wie naar de wc wilde, kon bij de bar de deurklink en een rol wc-papier krijgen. Deden we dat niet, dan waren de wc's dezelfde avond verstopt met rollen wc-papier en werden de wc's als dealerruimte gebruikt, zodat niemand zijn behoefte kon doen. De mocro-mafia was steeds nadrukkelijker aanwezig. Verbale agressie werd de norm. Toen ik hoorde dat op een van mijn vrije nachten een of andere gek het leuk had gevonden om zijn nieuwe pistool op de spiegel achter de bar uit te proberen, was voor mij de maat vol. Ik was er klaar mee en nam ontslag. Twee maanden later werd de kroeg op last van de politie gesloten.

 

91240f714d0f28380bb27f1e693f41df_medium.

Een reflectie, jaren later

Horecajaren, tropenjaren. Heftige jaren met heel veel mooie herinneringen en een aantal verbijsterende. Achteraf kijkend zou ik sommige dingen anders hebben gedaan, maar over het algemeen kijk ik terug op een hele mooie en vooral leerzame tijd. 
Horecawerk is mensenwerk. Werk van mensen met mensen en voor mensen. Dat maakt het zo interessant en zo mooi. Ik kijk nooit naar realityshows, maar speelt het zich af in de horeca, dan kijk ik toch. Want ik voel dat er nog steeds iets is dat kriebelt. 
In 2010 had ik een date met een dame die vroeger vier horecazaken in Utrecht had. We zaten samen in een restaurant en ze begon te lachen.
   'Jij kijkt naar dit alles met dezelfde blik als ik. Horekaffers onder elkaar.'
Het klopt. Ik ken het van beide kanten en kan niet meer naïef of onbevangen kijken. Het belangrijkste ben ik niet kwijtgeraakt. Een avond uit eten of uit drinken, dat is een avond genieten en in de watten gelegd worden. En als er één stad is waar dat goed kan, dan is dat wel Utrecht.

619e41e50fbcfeea29056ac85f3fda5d_medium.

Nawoord

Uiteindelijk zijn het dus zeven delen geworden. Ooit komt er misschien een deel 8 en 9, herinneringen en anekdotes van anderen. We shall see.

Dit is de rest van de serie:

  • Deel 1 - inleiding en herinneringen aan speciale restaurants
  • Deel 2 - herinneringen aan speciale kroegen
  • Deel 3 - mijn eerste stappen binnen de horeca: de keuken van mijn studentenvereniging
  • Deel 4 - nog meer markante restaurants
  • Deel 5- twee hotels waar ik gewerkt heb, waarvan eentje heel cruciaal
  • Deel 6 - twee andere hotels
10/12/2018 19:35

Reacties (19) 

1
14/12/2018 20:29
Leuk inkijkje achter de schermen van de horeca. Verrassend dat je er een chocomelverslaving, zij het tijdelijk, aan kunt overhouden.
1
14/12/2018 21:01
Ik ben al jaren 'clean' van de koude chocomel. De warme met slagroom, zeker in de wintermaanden...not so much.

Bij die laatste nachtkroeg zat ik "standaard" aan de malibu-cola en een bak pittige pinda's. Die behoefte voel ik nu ook niet meer.
1
14/12/2018 00:41
Veel herkenning, al ben ik in Frankrijk afgestudeerd. Maar universiteitssteden hebben veel gelijkenis wat betreft het uitgaansleven...
14/12/2018 21:03
Oh, je hebt dus al heel wat langer 'iets' met Frankrijk. Wist ik niet.
Montpellier lijkt me bijvoorbeeld een erg leuke stad om te studeren.
14/12/2018 22:33
Ik woon inmiddels al 37 jaar gedeeltelijk in Frankrijk en in NL. Ben inderdaad zelf in Montpellier afgestudeerd. De faculteiten van geologie en van geofysica staan internationaal heel hoog aangeschreven.
2
11/12/2018 22:30
Een feest der herkenning. Zowel het uitgaansleven in Utrecht in die tijd (woonden toen nog in Breukelen en onze beste vrienden op de Weerdsingel) als je verhalen gezien van achter de bar en de andere schermen. Heb samen met mijn man jaren een hotel-café-restaurant incl. feestzalen gehad; wat je allemaal meemaakt met gasten - je kan er een boek over schrijven!
2
12/12/2018 10:40
Oh heerlijk! Een hotel-café-restaurant incl. feestzalen? Lijkt me echt prachtig. In de omgeving van Utrecht?
Breukelen...deze zomer was ik er nog, op een mooi terras. Ook geen verkeerde plek.

Als je zin hebt om verhalen te vertellen hierover, heb je in elk geval één geïnteresseerde lezer!
1
12/12/2018 16:14
Maak er maar twee geïnteresseerde lezers van.
12/12/2018 20:28
Nee, niet in de omgeving van Utrecht maar in Groningen. Uit de school klappen over gasten hoort natuurlijk niet ;-), maar misschien doe het wel een keer.

Breukelen, Utrecht...ik ben er al te lang niet meer geweest. Veel is er anders geworden vooral in Utrecht heb ik vernomen.
2
11/12/2018 12:01
Heerlijk, deze reeks. Herkenbaar ook, deels tenminste. In de vakanties halverwege de jaren '60 heb ik wel eens achter de bar gestaan in een nachtclub: dat was inderdaad dolle pret. De klandizie bestond niet uit penose, maar voornamelijk uit volk van de nabij gelegen air base van de Britse luchtmacht. Er was een kapitein bij die zowaar Johnny Walker heette: ik heb zijn legitimatie gecontroleerd!
Het leukste was dat ik ook in de duty-free shop van de base mocht inkopen. Daar kostte een literfles Bokma 2 D-Mark. Die deden wij in de ruitensproeier van de auto, als anti-vries, want dat was e...
1
12/12/2018 10:47
Bokma als ruitensproeier? Blasfemie! Drankmisbruik!

Oh ja, die verhalen van duty-free alcohol bij Defensie, die ken ik ook. Een ex-marineman en 'foute' nachtportier kon in geuren en kleuren vertellen dat zijn schip vastgevroren in een Noorse haven moest bivakkeren, weken of maanden zelfs. De Noorse dames waren daar niet vies van goedkope alcohol. Äls ik hem moet geloven (ik heb mijn twijfels) werd het een hele "warme" winter. ;-)

Als ik terugdenk aan die laatste nachtkroeg verklaar ik mezelf voor gek dat ik het toch nog drie maanden heb uitgehouden daar.
1
10/12/2018 22:13
Heerlijk om dit allemaal te mogen meemaken alhier-het was in de tijd dat ik bij Webutax reed. Nu allemaal UTC- vele locaties zou ik nog wel eens willen bezoeken. Ook de tijd dat je nog gebeld werd vanuit de bootjes en voor de meisjes boodschappen moest doen. Voorschieten was geen probleem, Bruggetje op, bonnetje geven en altijd fooi en een knipoog! Mooie tijd gehad daar!
1
10/12/2018 23:19
Hahaha, ik zie je het gewoon doen! En wat is een Utregse taxichauffeur uit die tijd nou zonder snor? ;-)
1
11/12/2018 20:26
Helemaal niks ;)
1
10/12/2018 19:54
Ga het nog wel een keer herlezen, want vond het een uitstekende reeks van je en je reden om het te herplaatsen is begrijpelijk en ... zeg het toch. Sterkte, want als het om iemand zou gaan die niets zou betekenen voor je, had je het denk ik niet herplaatst.
1
10/12/2018 19:59
Valt mee. Een volkomen fout persoon, die ik al jaaaaaren niet meer heb gezien. Ik ben gewoon wat nostalgisch aangelegd.
1
10/12/2018 20:05
Jeetje jij nostalgisch aangelegd? Dat ben ik dus absoluut niet (typ ik zonder te durven kijken naar wat ik typ).
Foute personen ... kende ze ook (één krijgt mogelijk levenslang ... ene W. H.) en ze maken nu eenmaal deel uit van de nostalgische tijd van vroeger.
1
12/12/2018 10:37
Het nostalgische wordt steeds erger bij me. Volgens mij ben ik reddeloos verloren. :P
12/12/2018 16:17
Ik ben het helemaal eens met je tweede zin. ;-)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert