Er was eens een vrouw........

Door Monique Van Der Linden gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Er was eens een vrouw

 

Er was eens een vrouw die zichzelf voorbij liep.

Zij had ’s ochtends al geen tijd om te eten.

En dat is een hele erge ziekte.

Als zij in de file stond dan checkte zij haar  berichten.

s’ Middags als het pauze was had zij geen tijd om even haar  boterham op te eten.

Zij ging maar door en door, of er geen dagen meer kwamen.

Een lach op haar gezicht kon er niet meer vanaf!

In bed lag ze vele uren wakker en piekerde zij wat zij de volgende dag allemaal weer zou moeten.

Als haar man in bed aandacht aan haar vroeg dan antwoordde zij kortaf: ‘Ik wil nu gaan slapen, ik heb morgen een drukke dag!’

En als zij eenmaal sliep  snurkte de vrouw enorm of lag zij in haar slaap te praten, maar om nog echt ’s avonds met haar man aan de keukentafel te praten daar was zij te moe voor en daarvoor had zij in haar ogen ook geen tijd.

Haar telefoon ging steeds en elkaar als zij een piepje hoorde moest zij op haar telefoon kijken of zij niet een boodschap had gemist.

Nu was er een wijze vrouw in haar dorp die haar met regelmaat hartelijke begroete, als zij  weer met volle vaart met haar kinderen door de straat heen reed om  op tijd bij school te zijn  want daarna had ze meteen een afspraak staan.

Maar soms kwam zij als zij naar haar auto liep deze vrolijke wijze dame tegen,

 en als de wijze dame dan een praatje met haar wilde maken

dan had zij nooit geen tijd!

Zij had het zo druk ze wist niet meer dat ze van voren of achteren leefde!.

Maar ach wat zag deze vrouw  er na een paar jaar slecht uit.

Zij was grijs geworden, haar  gezicht was bleek en ze had rimpels onder haar ogen.

Op een dag kwamen ze elkaar weer tegen.

Toen zei de wijze vrouw tegen haar:  ‘Mevrouw wat ziet u bleek en wat heeft u een vermoeid gezicht en wat een rimpels heeft u onder uw ogen gekregen?’

0c8886f8f549add4bb8ff70e311a3510_medium.

De gestreste vrouw keek haar verbaasd aan, wie was zij om dit tegen haar te zeggen!

Dit had toch ook nog nooit haar man tegen haar gezegd.

Zij durfde de vrouw niet recht in haar ogen aan te kijken, want ze wist diep van binnen dat deze dame gelijk had.

Toen zij de vrouw tegen haar: ‘Weet je mevrouw, het wordt tijd dat u gaat leven!

Voordat u het weet is uw tijd hier voorbij!

Dan heeft u alleen maar u werk na gestreven, en bent u vergeten te leven!

De vrouw schrok hier enorm van en stond eens even bij zich zelf stil en dacht:

Als ik nu ga leven dan zal het leven mij vast gaan geven waar ik nog nooit tijd voor heb gehad.

Dan zal het leven mij de rust geven op een manier waar ik eigenlijk diep van binnen naar verlangd.

Zij keek de vrouw dankbaar aan en ze zei: ‘Met uw woorden opent u opeens

mijn ogen, waar ik al zoveel jaar mijn ogen angstvalig voor sluit!

Ik ben maar druk, druk, druk,

maar ik vergeet helemaal om echt van mijn gezin te genieten.

Ik werk maar door en door om alles zo goed mogelijk te laten verlopen, maar ik merk

NU, nu u het zegt dat ik zelf nooit meer kan genieten van al het moois wat ik om me heen heb vergaart!’

Ze liepen samen verder en toen het duidelijk werd voor haar  zei zij: ‘

Ik kan nog wel even met uw praten want het voelt voor mij nu zo goed, ik heb alle tijd!

Ik heb NU wel even tijd want ik besef dat ik echt wil gaan LEVEN!’

En vanaf dat moment liep de vrouw  zichzelf niet meer voorbij.

Ze kon weer genieten van haar man, kinderen, werk en had weer plezier in haar vrije tijd.

Als zij eens een keer ergens in de rij stond, dan had zij de tijd.

Ze genoot van de gesprekken in de rij die zich soms spontaan opeens openbaarde.

De stress die zij jaren had gevoeld om iedereen te vrede te stellen en alles altijd  zo goed mogelijk voor iedereen had willen doen,  begon ze nu opeens invulling aan haar eigen leven te geven.

Wat voelde ze zich schuldig, maar wat was het ook weer fijn,

om nu weer heel dicht bij zichzelf te zijn.

De stress en al haar spanningen viel als een blad aan een boom van haar af.

Zij besefte dat als zij echt nog langer gezond wilde blijven,

dat zij moest veranderen in haar gedrag.

Toen dat kwartje bij haar was gevallen, kon ze weer genieten van het leven

en lachte zij weer bijna elke dag!

-Monique van der Linden

 Stresscounselor

 

08/12/2018 10:04

Reacties (1) 

1
06/01/2019 08:30
veel mensen lopen zichzelf helaas voorbij.. het is fijn als je ogen zich openen..en als dat niet gebeurd ..dan gaat de tijd óok voorbij
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert