Doe Maar op tour: Er verandert NIX! (13)

Door Sanne blogt van zich af gepubliceerd in Sanne blogt van zich af

Na het succes van de Symphonica in Rosso concerten in 2012, het platspelen van de Ziggodome in 2016 en de tour langs de grotere festivals van Nederland in 2017, besloot Doe Maar dat het 40-jarig jubileum van de band in 2018 gevierd moest worden met een heuse clubtour!

Doe Maar op tour: Er verandert NIX!

Koninklijk Theater Carré Amsterdam

a99455db8a1415f8d8a8ccb44ff538b9_medium.

3 december 2018

Ik werd wakker en wist het meteen: vandaag was de laatste x! Dit keer zou ik samen met H. uit Groningen en collega C. gaan, we hadden rond 3 uur bij mij thuis afgesproken. De laatste geprinte kaarten trok ik van de keukenkastjes af. Maandenlang hadden deze helemaal volgeplakt gezeten, nu waren de kastdeurtjes weer leeg. Weemoedig, maar ik wilde niet treuren. Feesten, dat zouden we!

Het zou volle bak worden, slechts een paar van onze vaste diehardgroep konden er niet bij zijn. Gelukkig was er vandaag geen Borsato middagconcert, waardoor we weer fijn in de hal mochten wachten. Daar werd het steeds drukker en elke keer liepen er weer bekenden door de draaideur naar binnen. Dat alleen is al een feestje, sommigen zie ik alleen bij Doe Maar concerten en het weerzien is altijd hartelijk en gezellig. Ook de merchandise was weer aanwezig. Door het overvolle schema van Carré was er voor hen op vrijdag en zaterdag geen plek geweest. Supertof om hen de laatste avond weer terug te zien. Iedereen was blij en uitgelaten, er werden groepsfoto's en selfies gemaakt. Herinneringen voor later, vrienden voor altijd.

Om kwart voor 7 kwamen er weer security's met polsbandjes in de hal. Roze! Yes! Groen kreeg gezelschap, en ik zou ze zo lang mogelijk om mijn pols laten zitten als aandenken. Daarna was het wachten op het signaal dat de deuren open mochten. Ik wilde dit keer voor Jan gaan staan, in het midden. Collega C. was voor het eerst mee en dan is het midden het plekje met het beste overzicht. Er waren nu veel meer Ernstfans dan zaterdag, dus zowel "op links" als "op rechts" zou het druk worden. Hopelijk bleven de kroegtijgers en polonaiselopers vandaag lekker thuis en hadden wij de eerste rij voor onszelf. Toen we eindelijk naar binnen mochten trof ik een overijverige tassencontroleuse: ik mocht mijn flesje water niet mee naar binnen! Dat het de overige keren wel mocht, daar had zij geen boodschap aan. Pff. Het zou schelen wanneer security eens een eenduidig beleid zou uitvoeren. Nou, pak mijn flesje maar, ik moet naar binnen!

ff6498eb6025f8fef1c46a62176df5a9_medium.

(foto: Sanne Fotografeert)

Daar kwam ik uiteindelijk terecht links van het midden en voor ik het wist stonden we al helemaal tegen elkaar aan gepropt. Weinig ruimte, dus H. en C. kwamen schuin achter mij terecht. Nu zijn ze gelukkig wat groter dan ik, dus keken ze wel over me heen. Voorderest had iedereen zijn voorkeursplekje kunnen bemachtigen, dus we waren allemaal blij. Na een poosje liep ik samen met C naar het toilet en de kochten we bij de bar drie flesjes water. Een dikke 8 euri, kassa! Collega C. hield zich kranig en zag al snel wanneer iemand op gewiekste manier probeerde tussen of voor te kruipen, maakte zich breed en bewaakte haar plekje met verve. Geslaagd voor de diehardclub! ;) Tien voor acht stonden we weer op en maakten de spieren alvast wat los. Mijn lijf had zich weer redelijk hersteld na een zondagsrustdagje, dus ik kon er weer vol tegenaan.

Om 8 uur was het zover: Doe Maar! En alles doet het nog, weer en nog steeds! Het werd een fantastische avond, een geweldige sfeer, heel veel liefde, en een berg vrienden overal om me heen. Met regelmaat een kneepje in de arm, een knipoog of een duimpie omhoog, we genoten ons suf! Geen rare fratsen, geen geouwehoer, geen polonaises of mensen die dronken het podium op wilden klimmen. Gewoon alleen maar mensen die écht voor de muziek en de band komen. Af en toe keek ik achterom, ja collega C had het ook naar haar zin. Top! Bij de anderen zag ik ook stralende koppies. Heerlijk!

7ed9d8c510c79bc6a785a9c3353d185b_medium.

(foto: Sanne Fotografeert)

Af en toe overviel me de gedachte dat dit de laatste was en voelde ik onmiddelijk die brok in mn keel. Ik wilde niet dat het zou stoppen. Maar ik wilde ook niet verdrietig worden en huilen, ik wilde genieten van elk moment tot de allerlaatste toon. Tranen vermengden zich met zweet, want die kon ik toch niet tegenhouden. Tijd Genoeg, maar laat mij dan niet alleen. Gek genoeg had ik zaterdag al staan snuffen bij Radeloos. Potverdorie, geen herhaling van Glad IJs hoor, toen we allemaal huilend in elkaars armen vielen. Genieten moest ik, dit was een kado'tje en geen afscheid.

Ik danste, zong, maakte foto's en filmpjes en genoot! Na twee uur was het echter al veel te snel weer afgelopen. Een beetje verdwaasd stonden we daar. Wat nu? Geen dikke tranen, maar ook geen hele blije koppies. Het is afgelopen, klaar. Afkicken. We bleven nog lang nakletsen en namen wel zes keer afscheid van elkaar. Het was een mooie tijd, twee maanden lang stond het leven, mijn leven althans, uit Doe Maar.

8dbc5ba8344211ca3a6f59ef0d1c9414_medium.

(foto: Sanne Fotografeert)

Op de weg terug naar huis praatten we enthousiast na. C had genoten, ik wist het wel. Bij mij vandaan reed zij terug naar huis, H. bleef slapen. Samen zaten we nog uren op de bank, onze foto's en filmpjes terug te kijken en na te genieten. Wat een heerlijke avond, wat een mooie afsluiter van een prachtige periode!

30c4343e4692927546bee0aabe983e02_medium.

(foto: Sanne Fotografeert)

© Sanne 2018

 

Lees verder: http://tallsay.com/page/4294998572/doe-maar-op-tour-er-verandert-nix-14

Volg de hele serie vanaf het begin: http://tallsay.com/page/4294995843/doe-maar-op-tour-er-verandert-nix-1

 

05/12/2018 14:13

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert