Doe Maar op tour: Er verandert NIX! (12)

Door Sanne blogt van zich af gepubliceerd in Sanne blogt van zich af

Na het succes van de Symphonica in Rosso concerten in 2012, het platspelen van de Ziggodome in 2016 en de tour langs de grotere festivals van Nederland in 2017, besloot Doe Maar dat het 40-jarig jubileum van de band in 2018 gevierd moest worden met een heuse clubtour!

Doe Maar op tour: Er verandert NIX!

Koninklijk Theater Carré Amsterdam

a99455db8a1415f8d8a8ccb44ff538b9_medium.

1 december 2018

Nadat ik woensdag de 28e en vrijdag de 30e al naar Doe Maar was geweest, ging ik zaterdag voor de derde keer naar Carré. Daar was mijn lijf het niet helemaal mee eens, ik was stram en mijn knieën deden pijn. Maar daar liet ik me niet door tegenhouden! Wel twijfelde ik of ik de hele avond dansend zou kunnen volhouden en of het misschien niet beter was dat ik een zitplekje ergens zou zoeken.

Rond een uur of twee werd ik geappt door A: "ik zou me maar warm aankleden, jullie moeten buiten wachten!" Wat bleek: 's middags was er een matineeconcert van Marco Borsato. Dat duurde tot half 6, waardoor de hal bij de ingang vrij moest blijven voor alle Borsatofans die na half 6 naar buiten zouden komen. Goed dat ik dat wist, dank je wel A.

Het was guur, winderig en regenachtig en ik had helemaal geen zin en puf om twee uur op een winderige hoek te gaan staan wachten. Ik besloot wat later te gaan. Ook omdat ik verwachtte dat er niet veel fans zouden zijn. Het concert van vandaag was tenslotte als allerlaatste in de verkoop gegaan, wat betekent dat er mensen komen die niet persé heel grote Doe Maar fans zijn, maar meer van het genre "ik vind het wel leuk". Op die paar die hard fans als A. en ik na natuurlijk, maar wij zijn er altijd.

Uiteindelijk liep ik bij Carré de eerste Borsatofans tegemoet, het middagconcert was net afgelopen. Ik zag A. en T. en nog drie mensen staan koukleumen aan de overkant, aan het water op de wind, achter een lintje. Het zag er erg zielig uit, was direct blij dat ik had besloten later te komen en had medelij met de verkleumde koppies. Ik ging braaf bij hen achter het lintje staan en was binnen een paar minuten door- en doorkoud. Gelukkig duurde het niet lang, een medewerker van Carré wenkte ons en we mochten verder in de hal wachten. Daar was het heerlijk warm en droog.

Net als gisteren werden de polsbandjes al vóór het naar binnengaan omgedaan. Dit keer waren ze lilapaars. Een vreemde kleur, niet passend bij Doe Maar, dus dit bandje ging bij de gele. Nog steeds hoopte ik dat de groene van woensdag gecompleteerd zou worden met een roze. Ik had nu drie bandjes om. Best wel diehard, toch? ;)

99f596420f10916d5f73b8ac557acc2b_medium.

(foto: Sanne Fotografeert)

Iets na 7 uur mochten we naar binnen en terwijl ik achter A. de zaal in rende besloot ik spontaan links te gaan staan, voor Ernst. De één na laatste keer en ik had ineens behoefte om Ernst goed te kunnen zien vanavond. A. stond zoals gewoonlijk rechts, voor Henny. Verder waren er weinig bekenden van ons diehardgroepje, en wat er was ging allemaal "op rechts". Ik stond dus helemaal in mn uppie "op links". Ik maakte al gauw kennis met de mensen direct achter me en we klesten wat. Ik liep nog even naar het toilet om mijn flesje water te vullen, zodat ik gedurende de avond af en toe mijn keel kon smeren. Mijn benen voelden zwaar van vermoeidheid, maar ik had beslotehn gewoon vooraan te beginnen en maar te zien hoelang ik het vol zou houden.

Stipt om 8 uur begon het concert. Plotseling voelde ik geen vermoeidheid meer, mijn benen dansten als vanzelf en ik voelde me weer topfit. Af en toe zwaaide ik even naar A. en een duimpie omhoog als teken dat je het leuk hebt.

Ineens stonden er twee kinderen naast me. Jong nog, ik schat 5 en 7 jaar. Beide meisjes stonden met grote ogen naar de mannen op het podium te kijken en de oudste hield haar kleine zusje goed in de gaten. Aandoenlijk en lief. Ze zongen ook de refreintjes mee. Schattig. Na een paar liedjes kwam de moeder erbij staan. Zelf ook een stuk jonger dan de gemiddelde leeftijd van de zaal en met z'n drietjes vielen ze wel op bij de mannen. Vele lieve glimlachjes en knipoogjes van Ernst en Jan zag ik hun kant uitgaan. Zo lief!

22ec7507f666e4da70b448ce0f7057a5_medium.

(foto: Sanne Fotografeert)

Aan de andere kant naast me was het een stuk minder leuk. Een groep van drie mannen en drie jonge vrouwen stonden daar aan één stuk door te kletsen (hard, proberend boven de muziek uit te praten) alsof ze in de kroeg stonden. Heel vervelend. Een van de mannen stond zelfs met regelmaat met z'n rug naar het podium toe, ongeïnteresseerd en alleen oog en oor voor zijn vrienden. Met regelmaat doken er mensen voor mij om op heel opvallende (storende) wijze selfies te maken met de band op de achtergrond, anderen probeerden onder het mom van "ik maak alleen even een foto" voor te dringen en voor mij te gaan staan om er te blijven. No way! Hoe verder de avond vorderde, hoe meer drank erin ging en hoe luidruchtiger en irritanter de mensen werden. Ik ergerde me dood! Al probeerde ik hen zoveel mogelijk te negeren, hun luidruchtige aanwezige gedrag maakte dat dat niet echt lukte. Meerdere keren sprak ik hen aan, maar ik kreeg slechts een zuur mondje en rollende ogen als antwoord. Duidelijk een ander soort publiek vandaag, waardeloos. Van rechts kwam zelfs een groepje in polonaise voorlangs! Polonaise?! Come on zeg! Ga lekker naar de Toppers joh! Of naar achter, maar ga in ieder geval weg van hier vooraan, waar mensen voor de muziek en voor de band komen.

Kortom, deze avond was niet zo'n succes al kwam dat geenszins door Doe Maar. Die speelden de sterren van de hemel. Ik kon er echter minder van genieten omdat ik steeds gehinderd werd door de personen naast mij die hinderlijk aanwezig waren waardoor ik niet in mijn bubbel/roes kon verdwijnen. Uiteindelijk besloot ik bij de toegift zelfs te vertrekken van mijn geliefde plekje en zocht ik verderop in de zaal een plekje om ongestoord en op een leuke manier Smoorverliefd en Nederwiet te kunnen meemaken. Zo halverwege de zaal was het zicht ook prima en de sfeer stukken enthousiaster dan links vooraan.

Na afloop van het concert werden we, net als vrijdag, snel de zaal uitgeveegd. Want slechts twee uur later zou er wéér een concert zijn. Vrijdagnacht was dat Jeroen van Koningsbrugge en vannacht Ellen ten Damme. Druk programma voor Carré, geen rustig napraten voor ons. Nouja, maandag beter!

Nog maar één keer te gaan. Het eind kwam in zicht..

3fbfcaa0360de0856d345bd720ab2bb2_medium.

© Sanne 2018

 

Lees verder: http://tallsay.com/page/4294998571/doe-maar-op-tour-er-verandert-nix-13

Volg de hele serie vanaf het begin: http://tallsay.com/page/4294995843/doe-maar-op-tour-er-verandert-nix-1

 

05/12/2018 12:32

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert