Doe Maar op tour: Er verandert NIX! (11)

Door Sanne blogt van zich af gepubliceerd in Sanne blogt van zich af

Na het succes van de Symphonica in Rosso concerten in 2012, het platspelen van de Ziggodome in 2016 en de tour langs de grotere festivals van Nederland in 2017, besloot Doe Maar dat het 40-jarig jubileum van de band in 2018 gevierd moest worden met een heuse clubtour!

Doe Maar op tour: Er verandert NIX!

Koninklijk Theater Carré Amsterdam

f20fab8e4a96430537e2d09b3d6f9020_medium.

30 november 2018

Het tweede concert in Carré en het zou de oorspronkelijke afsluiter zijn van deze tour. Dat betekende dat we deze dag met bijna de hele groep aanwezig zouden zijn. Een gezellige drukte vooraan, ik keek ernaar uit!

Na een rustdagje op donderdag was ik vrijdagochtend alweer helemaal opgeladen voor een volgend concert. S. was ook weer van de partij, nu zonder moeder en gezellig bij ons. Net als S. uit Rotterdam overigens en N. Ook C. en M. waren er weer bij. Net als woensdag zorgde ik ervoor dat ik weer tegen vijf uur bij Carré aankwam. Het was een gezellig weerzien en we kwetterden heel wat af.

Carré pakte het vandaag iets anders aan. Bij het naar binnen gaan was er woensdag erg veel oponthoud geweest met het omdoen van de bandjes, dus vandaag wilden ze de bandjes vooraf alvast om gaan doen. Dat betekende dat er een aantal mensen van de security bij ons in de hal kwamen, kaartjes checkten en de polsbandjes omdeden. Dit gaf, zo vlak voordat de deuren opengingen, nogal wat onrust. De hal stond namelijk al behoorlijk vol met mensen, die naar de security probeerden te bewegen, of de security naar hen. Tegelijk wilden we natuurlijk niet onze plekjes direct bij de deur kwijtraken. Gedoe, maar uiteindelijk lukte het. De polsbandjes waren geel van kleur. Woensdag waren ze groen, ik had 'm nog om en ik hoopte natuurlijk op roze. Wellicht zaterdag of maandag, dus de gele ging aan de andere pols.

De jassen gingen weer aan, de uitgeprinte tickets werden gepakt en de tas was alvast open, zodat we zo snel mogelijk door de securitycheck heen zouden zijn. Om 7 uur was het dan zover, en inderdaad ging het nu een stuk sneller. Weer rende ik als tweede, na A., naar binnen. Omdat we nu met een grotere groep Ernst fans waren, zocht ik een mooi plekje wat meer naar de linkerkant van het podium, gezellig bij mijn Ernstige vriendinnen. Vervolgens gingen de jassen weer uit en ploften we weer op de grond. Nog een uur wachten tot het zou beginnen. We maakten wat selfies en kletsten honderduit. Supergezellig.

6af8182ae6bdc8921a43091c2e1df083_medium.

(foto: Sanne Fotografeert)

Om iets over achten doofden de zaallichten en sprongen de mannen het podium op. Alles doet het nog! De sfeer in de zaal was fantastisch, de mannen speelden weergaloos en wij stonden mega te genieten! Wat een bijzondere avond! De setlist was hetzelfde als al die avonden ervoor, maar dat kon de pret niet drukken. Nummers als Dansmuziek, Macho, Vergeet me en Bang, ik vond het zó gaaf dat ze deze speelden. En natuurlijk Bella Donna en De Vrolijke Padvinder, ik hou van de instrumentale nummers. Skunk had halverwege de tour plaatsgemaakt voor Nederwiet, die als tweede toegft gespeeld werd. Je loopt je lul achterna, een favorietje van S. uit Rotterdam, hadden ze echter alleen tijdens het eerste concert in Zwolle gespeeld (op 3 oktober), daarna niet meer.

Iedereen zag ik meedansen, meezingen en genieten. Ook op de tribunes, balkons heet dat bij Carré, was iedereen opgestaan om heerlijk mee te dansen. Het was één groot feest, van voor naar achter en tot in de nok bovenin. Wat moeten die mannen een machtig mooi uitzicht gehad hebben vanaf het podium! Soms draaide ik me om om met hen de zaal in te kijken. Wanneer werkelijk iedereen meeklapte en zong "Ik lijk wel zot en ik voel me rot, liefde is een vreemde ziekte", stond ik met zoveel trots te glunderen. Mijn bandje, mijn trots. Al veertig jaar en nog steeds zó goed en leuk, en dat vind ik niet alleen, zo bleek.

4e81138062f6b8e19e8e9975c9f2516f_medium.

(foto: Sanne Fotografeert)

Het laatste nummer, de tweede toegift, was Nederwiet. Het lied van Joost Belinfante, die als een soort van vijfde bandlid soms wel en soms niet meedoet met de band. Deze tour dus niet. Toch kwamen de mannen er niet onderuit, elke zaal weer joelde om Nederwiet. Dus werd Nederwiet toegevoegd en dit keer gezongen door Ernst, die dat met veel overgave en op zijn eigen wijze deed. Joost werd niet vergeten, meermalen haalde Ernst aan dat het "volgens Joost" zo en zo moest. Natuurlijk is er maar één Joost en wanneer hij Nederwiet doet hang ik aan zijn lippen omdat hij er telkens weer een ander verhaal van maakt met grandioze en hilarische wendingen. Maar toch, Ernst deed het zeker niet onverdienstelijk, en de zaal maakte het niks uit, die brulde net zo hard als elke keer mee: "daarvan word je zo highhhh.. als een vlaamse papegaai".

Maar na ruim 7 minuten Nederwiedewiedewiet was het concert dan toch echt afgelopen. Wat was het weer mooi, wat waren ze toch goed en "jippie, morgen mag ik weer!"

Moe maar heel tevreden dook ik mijn bedje in. Morgen weer!

© Sanne 2018

dcb514c6ce224bdeeac3446e17f3c0d3_medium.

Lees verder: http://tallsay.com/page/4294998568/doe-maar-op-tour-er-verandert-nix-12

Volg de hele serie vanaf het begin: http://tallsay.com/page/4294995843/doe-maar-op-tour-er-verandert-nix-1

 

 

05/12/2018 11:05

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert