De wil van Allah 2.

Door Leonardo gepubliceerd in Verhalen en Poëzie
Vervolg op deel 1: http://tallsay.com/page/4294998552/de-wil-van-allah-1

          7f2df81eac11e75624c315b53d1fdc74_medium.

 

                                                                 2.

 

Onverwachte ernstige vertraging.

 

Vanwege de onverwachte langdurige vertraging bij het uitrijden van de stad, had ik uiteindelijk Claire maar gebeld met de mededeling dat ik besloten had om het rammelen van mijn maag te stillen, door ergens onderweg in een plaatselijke horeca gelegenheid, een snelle hap te nuttigen. ‘Je had het goed gehoord,’ vervolgde ik het gesprek vanuit de auto tegen Claire. ‘Al de grote uitgangswegen van de stad zijn gedeeltelijk geblokkeerd door brandende houtstapels, autobanden en al wat er zo al kan branden. In de verte zie ik zelfs enkele autowrakken waar de vlammen uit omhoog schieten. Een flink eind voor me stikt het van de oproerkraaiers. Maar slechts een enkeling draagt zo’n geel hesje. Wel hebben ze vrijwel allemaal het gelaat bedekt.’

   ‘Zorg dat je er ver vandaan blijft, Jean. Op de televisie zag ik net de demonstratie in Parijs ontsporen. De echte demonstranten renden alle kanten op om weg te komen. Maar een grote groep raddraaiers bleef achter om te vechten en te vernielen.’   

  ‘Ja dat is meestal het bekende patroon bij zulke rellen. De werkelijke demonstranten, de gewone mensen zoals jij en ik, zijn door die op vechten beluste lieden allang naar de achtergrond verwezen. De mobile eenheid voert thans zelfs charges uit zie ik.

  ‘O, ja?’  

  ‘ Ja maar ik kan vanaf mijn plaats in de auto moeilijk zien wat er in de verte gebeurd. Wel zie ik  dat enkele van die zo keurige oudere mensen met de gele hesjes, hun hesjes hebben overgedragen aan enkele jongeren die met stokken bewapend zijn. Pal naast mijn auto trok een opgeschoten knul met het haar tot over zijn schouders zijn gele hesje uit en smeet dat weg. Daarvoor in de plaats verscheen er een bivakmuts op zijn hoofd. Waarna hij naar voren rende om samen met ander gemaskerd tuig, al stenen gooiend een soort van straatterreur lijkt te organiseren.’

  ‘Kun je echt niet wegkomen. Gewoon omdraaien en naar de campus terugrijden, bedoel ik?’

  ‘Dat had een kwartier geleden misschien nog gelukt. Maar nu zijn we als automobilisten in deze lange file gewoon door de oproerkraaiers gegijzeld. We kunnen echt geen kant meer op. Trouwens draaien is er niet meer bij omdat de politie dat belet. Die willen de andere weghelft vrijhouden voor hun materieel.’

  ‘Je meent het…’

  ‘Ja, het lijkt wel oorlog. Overal hangt rook en er is een massa politie op de been. Er staat in de verte, ik denk zo’n driehonderd tot vierhonderd meter voor me, zelfs een politieauto in de brand...’

  ‘Jeetje, die onlusten… Daar was ik al bang voor toen ik er op de televisie beelden van zag. Men waarschuwde even later ook op de radio om niet met de auto de weg op te gaan. Vandaar dat ik je daarstraks ook even belde. Maar doe maar rustig aan en kijk maar wanneer, en vooral hoe je zonder brokken, uit die verkeerschaos weg kan komen. Eet dan maar inderdaad onderweg een hapje in een of ander restaurant wat je tegenkomt. Ik laat de honden straks dan wel gewoon in huis als ik wegga en jij er nog niet bent.’ 

   Ik sloot het gesprek af en wreef even met de rug van mijn hand over mijn ogen die traanden. Vermoedelijk van de spanning en de binnendringende rook van traangas en brandende barricaden. Er reed met veel geweld een blauwe tank met een soort sneeuwschuiver langs me heen. De grond trilde van de rupsbanden. Meteen er achteraan kwam een eveneens militair uitziende brandweerauto met een waterkanon.

   Een keurige meneer van een jaar of vijftig, gekleed in een lichtblauw kostuum, tikte tegen mijn rechter zijruit. Toen ik de ruit iets opende riep de man enthousiast dat ze het oproertuig in hun eigen vuur zouden gaan roosteren. ‘Let maar eens op wat er zo direct gaat gebeuren, meneer.’ Ik draaide de ruit snel dicht om van dit gebazel af te zijn. De man liep vervolgens met een verheugde blik op zijn gelaat verder om zich bij de bestuurder van het voor me staande voertuig te melden met zijn domme, ongenuanceerde geklets... Vermoedelijk een op sensatie beluste vertegenwoordiger dacht ik, terwijl ik hem nakeek.

   Ik baalde inwendig stevig van het feit dat ik de radio niet gelijk in de garage op de verkeerszender had afgestemd. Zodat ik dan tenminste relevante informatie had gehad en een nog open zijnde alternatieve route naar huis had kunnen nemen, in plaats van als het ware in een verkeersfuik terecht te komen. Dit zag er niet goed uit. Ook mijn TomTom gaf me die namiddag weinig optimistische, noch bruikbare informatie. Het algemene verkeersbeeld in de stad was die namiddag gewoon algehele chaos. Het verkeer stond gewoon overal vast leek het wel. Zelfs op de bekende alternatieve routes die ik kende vernam ik even later van een reporter ter plaatse die dit via de verkeerszender meldde. En daar kwam nog bij dat ik die alternatieve landelijke uitvalroutes niet eens kon bereiken. Ik kon verdomme gewoon geen voor en geen achteruit meer.

   Uiteindelijk was ik na ruim twee en een half uur ergeren vanwege de ontstane onlusten en de onafzienbare files, alsmede vanwege de omleidingen door de politie, tot even voor het stadje St.Paul-et-Valmalle op autoroute A750 doorgesukkeld. Hier had ik uiteindelijk maar de eerste de beste afslag genomen om eindelijk uit die lange file richting de A75 te geraken. Het was overigens een weg die ik niet kende. Maar op mijn TomTom zag ik dat ik uiteindelijk via de plaatsjes Viols-le-Fort en St.Martin-de-Londres op de D986 kon komen. De uiteindelijke route die naar mijn eigen woonstee zou leiden. Tot mijn verrassing was er na een goede anderhalve kilometer rijden op de smalle landweg van St.Paul-et-Valmalle, richting het stadje Montarnaud, een café annex petit restaurant, met de naam l’Hirondelle. Ik slaakte een zucht van verlichting. Dat was precies wat ik op dat moment zocht. Lekker even bijkomen van de stress onder het genot van een drankje en een kleine maaltijd. Een glimlach ontspon op mijn gezicht bij de gedachte me even te kunnen ontspannen. Niet wetende dat ik wat betreft ergernis en onverwachte gebeurtenissen, al heel rap van de regen in de drup zou geraken…

Vervolg kunt u lezen in:  http://tallsay.com/page/4294998584/de-wil-van-allah-3

©  Leonardo

 

04/12/2018 23:01

Reacties (6) 

1
06/12/2018 13:51
ja ja .. het tuig is losgebroken
06/12/2018 18:22
Dat is zeker waar. Er zijn lieden - vermoedelijke linkse beroepsagitators - in Belgie opgepakt die eerder in Parijs liepen te vernielen en te vechten...
1
05/12/2018 08:31
Yummie! Komt u maar door met de volgende editie! Inshallah, natuurlijk. ;-)
1
05/12/2018 12:24
De volgende editie wordt al wat heftiger. wacht maar af. Er staan vreemde onverwachte dingen te gebeuren.
1
05/12/2018 12:30
Bismillah! Je houdt ons wel in spanning! ;-)
1
05/12/2018 00:22
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert