De wil van Allah 1.

Door Leonardo gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

 

7f2df81eac11e75624c315b53d1fdc74_medium.

 

De wil van Allah

 

Thriller

 

Namen van personen, plaatsen en/of gebeurtenissen zijn uitdrukkelijk ontsproten aan de fantasie van de schrijver. Herkenning van namen van levende of reeds overleden personen berust derhalve nadrukkelijk op toeval.  

 

                                                             1.

Hoe het allemaal begon...

Het was die decemberdag in het jaar 2018 een beetje drukkend weer. De ramen van mijn werkkantoor bij het universiteitsgebouw stonden wijd open. De thermometer aan het raam gaf een buitentemperatuur van zestien graden aan. Er kwam, ondanks de ligging van het gebouw vrijwel geen zeewind binnen om wat frisse lucht te verschaffen. Het was opnieuw, net als de voorgaande dagen, een half bewolkte dag. Zo een dag waarin je merkte dat er een zekere spanning in de atmosfeer was gelegen. Mijn werkzaamheden als hoogleraar moderne geschiedenis verschafte me het privilege om een kamer in een der universiteitsgebouwen te gebruiken. Mijn middagcollege zat er inmiddels op terwijl de laatste twee studenten met wie ik na het college in mijn werkruimte een interessante discussie had gehad, reeds waren vertrokken.  Met een vermoeid gebaar rekte ik me wat uit en haalde  vervolgens een kammetje door mijn haar. Ik was het zat voor die dag. Mijn keel was droog en schor van het praten en argumenteren en vooral van het ontbreken van voldoende vochtverdampers op de centrale verwarming radiatoren. Dat moet ik bij de volgende vergadering met de rector maar even als agendapunt inbrengen dacht ik, terwijl ik even een blik op de beneden me liggende grote binnenplaats wierp.

   ‘Verdomme, wat heb ik vandaag een keelpijn gekregen,’ mompelde ik al mopperend in mijzelf. Uiteindelijk haalde ik een flesje mineraalwater uit het kleine koelkastje en spoelde vervolgens mijn keel om van die schorre hoest af te komen. Een scherpe droge hoest die vermoedelijk het gevolg was van te veel praten in een veel te droge omgeving. ‘Jammer dat die vervelende knul, die Mohammed-bin-Aciz, me na het college weer zo tegen mijn haren instreek met zijn rottige opmerkingen over de strijd in dat klote Midden-Oosten,’ mompelde ik, terwijl ik wat geërgerd mijn toga uittrok. ‘Die klootzak van een Arabier weet verdomme elke keer opnieuw als ik met hem in discussie ga, me een uitspraak te ontfutselen die ik eigenlijk niet kwijt wilde.’ Ik keek eens de kamerrond om een kleerhanger te zoeken. ‘Waar is dat rotding nu weer gebleven,’ mopperde ik terwijl ik de op de grond gevallen krant oppakte en eindelijk, na enig zoeken het kleerhangertje tussen de krant had gevonden. Ik nam even een slok mineraalwater. Het luchtte me vervolgens zichtbaar op.

Nadat ik de toga in de kast had weggehangen en de ramen had gesloten, liet mijn mobieltje me met de zevende van Beethoven weten dat er een gesprek zat aan te komen. ‘Waar ben je op dit moment,’ vroeg de mij bekende vrouwenstem waaraan ik onmiddellijk mijn drie jaar jongere zuster Claire herkende met wie ik sinds mijn echtscheiding, samen ons grote voorouderlijke huis bewoon.

  ‘Ik ben nog op de campus. Ik vertrek met een paar minuten.’

  ‘Goed, dan weet ik hoe laat ik je ongeveer met eten kan verwachten. Ik wil namelijk vanavond samen met mijn vriendin Isabelle naar de ’’Bolero.’’  Je weet wel. Dat is die nieuwe nachtclub die onlangs in Alès is geopend. Lijkt me spannend om daar vanavond eens een bezoek te brengen.’

  ‘Je hebt gelijk. Gaat Henry, ik bedoel die nieuwe vriend van Isabelle, trouwens ook mee?’

  ‘Nee hoor, Isabelle en ik gaan gewoon samen. Henry zit enkele dagen voor zaken in Zuid-Afrika heb ik begrepen. Maar goed… Het is dus van belang dat je wel een beetje op tijd thuis komt. Dan kun jij op de honden en het huis passen. François heb ik voor vanavond vrijaf gegeven. Die wil graag naar het dorp om een partij biljart te spelen. En o, ja… Denk er om dat ze de autoroutes kunnen hebben afgesloten. Er zijn weer van die acties van die gele hesjes aan de gang heb ik zojuist op de radio gehoord.’ 

  ‘Goed, Claire. Ik informeer wel even via de TomTom welke route ik het beste kan nemen. Ik kom er aan,’ Mijn laptopcomputer stopte ik in de tas, waarna ik de kamer afsloot en me via de brede stenentrap naar beneden haastte. In vlotte passen liep ik het grote plein van de universiteit over en stapte in mijn auto die in een andere straat, in een parkeergarage was gestald. Vervolgens zette ik de klimaatregeling op 'hoog' en stelde de interieurtemperatuur in op twintig graden. Daarna reed ik de parkeergarage uit op weg naar huis.

Vervolg kunt u lezen in: http://tallsay.com/page/4294998664/de-wil-van-allah-2

©  Leonardo

3 december 2018

 

 

03/12/2018 00:23

Reacties (11) 

1
06/12/2018 13:49
Heerlijk.. een nieuw verhaal van Leonardo
1
03/12/2018 22:34
Mooi zo; een nieuw verhaal. Het begin leest al lekker, benieuwd welke kant het op gaat.
1
03/12/2018 23:04
Nou..., niet de goede kant. Dat kan ik alvast verklappen...
1
03/12/2018 10:04
De titel sprak me meteen aan. Lekker geschreven; deze gaan we eens uitgebreid volgen. :-)
03/12/2018 12:46
Leuk, Edwin. Het wordt een verhaal met een actuele inhoud welke door veel mensen zal worden herkent.
1
03/12/2018 08:46
Blijf het altijd knap vinden hoe jij (en anderen) die inspiratie voor een vervolgverhaal weten te vinden.
2
03/12/2018 12:53
Ja het is een kwestie van vallen en opstaan met dat verhalen schrijven. Soms kan ik maandenlang doorschrijven. Maar tegenwoordig lukt me dat steeds minder. De jaren gaan ook tellen denk ik. Dan moet ik een verhaal gewoon en maand laten rusten, alvorens er weer aan verder te gaan.
2
03/12/2018 00:53
Kijk, kijk. Je bent er weer.
Gele hesjes? Ik heb vandaag de vernielingen gezien....wanneer schieten ze daar eindelijk eens met scherp op dat rellende en plunderende tuig?
1
03/12/2018 08:45
Kan me een heel eind vinden in wat je zegt ..... maar dan wel op dat tuig (wat hetzelfde linkse tuig is als in Hamburg en overal) wat ook echt relt en sloopt.
1
03/12/2018 09:34
Ja, die bedoel ik ook. Die reizen heel Europa af (het Zwarte Blok) en maken een puinhoop van demonstraties.
1
03/12/2018 12:50
Het tuig mogen ze gerust afschieten. Maar de woede onder de Franse bevolking, met betrekking tot die ongenuanceerde belasting verhoging op de brandstoffen is heel groot en wordt breed gedragen. Wij merken het in de discussies die we met buren en dorpsbewoners hebben gevoerd. Ik laat me maar verder niet over mijn mening t.a.v. dit probleem uit.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert