Doe Maar op tour: Er verandert NIX! (9)

Door Sanne blogt van zich af gepubliceerd in Sanne blogt van zich af

Na het succes van de Symphonica in Rosso concerten in 2012, het platspelen van de Ziggodome in 2016 en de tour langs de grotere festivals van Nederland in 2017, besloot Doe Maar dat het 40-jarig jubileum van de band in 2018 gevierd moest worden met een heuse clubtour!

Doe Maar op tour: Er verandert NIX!

e51ace917705301987b7b937b0c148f5_medium.

Paard, Den Haag

20 november 2018

Tijdens de voorbereidingen voor het concert in Den Haag kwam ik er al snel achter dat met de auto de binnenstad in een dure grap zou worden: parkeren kan daar oplopen naar € 30,=. Treinen dan maar, maar dan zou ik na afloop niet meer thuis komen, ik woon tenslotte in een klein dorpje in de polder waar zo laat geen OV meer komt. Daarom besloot ik een goedkoop hotelletje te reserveren, net zoals ik voor het concert in Groningen ook al gedaan had.

Ik vertrok rond half 1 's middags met bus, trein en tram en arriveerde zo tegen half 4 bij het hotel. Daar friste ik me wat op, at een hapje en pakte mijn tasje opnieuw in. Vriendinnen die al in de rij stonden appten waar ik bleef. Dus jas aan, sjaal om en op de goede gok op weg naar de tram. Het bleek al snel dat ik van het OV systeem in Den Haag niet veel begreep en ik stapte dan ook simpel in de verkeerde tram. Na wat omzwervingen in de binnenstad kwam ik dan toch eindelijk bij het Paard (van Troye). Er stond een groepje van een vrouw of 15 en ik kroop er gezellig tussen.

We stonden voor drie houten deuren, die naar buiten open zouden draaien. Lastig, want dan moet de groep wachtenden even een stapje achteruit doen als de deur opengaat. En zouden ze alledrie open gaan? En waar moeten we dan naartoe als we binnen zijn? Dat zijn altijd van die stressdingetjes, die er elke keer opnieuw weer zijn. Terwijl we stonden te wachten en te kletsen kwam er een tv-ploegje van een lokale zender op bezoek. Er werden wat interviewtjes afgenomen. Toch leuk dat het nog steeds media trekt, die ouwe knarren en hun fans.

Even na half 8 ging de deur open. Eerst alleen de middelste, de buitenste twee zouden later volgen. Toevallig stond ik recht voor de middelste en ik mocht als derde naar binnen. Daar stonden twee securitys zonder scanapparaat. C., die voor mij stond, gaf haar geprinte kaartje gewoon maar af en rende verder. Ik deed hetzelfde, ik zou later nog wel een exemplaar uitprinten om te bewaren.

We renden linksom een trap op en dan rechtdoor de zaal binnen. Ja, vooraan! Omdat Ernstige vriendinnen C. en M. er nu waren, schoof ik deze avond wat meer naar links voor het podium, richting Ernst. Gezellig. Ik appte mijn dochter en trok mijn jas en vest uit. Het was warm in de zaal. Na een kwartiertje liep ik naar de garderobe om mijn spullen weg te brengen. Daarna langs de merchandise om gedag te zeggen en door naar de toiletten. Daar mocht ik niet mijn meegebrachte flesje water vullen, maar bij de bar kreeg ik wel gratis glaasjes water. (Huh? Wat is het probleem dan?) Dus met twee glaasjes water weer terug naar mijn plekje vooraan bij het podium. Er was geen dranghek en het podium wat prettig hoog, maar niet te hoog. Tasje en glaasjes water konden op de rand staan. Perfect.

Rond kwart voor 9 sprongen de mannen het podium op en speelden ze de zaal plat en het dak eraf! Ze kunnen het nog en alles doet het nog steeds! De sfeer was super, er was ruimte genoeg om te dansen en ik genoot! Linksvoor voor Ernst was ook wel weer heel fijn, een mooi uitzicht.

8e28c2ea0b990114df89d513d231874e_medium.

(foto: Sanne Fotografeert)

Ik maakte veel filmpjes en foto's. Steeds meer raakte ik ervan doordrongen dat deze tour wel eens echt de laatste zou kunnen zijn. Mannen op leeftijd, hun nu nog goede fysieke en geestelijke gesteldheid kan zomaar snel anders worden. Hierna nog maar vier keer Carré (voor mij dan, Doe Maar had er nog zes voor de boeg met 2x Enschede erbij). Misschien worden ze 80 of misschien nog wel ouder, maar er hoeft er maar één slechter te gaan en Doe Maar is niet meer. Ik wilde er niet teveel over nadenken, ik wilde vooral genieten van elk moment. Dus ik danste, zong, sprong en joelde en genoot van alles!

Na twee uur en een toegift later was het voorbij. Maar dat vonden de fans in de zaal niet, ze bleven joelen en de zaallichten bleven uit. Zouden ze dan toch nog een keer? In Antwerpen en Kerkrade (waar ik zelf niet bij was) was het al eerder gebeurd, en jahoor, nu had ik ook de mazzel. Een tweede toegift! En niet zomaar één, het was Nederwiet. Zonder Joost, want die was er niet. Dus werd Nederwiet gezongen door Ernst, en dat deed hij niet onverdienstelijk!

37d91423a3fde9bca1a7bf3cfc44cde1_medium.

(foto: Sanne Fotografeert)

Maar daarna was het toch ècht afgelopen. Het was inmiddels al 11 uur. Met mijn Ernstige vriendinnen, die deze tour voor het eerst waren, bleef ik nog lang nakletsen. Ondertussen zat ik te piekeren hoe ik nu met de juiste tram terug naar mijn hotel moest. Gelukkig stond er voor het Paard een taxi en ik twijfelde geen moment. Nog geen 7 minuten later werd ik voor de deur van het hotel afgeleverd.

Daar zat ik nog een tijd lang op mijn gemak alle foto's en filmpjes terug te kijken voordat ik het licht uitdeed om te gaan slapen. Het was wederom een heerlijke avond geweest.

Zes gedaan, nog vier te gaan. Wordt vervolgd!

174cf7cbf1d855d0f3591127ae4018a0_medium.

(foto: Sanne Fotografeert)

© Sanne 2018

 

Lees verder: http://tallsay.com/page/4294998524/doe-maar-op-tour-er-verandert-nix-10

Volg de hele serie vanaf het begin: http://tallsay.com/page/4294995843/doe-maar-op-tour-er-verandert-nix-1

 

25/11/2018 16:45

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert