1237 Piep en pap gaan naar de kapper

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

d5b348da4687d8a88935d9a34dc94c60_medium.

We stonden wat besluiteloos voor de fish & chips bar te twijfelen. We wisten niet wat te doen. Piep keek mij verwachtingsvol aan en ik keek omhoog om te kijken of de professor niet toevallig aan een parachute naar beneden zou komen. Ik wist het echt niet, maar hier blijven loste ook niets op en de Britten houden niet van mensen die te lang op hun stoep hangen. Dat bleek al snel toen de eigenaar, die ons zojuist nog zo vriendelijk geholpen had, nu toch wat korzelig naar buiten kwam en vroeg:
‘Can I help you, sir? Are you lost, probably?’
‘No sir, thank you sir, we are just deciding what to do and where to go.’ Dat was waar, maar het was niet de hele waarheid. Ik kon hem toch moeilijk vertellen dat we onze vliegende schotel niet aan de praat kregen.
‘Kom Piep, we gaan, voordat er nog meer nieuwsgierige patatbakkers aan onze staart gaan hangen.’
Piep moest hier zo om lachen, dat de visman, die niets verstond, ons achterdochtig nakeek, terwijl wij ons uit de voeten maakten. Ik zwaaide nog even naar hem en toen ging hij hoofdschuddend weer naar binnen.

We liepen de hele Murray Road af tot aan Abbey Street, niet Abbey Road, maar toch, het klonk een beetje vertrouwd. Hier op de hoek zat een herenkapper. Mooi, dan kon ik gelijk even mijn haar laten knippen. Ik ben gek op kappers in het buitenland. Hier konden we even rustig nadenken over wat we moesten doen, terwijl ik op mijn beurt wachtte, dacht ik. Ik morrelde aan de deur en zag toen pas dat er met koeienletters CLOSED stond en dat er een briefje hing: Back on tuesday sorry for inconvenience. Daaronder een kaartje met de openingstijden, maar daar hadden we niks aan wanneer ze gesloten waren tot dinsdag. Ik wilde net weer weggaan, toen ik mij realiseerde dat de deur onder mijn hand open was gegaan. Hij was niet op slot! Crimineel! Ik wenkte Piep:

‘Piep, snel naar binnen! Snel!’ 
We schoten naar binnen en ik sloot de deur achter me. Ik deed hem direct op slot met de sleutel die nog aan de binnenkant in het slot zat. Allemachtig! Dat ze dat vergeten waren! Er was niemand, nee, natuurlijk niet, ze waren dicht! Ha! Wat een mop! Ik ging zitten in een van die heerlijke kappersstoelen en nodigde Piep uit hetzelfde te doen, maar in plaats daarvan kroop ze bij mij op schoot.

‘Papa, wat doen we nou?’ vroeg ze met een stemmetje waar alle bravoure uit verdwenen was. Ik trok haar tegen mij aan en omhelsde haar: 
‘Precies Piep, dat is de vraag.’
Ik wachtte tot mijn adem weer wat rustiger was geworden en stelde haar toen dezelfde vraag. Ik wist het ook niet:
‘Piep, meisjelief, wat doen we? We kunnen geen kant op!’
Piep dacht na. Ik dacht na. Het zou niks opleveren, maar alle goede bedoelingen waren welkom.
‘Papa, waar is je telefoon?’
Ik gaf haar mij iPhone.
‘En waar is de schotel.'
Ik wurmde de kleine niet meer vliegende schotel uit mijn jasje en gaf die ook aan haar. Ze keek ernaar en draaide beide rond in haar handen.
‘Papa, je moet gewoon iets hebben dat past.’
‘Zeker, dat zou ons enorm helpen. Dat denk ik ook.’
Ik vroeg me af wat ze bedoelde, maar wilde haar niet ontmoedigen. Zelf kon ik al helemaal niks bedenken. Plotseling voelde het alsof ze bevroor.
‘Papa?’ 
‘Ja, Piep.’
‘Mag ik in je portemonnee kijken?’
‘Ja, Piep, wou je de kapper betalen of zo?’
Ik had nog steeds geen idee wat ze wilde, maar pakte toch mijn portemonnee:
‘Papier- of kleingeld?’
‘Kleingeld,’ glimlachte ze.
Ik hield het vakje voor haar open. Plotseling gaf ze een kreet:
‘Yes!’ en triomfantelijk pakte ze iets tussen de muntjes vandaan en ze hield het voor mijn verbaasde ogen omhoog.
‘Ik wíst dat je het bij je zou hebben! Ik wist het! Ik wist het! Dit moet lukken!’
En voor ik in de gaten had wat ze aan het doen was peuterde ze met het pinnetje waarmee ik normaal de simkaart uit mijn iPhone haal, in de vliegende schotel.
Het paste precies en al snel hoorde ik het inmiddels vertrouwde gezoem en de schotel nam zienderogen toe in grootte. Een warme gloed sloeg door mij heen. We moesten hier weg! ‘Snel! Naar buiten! Anders zitten we vast!’ 

Ik rende naar de deur, draaide de sleutel om en duwde Piep, die de groeiende schotel in haar armen torste, langs mij heen naar buiten. Ik trok de kappersdeur achter mij dicht en pakte net op tijd het steeds zwaarder wordende gevaarte uit haar handen en zette het voorzichtig op de grond. Bwaah! Hij groeide nog steeds en ook het zoemende geluid nam langzaam in volume toe. Wat een ding. Plotseling viel het stil. Toen was het klaar. Hij was er weer helemaal. O, wat heerlijk dat onze lieve, ouwe, vertrouwde, ronde alien-volvo weer zo lekker voor onze neus stond te pronken. Ik opende de glazen koepel, tilde Piep erin en stapte achter haar aan. Ze had de stuurbol al te pakken en voor ik goed en wel zat, verhief het luchtschip zich statig naar de hemel en klommen we tussen de huizen omhoog, hoog boven de straat, waar de verbijsterde Rugbyers met open mond stonden te kijken, omdat ze niet geloofden wat ze vlak voor hun ogen zagen gebeuren.

Ate Vegter, 23 november 2018

lees goud van oud:

www.atevegter.wordpress.com/37.  De Ambachtsschool

23/11/2018 07:12

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert