Verborgen beelden schrijven

Door Kirsti gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Het is lang geleden, lang geleden dat ik woorden schreef. Er zijn beelden en gedachten genoeg in mijn hoofd. Maar taal is soms zo arm, het dekt niet altijd de lading. Vandaag kwam er een beeld naar boven. Een gelaagd project die me door een deur deed stappen met een eindresultaat die mij zo blij maakt.

De eerste laag was namenlijk niet zo vrolijk. Niemand die het meer ziet wat achter die inmiddels gesloten deur plaats vond. In het creatiemoment kwam ik beelden tegen die mij meer en meer aanspraken. Kleuren die naar boven kwamen. Bewustwording, kracht, liefde, schoonheid. 

Steeds dichter bij de kern belandend ontstond er dit.

Werken met je intuitie, zelfgenezing, zelfredzaamheid. Kernwoorden die de laatste dagen elke keer weer langskwamen. Hoogsensitiviteit als kracht gebruiken. 

Alle bloemen zijn naar haar gericht, de kopjes omgedraaid. 

Even wat anders?

Ben ik in de overgang?

Ik vraag het mezelf de laatste tijd wel eens af. Ben ik in de overgang? Ik weet dat ik ook midden in een rouwproces zit. Twee maanden geleden verloor ik voor de tweede keer een moeder. De emoties gieren me af en toe door de keel. Jantje lacht, jantje huilt is de laatste tijd ook wel op me van toepassing. 

Vanmorgen zag ik dit plaatje en het doet me slechts beseffen dat ik alle liefde die in me zit kan wenden tot mezelf om deze hobbelige periode weer achter me te laten.

Ik moet schrijven bij het beeld omdat dit een schrijfsite is maar zoals ik al zei, soms is onze taal arm.

20/11/2018 09:30

Reacties (5) 

1
22/11/2018 04:19
Mooi kunstwerk en onze taal is inderdaad vaak arm. Je hebt mooi geschreven met de beste woorden die het intens vertalen. Sterkte met het verlies,
1
20/11/2018 22:04
Mooi weer.
1
20/11/2018 10:32
'Het is lang geleden, lang geleden dat ik woorden schreef.'

Het is een hele normale zin ... maar als je het leest met gevoel, met de juiste toon en zeker nog een keer leest nadat je het hele artikel gelezen hebt ... dan is het een echt prachtige zin die zoveel zeggend is.

Vind het schilderij een echt kunstwerk van je.

Verder sluit ik me bij Zevenblad aan, omdat dat denk ik de beste uitleg is als het om rouw gaat. Zelf sta ik daar totaal anders in, maar die mening van mij hoort even niet onder jouw intense artikel.
2
20/11/2018 10:27
Verlies, rouw: niemand ontkomt er aan. Maar hoe je er mee omgaat heb je zelf in de hand.
Het verlies kun je niet ongedaan maken, en toch is het een kans om je leven opnieuw in te richten. Dat heb je heel goed gezien.
Sterkte!
Die collage vind ik supermooi!
2
20/11/2018 09:59
Het rouwproces kan je niet forceren... misschien voel je je beter binnen een paar maanden, misschien duurt het wel een jaar. Veel sterkte alvast - pak de dag zoals hij komt, met vallen en opstaan. Eén lichtpuntje misschien: bij het moeten afscheid nemen van iemand, komt ook het besef dat elke dag een geschenk is (hoe melig kan het worden) en dat je intenser gaat leven.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert