x

Misbruik melden

Bedankt dat je Tallsay wilt helpen door schendingen van onze regels en richtlijnen te melden.

Wil je een inbreuk op jouw auteursrecht of intellectuele eigendom melden? Gebruik dan a.u.b. het formulier Inbreuk auteursrecht / intellectuele eigendom

Welke vorm van misbruik wil je melden?




Annuleren

Piep en pap zien iets geks

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest denken, maar gelukkig hoefde dat ook niet. Piep zat aan de stuurbol, we vlogen weer wat hoger en het ging allemaal goed. Er was geen vuiltje aan de lucht en alles waar ik ooit bang voor was geweest en waar ik al van droomde sinds ik een klein jongetje was smolt in dit moment samen. Was het niet geweldig dat we hier zo met zijn tweetjes in het lege luchtruim richting Engeland vlogen, dreven bijna, zo moeiteloos ging het.

Alleen dat kleine vliegtuigje daar links, kwam dat niet een beetje dichtbij? Ik vroeg het me af.
‘Piep, gaat dat wel goed daar, aan bakboord. Dat vliegtuig komt steeds dichterbij. Let op, schat! Pas op!’
Het vliegtuig scheerde rakelings langs ons. Het was niet veel meer dan een meter of tien, misschien nog minder. Maar dat was nog niet gekste. Het vreemdste was dat het vliegtuig veel kleiner was dan het zou moeten zijn. Het was nog kleiner dan onze schotel, terwijl het natuurlijk vele malen groter had moeten zijn. Het was zo klein dat ik niet eens de raampjes kon zien en het glas van de cockpit was niet meer dan een streepje. Toch wist ik op de een of andere manier zeker dat het niet een onbemand speelgoedje was of zo. Het was zeker en vast een gewoon vliegtuig.
‘Piep, zie je dat, wat is er aan de hand? Waarom is het zo klein?’ 
‘Ik weet het niet pap. Ik denk dat dat ook komt omdat we in een andere kromming zitten. We moeten wel oppassen. Professor Paf heeft heel duidelijk uitgelegd dat we weliswaar in een andere versnelling zitten, maar wel heel goed kunnen botsen met de gewone werkelijkheid. Ook hier geldt dat twee dingen niet op dezelfde tijd op dezelfde plek kunnen zijn. Dat we dan echt zouden botsen.’
‘Dat heb ik niet gehoord, Piep.’
‘Ja lieve pap, maar dat komt omdat je niet altijd luistert. Dat zegt mama toch ook zo vaak!’
‘Piep, ik geloof dat je kletst, maar ik zal het er verder bij laten. Zie je trouwens dat het vliegtuig op grote afstand wel de normale grootte lijkt te hebben. Waar zijn we in terecht gekomen, Piep?’ Ik was niet echt bang, maar toch op zijn minst verwonderd.
‘Pahap, dat heeft Paf ook uitgelegd. Dat komt omdat het een kromming van ruimte en tijd is twee krommingen eigenlijk die van elkaar weg bewegen en weer naar elkaar toe buigen, net als de meridianen op de aardbol.’ 
‘En dat jij dat allemaal onthoudt en ik alles vergeet heeft daar zeker ook mee te maken?’ lachte ik.
‘Ja, precies, dat zei die ook nog maar dat was ik dan weer vergeten, terwijl jij dat nog wel weet. Dat is precies zoals het werkt. Snap je het nu?’

Ik begreep er echt helemaal niets van, maar kon toch alleen maar concluderen dat ze de spijker op z’n kop sloeg en gelijk had, ook al duizelde het mij behoorlijk:
‘Ja, ik begin het wel te begrijpen, geloof ik, maar alleen omdat je het steeds zo goed uitlegt Piep, daar is volgens mij niets mis mee, maar het voelt wel apart. Zie je al wat?’
‘We zitten net boven Engeland. Ik weet niet hoe het hier heet, maar zullen we nog een stukje doorvliegen? Dit lijkt zo saai.’
Ja, dit is Kent. Vlieg nog maar een stukje verder naar het noordwesten. Maak die piloot eens wakker, dan kun je hem naar Birmingham of zo laten vliegen.’
Ze tikte wat in op haar scherm en leunde gemakkelijk achterover. De schotel zwenkte een beetje naar rechts en hield zich verder rustig.
‘Lekker hè, dat je geen honger krijgt, of dorst. Ik vind het echt cool, pap, dat we dit doen’ 

Ate Vegter, 15 november 2018
www.atevegter.wordpress.com/29

15/11/2018 08:17

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert