1221 Piep en pap in Amsterdam

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Ik stuurde de vliegende schotel wat hoger en zocht de N247. We gingen dan weliswaar niet over de weg, maar zo had ik nog enigszins een idee waar we waren. Piep zat ondertussen op een schermpje te tikken. Ze boog wat voorover en zei:
‘Ga maar naar het Museumplein. Daar kunnen we makkelijk landen. Dat is nu nog 17,3 kilometer.’
Verrast hoorde ik haar aan, keek naar het scherm en voelde mijn verbazing nog groter worden:
‘Wat is dat?’
‘O, dat is mama’s oude telefoon. Die heb ik ingebouwd.’
‘Hoe bedoel je, ingebouwd?’
‘Nou, gewoon pap, ingebouwd. Dat snap je toch wel?!’
Ik had sterk de indruk dat mijn lieve, oude, dode, maar strenge moeder deze toon van mij vroeger als brutaal zou hebben gekenschetst, maar ik vrees dat de tijden zijn veranderd. In ieder geval genoot ik van haar parmantige eigen wijsheid en ik werd ook wat roekelozer:
‘Nee, ik begrijp er helemaal niets van, maar dat geeft niks. Welke kant gaan we op?’
‘Je doet het heel goed, hoor. Of zal ik hem op de automatische piloot zetten, dat is lekker makkelijk.’
‘Nee laat maar, het gaat wel.’ Dat was een understatement, want ik vond het veel te leuk om zelf te sturen, net zoals ik liever met een versnelling dan met een automaat rijd. Zelf doen staat bij mij nog steeds hoog in het vaandel en ik kreeg de indruk dat Piep ook wel met dit virus besmet was. Ik ging wat hoger vliegen en zag Broek in Waterland onder ons voorbij schuiven. Even verderop was de ring A10 en voor dat ik het in de gaten had vlogen we al over het IJ.
‘Het gaat wel lekker snel, Piep. Hoe hard gaat dat ding eigenlijk?’
Piep keek op haar schermpje, maar gaf geen antwoord. Ik voelde dat we als vanzelf steeds hoger gingen vliegen. Wilde ik op het Museumplein landen, dan zou ik nu toch wel weer zo’n beetje naar beneden moeten. Ik wist dat vliegen het meest gevaarlijk was bij het opstijgen en landen, maar liet me niet afleiden door nutteloze kennis. Piep volgde de route nauwgezet:
‘Omdat je wat hoger bent gaan vliegen, lijkt de afstand korter. Ga maar landen. Kijk, daar is het Museumplein al.’
In een fraaie duikvlucht dook ik naar beneden, waarbij ik opmerkte dat op het laatste stuk de besturing kennelijk werd overgenomen door de automatische piloot. Mijn hand had niets meer te vertellen en moeiteloos landden we op het gras van het meest verfraaide plein van Amsterdam.
De letters I Amsterdam lonkten stralend in de zon. Piep deed de kap open en klom naar buiten:

‘Mag ik erop klimmen?’ Ze wees naar de fraaie letters waar onze geliefde toeristen leuke plaatjes stonden te schieten en rende al weg.
‘Ja, toe maar,’ riep ik in de lucht, ‘maar wacht even, ik ga met je mee!’ Piep stopte en keek me ongeduldig aan. Zo snel en soepel mogelijk hees ik mijn oude lijf over de rand. We liepen samen naar de tekst die in de afgelopen tijd al tot zoveel beroering heeft geleid.
‘Weet je Piep, wat ik me afvraag…’
Ik wilde mijn onrustige geest met haar delen, want er waren wel wat vragen die mij momenteel bezighielden, maar Piep bleef als een kind in het moment:

‘Maak even een foto, pap. De S is vrij!’ Ze klom op de S en ik maakte een foto.
‘Leuk hè, die letters.’
‘Ja, maar alleen omdat er een S bij zit, hoor. Anders had ik er echt niet op gehoeven. En ze zijn stom omdat ze allemaal toeristen trekken.’

‘Wie zegt dat?’
‘Dat zie je toch?!’

Hoever gaan ze eigenblijk met dat Nieuwsbegrip op school, dacht ik nog, maar Piep liet zich alweer naar beneden zakken en wees naar het Rijksmuseum:
‘Weet je nog, pap, dat we daar geweest zijn, met de klas?’
‘Ja, dat was leuk hè, met dat toneelstukje wat ze toen deden. ‘
Ik wist het nog goed en genoot ervan dat Piep deze gezamenlijke herinnering ophaalde.
‘Zullen we verder gaan?’ vroeg Piep.
Ik dacht eerlijk gezegd precies hetzelfde:
‘Ja, nu hebben we Amsterdam wel gezien, hè.’
We liepen hand in hand terug naar de schotel, stapten in en stegen op. Alles ging vanzelfsprekend en voortvarend, maar toch klopte er iets niet. De vraag brandde op mijn lippen, maar ik wist nog niet precies hoe ik het Piep moest voorleggen. Ik wilde haar niet aan het schrikken maken of het sprookje verstoren. En eerlijk gezegd had ik wel twee vragen, als het er al niet meer waren.

Ate Vegter, 7 november 2018

 

lees ook:
www.atevegter.wordpress.com/21
zet www.atevegter.wordpress.com op je beginscherm

das makkelijk

07/11/2018 06:58

Reacties (1) 

1
09/11/2018 11:20
Lijkt me een gezellig dagje geweest met die heerlijke fantasie van je dochter erbij
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert