1210 Op weg naar Sourbrodt

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

0131b29d270a7b18ca000ab08708e4e5_medium.

We vertrekken mooi op tijd, met een grote vanzelfsprekendheid, zoals ik dat van huis uit niet gewend ben. Weggaan om ergens op tijd te komen gaf thuis altijd veel gedoe en de aanwijzingen en ideeën om op tijd te komen vlogen altijd ruimhartig door de lucht. Hier en nu blijft het rustig en stil en in gemoedelijke verbazing start ik de Volvo en zijn we op weg. 
Ik heb er een hekel aan om samen te rijden, achter elkaar aan te rijden, zeker als het over grotere afstanden is, maar we doen het omdat het gezellig is en dan kunnen we onderweg samen eten. Ik vind het allemaal prima, wat meer is, ik geniet ervan. 
Halverwege stoppen we bij een tankstation om even wat te eten en koffie te drinken en zo. In de rij voor de kassa loopt er iemand hard tegen mij aan zodat mijn loeihete koffie de lucht in vliegt en even later op mijn hand en mouw terecht komt, de rest maakt een plas op de grond. Ik laat alles vallen en stuif naar de wc om mijn hand onder de kouwe kraan te houden. Het komt allemaal goed en even later zijn we alweer on the road.
Bij aankomst bij het romantisch in de heuvels verscholen gelegen huisje regent het helaas niet meer, zoals dat in de Ardennen algemeen gebruikelijk is. Goed, we doen het er maar mee en verkennen onze verblijfplaats met toenemend enthousiasme. Het is een heerlijke plek en we worden warm onthaald door Marie, die voor alles goed gezorgd heeft, nog het een ander uitlegt en dan vertrekt. Nu is het echt van ons. Het gastenboek wordt liefdevol in verschillende talen voorgedragen door Jean. Iedereen blijkt het hier een fantastische plek te vinden en bijna allemaal hebben ze aan het eind een kleine opmerking over wat er nog ontbreekt zoals een houten lepel in de keuken. Al die euvels lijken inmiddels verholpen en we halen de bagage uit de 240’s die buiten zusterlijk naast elkaar tot bedaren staan te komen. Het is een mooi huisje, met alle soorten van modern genoegen, zoals wifi en bluetooth geluid, maar de afvalscheiding heeft hier wel terroristische proporties aangenomen. In de kelder staan wel tien bakken in het gelid, waar we alle verschillende prullen in moeten dumpen. Ik overweeg even alles gewoon mee terug te nemen naar Monnickendam, want daar werkt dat allemaal veel soepeler, maar ik berust toch maar in het leven zoals het is. 
We eten bij de gemoedelijke Auberge du Lac, waar de kroketjes, de lamskoteletjes, de mosselen en de tartaar non préparé meer dan voortreffelijk smaken. De bediening is overrompelend vriendelijk en het begint meer en meer een avond te worden om nooit te vergeten. In het holst van de nacht scheuren we naar huis.

Ate Vegter, 27 oktober 2018
www.atevegter.wordpress.com

27/10/2018 08:42

Reacties (1) 

1
27/10/2018 09:12
Mooi geschreven, beeldend.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert