1208 Met de Volvo op reis

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

91cd30372d520885ab2a14c4b831c1ce_medium.

Het lijkt bij aanvang al gelijk een heel avontuur te worden, maar ik zet toch door. We kunnen het bankje van Pino niet overnemen. Heel terecht zoals nu blijkt want waar zouden de kinderen van Jens dan moeten zitten? Dat weet niemand. Er moet echt een eigen bankje voor Dino komen. 
Het gaat eigenlijk allemaal heel gemakkelijk en hoef ik alleen maar met de stroom mee te gaan, maar dat weet ik dan nog niet en ik verzin van alles om toch maar iets anders te doen dan dat wat voor de hand ligt maar uiteindelijk is de stroom gelukkig zo sterk dat ik meega, of ik wil of niet.
Op de Volvo-beurs van een paar weken geleden meldt Peter van Nordicar aan Scherp dat hij een nieuw bankje voor mij heeft. Ik moet er natuurlijk gelijk op af en het achterin de Volvo gooien, die dan nog geen Dino heet, maar ik negeer het signaal. 
Later overzie ik alle mogelijkheden regel ik het bankje alsnog via Nordicar. Ik leg het keurig achterin en Scherp biedt onmiddellijk aan om het samen te monteren. Ik kijk eens wat daar allemaal bij komt kijken en besluit in een mum van tijd, alsof ik door een onfeilbaar inzicht getroffen ben, dat dat niet de weg is, ook niet met hulp en ook niet op de 240-knutseldag, waar ik gelukkig nog nooit geweest ben en die ook te laat is voor onze reisplannen.
Ik bel opnieuw met Nordicar en maak een afspraak om het te laten monteren. Zij kunnen dat veel beter dan ik, of liever, zij kunnen dat. Maandag heb ik haar gebracht en vandaag heb ik haar weer opgehaald. Twee dagen in een lelijke snelle automaat gereden en nu weer in mijn vertrouwde schakel-Dino, want ondertussen heeft ze wel haar naam gekregen, zie elders in dit nummer.
De rolhoes past nu niet meer en ik heb wel even moeten uitvogelen hoe dat zit met die gordels, maar ingewikkeld is het niet, het enthousiasme van Piep helpt enorm, het zit lekker en het staat leuk. 
Ze zit pontificaal achterin, we hebben nu geen oogcontact meer via de achteruitkijkspiegel, maar ze vraagt wel of de muziek, 538 natuurlijk, iets harder mag en dat mag altijd als ik in een goed humeur ben en even later zie ik haar achterstevoren uit haar dak gaan dat het een lieve lust is, en dat is het ook. Heerlijk, wat kan ik daar toch van genieten. Nog een paar dagen en dan gaan we naar Sourbrodt, tussen Eupen en Malmedy, in België. Kneiterhard achteruit de Ardennen in, samen met Pino. 

Ate Vegter, 25 oktober 2018
www.atevegter.wordpress.com

25/10/2018 06:28

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert