Een sardonische vete 5.

Door Leonardo gepubliceerd in Verhalen en Poëzie
Vervolg op deel 4: http://tallsay.com/page/4294997886/een-sardonische-vete-4

df2273120afd0b4bdd5d58249900da59_medium.

                                                         5.

 

Voordat ik aan de echte klus zou gaan beginnen belde ik mijn goede vriend Patrick Six op. Dat is een voormalig studiegenoot van me die tegenwoordig in de stad Toulouse woont. Sinds een tweetal jaren is hij als hydrogeoloog verbonden aan een bedrijf dat onderzoek doet naar, en het in kaart brengen van, ondergrondse waterstromen in de gesteentelagen van Centraal en Zuid-Frankrijk. We hadden elkaar al enige tijd niet gesproken zodat ons telefoongesprek een zeer vriendschappelijk, spontaan, en informatief karakter kende. Ik vertelde Patrick na wat inleidend praten wat voor project ik had aangenomen en in welke streek ik dat onderzoek zou moeten gaan uitvoeren.

  ‘Fijn dat je zo snel na je vorige project weer een nieuwe uitdaging hebt gevonden. En grappig dat je zo dicht in mijn buurt aan het werk gaat,’ gaf Patrick als antwoord op mijn informatie met betrekking tot mijn komende werkzaamheden. ‘Maar als ik dat zo van je hoor, dan ligt je werkterrein vermoedelijk binnen het gebied, gelegen tussen de Montagne du Bougès en het zuidoostelijke Cevennen Massief,’ antwoordde Patrick vervolgens.’

  ‘Ja dat klopt wel zo ongeveer.’

  ‘Nou ja…, het lijkt mij op basis van wat je me vertelt, best een leuk project te zijn. Kleinschalig, en geheel op eigen initiatief op te zetten begrijp ik uit hetgeen je me vertelt. Alleen begrijp ik niet waarom men daar in dat gebied, een geologisch onderzoek naar delfstoffen en mineralen wil gaan beginnen. Want alles is daar in de afgelopen honderd jaar of nog langer, reeds tot in den treure onderzocht en in kaart gebracht.’

  ‘Vermoedelijk is er kennelijk toch een aanleiding om dat nogmaals te doen,’ antwoordde ik.’

  ‘Ja, je zou het zowaar zeggen.’

  ‘Alleen heeft men mij niet vertelt wat de werkelijke aanleiding is. Men suggereerde slechts dat het op aandringen gebeurt van een bevriende zakelijke collega. Een man waarvoor ik recentelijk heb gewerkt. Men wil namelijk op dat terrein dat ik moet onderzoeken, over een maand reeds beginnen met werkzaamheden voor het bouwen van een flink aantal vakantiewoningen.’

  ‘O ja?  Wel vreemd om dan nu nog op het laatste moment, toch nog een geologisch onderzoek te laten plaatsvinden, vind je ook niet? Je zou bijna gaan denken dat er daar in die streek aanwijzingen zijn dat er iets heel interessants te vinden is. Iets dat gedurende eerder geologisch onderzoek van de streek, kennelijk onvoldoende is onderzocht of misschien wel in de afgelopen honderd jaar aan de aandacht van toenmalige onderzoekers is ontsnapt. Al kan ik me nauwelijks voorstellen wat dat dan wel zou kunnen zijn.’

  ‘Ja wie weet wat men over het hoofd heeft gezien.. Maar ach, ik zie wel hoe het gaat lopen. Misschien bijten ze zich vast in het waanidee dat daar winbare hoeveelheden kostbare mineralen of serieuze aders goud te vinden zijn,’ antwoordde ik lachend.

  ‘Ja hallo, Jean…, daar geloof je toch zeker zelf niet in hè…?’

  ‘Nou nee, technisch gezien uiteraard niet. Maar aan de andere kant weet ik eigenlijk niet wat ik er van moet denken. Uiteindelijk wordt er in verschillende rivieren die in die streek lopen, soms heel af en toe wel degelijk alluviaal goud gewonnen. Maar je hebt overigens wel gelijk. Een echte goudader zal ik daar vast en zeker niet aantreffen,’ antwoordde ik lachend.

  ‘Nee, dat lijkt mij ook niet. En dat geldt volgens mij eveneens voor interessante mineralen.  En nogmaals. Dat gebied is in de afgelopen honderd jaar tot in den treure reeds op de aanwezigheid van delfstoffen, edelmetalen en mineralen onderzocht.  Het enige wat overal in de grond aanwezig is, blijkt marmer, steenkool en soms ijzererts, zink en lood te zijn. Aardgas zal je er ook niet aantreffen. Ik moet er eigenlijk wel een beetje om lachen. Maar wie weet. Misschien kom je tijdens je onderzoek op het spoor van die nooit gevonden schat van de Katharen,’ vervolgde hij nu schaterend lachend om zijn eigen grap aan de telefoon.

  ‘Ja lach jij maar.’

  ‘Nou ja, maar het is eigenlijk, zeker technisch bezien toch ook een beetje om te lachen, of niet soms. Tenzij men je niet eerlijk alles heeft verteld. Ik bedoel dus, dat men niet heeft verteld wat hun werkelijke achterliggende gedachte is om zomaar een maand voor een gepland bouwproject, alsnog een onderzoek te laten verrichten naar mineralen en delfstoffen.’

  Inderdaad. Die gedachte speelt eerlijk gezegd ook af en toe bij mij door de gedachten. Maar het suggereert toch ook wel een beetje het vermoeden dat er kennelijk toch iets waardevols in die grond zou kunnen zitten. Of misschien heeft men in de afgelopen weken iets gevonden dat interessant genoeg was om zo een onderzoek in te stellen. Of niet soms?’

  ‘Ja zo kun je dat natuurlijk ook bekijken.’

  ‘Precies. Maar dat maakt dit project eigenlijk ook wel spannend vind ik. Ook al lijkt mij de kans dat ik werkelijk iets interessants zal ontdekken, minder dan tien procent.’

  ‘Nou in elk geval komt er weer wat geld in de kas bij jou binnen met dit werk. En nogmaals; het lijkt me een leuk project. Gewoon weer eens ouderwets in de grond graaien. Het is al weer een flinke tijd geleden dat we dat samen in ons laatste studie jaar hebben gedaan.’

  ‘Inderdaad daar zeg je me wat. Dat is ondertussen al weer zo’n zeventien jaar geleden.’

  ‘Nou ja, verleren doen we dat soort basiswerk natuurlijk nooit, Jean.’

  ‘Absoluut. En het is niet eens zo heel lang geleden dat ik voor zo een zelfde kleinschalig project een maand lang ergens in de bossen van Brazilië werd gedumpt.  Maar goed, ik zie wel hoe het loopt en wat ik zal aantreffen. Het werk levert in elk geval aardig wat geld op.’

  ‘Nou dan heb je de financiële onderhandelingen in elk geval goed naar jou zelf toe afgerond.’

  ‘Inderdaad. Dat vind ik zelf ook. Ik vond in dit geval dat ik niet te laag moest gaan zitten met mijn aannemingsbedrag. Want uiteindelijk hebben zij mij gevraagd om deze klus aan te nemen. En zoals je weet ligt het scherpte van het financiële mes dan anders gekeerd, dan in de situatie dat ik bij hen om een opdracht zou komen leuren.’

  ‘Daar heb je helemaal gelijk in. Dat is ook het grote verschil tussen ons beiden in velerlei opzichten. Want jij bent uiteindelijk als zelfstandige bezig, terwijl ik in loondienst mijn werkzaamheden verricht.’

  ‘Dat zie je heel goed. En deze klus is in mijn geval weer een fijne bijdrage aan inhoud van mijn huishoudportemonnee, die nou ook niet bepaald tot sluiten toe gevuld is.’

  ‘Ha, ha, ha…, inderdaad. Maar daar doen we dit werk uiteindelijk allemaal voor, Jean. Maar hou me in elk geval op de hoogte als je toevallig wèl iets leuks of iets spannends ontdekt...  Want dan maak ik tijd voor je vrij om je een dag of wat – overigens volledig onbaatzuchtig – daar in die wildernis te komen assisteren,’ antwoordde hij lachend.

  ‘Nou daar reken ik dan wel op. En jouw assistentie zou ik misschien wel eens heel goed kunnen gebruiken.’

  ‘Jeetje, nu ga je mij wel heel erg nieuwsgierig maken. Trouwens ik krijg de indruk uit hoe je een en ander formuleert, dat je wellicht al iets bijzonders hebt gevonden. Of zit ik er ver naast.?’

  ‘Nee, je zit er niet ver naast. Maar deze vondst staat wel zeer ter discussie.’

  ‘Hoezo?’

  ‘Ik heb tijdens mijn vooronderzoek een klein goudpartikeltje gevonden,’

  ‘Nou dat is niet zo erg opzienbarend lijkt mij.’

  ‘Nee dat is waar. Maar ik heb daar op de bodem van een beekje ook een kubusachtig, klein lichtgroen steentje gevonden dat tot de minerale ugrandiet groep behoort.’

   Nu was het opeens even stil aan mijn oor. Ik kon vaag de ademhaling van Patrick horen. ‘Dat meen je toch niet echt, hè Jean. Ik bedoel, je wilt toch niet beweren dat je een lichtgroene granaat hebt gevonden. Dat kan ik nauwelijks geloven.

  ‘Toch is dat wel het geval.’

  ‘Ach, dat bestaat toch niet. Die mineralen komen uiteindelijk in Europa vrijwel uitsluitend in Rusland voor. Komt bij dat je nu kennelijk tevens wilt suggereren dat er ergens in dat gebied waar jij aan de slag gaat, misschien wel eens meer in de grond zou kunnen zitten. Of zit ik er nu met mijn gedachten ver naast.’

  ‘We praten er later wel verder over, Patrick.’  Ik kapte meteen de verdere discussie af met de woorden dat ik de details niet verder via de telefoon wilde bespreken. Tevens deelde ik hem  mede dat hij de ontvangen informatie absoluut met niemand verder mocht delen. ‘Ik bel je wel, zodra ik de vermoedelijke plek heb gelokaliseerd. Voorlopig zijn het overigens nog slechts vermoedens van me.  Maar je zult het met me eens zijn dat het vinden van een lichtgroene granaat aan de oppervlak van een kilometers dikke sedimentaire laag in Zuid-Frankrijk, op zijn zachts gezegd, nogal ongewoon is.’   

   Na deze woorden sloten we het gesprek af. Ik legde mijn telefoon neer en ging zitten om vervolgens eens heel goed na te denken. Ergens knaagde er iets in mijn hersens. Wat het was kon ik niet omschrijven want het was slechts een voorgevoel. Maar toch voelde ik aan de waarschuwingssignalen die af en toe bij me opkwamen dat dit onderzoek anders zou gaan verlopen dan ik gewend was. Tevens had het telefoongesprek met  Patrick mijn wantrouwen gevoed met betrekking tot de werkelijke reden van de E.H.M. directie, met betrekking tot mijn voorgenomen geologisch onderzoek. Want de vraag was natuurlijk: Wisten mijn opdrachtgevers soms ook reeds van het misschien aanwezig zijn van een vroegere magmatische activiteit  onder de sedimentaire oppervlaktelaag van het land, dat nu aan de familie de Bournuil toebehoorde.  Die vraag speelde vervolgens steeds door mijn hoofd zonder dat ik er een passend antwoord op kon vinden.

Vervolg kunt u lezen in: http://tallsay.com/page/4294997944/een-sardonische-vete-6

© Leonardo

10/10/2018 00:07

Reacties (2) 

14/10/2018 08:17
ja, ik had al zo'n vermoeden.
1
10/10/2018 10:00
Toe maar. Het wordt steeds spannender.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert