Seksualiteit en katholicisme

Door Guivanho gepubliceerd in Nieuws en politiek

d4ac50182ce8009cb5acab592bbb0206_medium.

Het houdt maar niet op. Berichten over seksueel misbruik op grote schaal in de VS. NRC die bericht over een doofpotcultuur, waaraan bisschoppen meewerkten. Het valt ook niet te verwachten, dat aan deze berichten uit binnen- of buitenland voorlopig een eind komt. Maar er zijn wel een paar kanttekeningen te plaatsen. Na de metoo-hausse valt niet te verwachten dat huidig en toekomstig misbruik in de katholieke kerk lang onder de radar zal blijven. Dat was vroeger wel anders. Bij constatering van misbruik werden priesters naar een andere parochie overgeplaatst. Tot vervolging kwam het zelden. Omdat mensen zaken niet aanhangig durfden te maken of omdat zaken werden geseponeerd. Met name dat laatste duidt op een verstrengeling van kerk en staat ten koste van de rechtsbescherming van de burger. Niet alleen de clerus liet dus slachtoffers van misbruik in de kou staan, maar ook de staat.

 

Wat seksueel misbruik in de katholieke kerk zo bijzonder maakt, is dat die niet los is te zien van de celibaatsverplichting. Dit in tegenstelling tot misbruik binnen de protestantse kerk of binnen het boeddhisme. De verplichting om de eigen seksualiteit te onderdrukken, kan niet anders dan tot problemen leiden. De kerk kan dan wel het boetekleed aantrekken, maar zolang deze relatie ontkend of genegeerd wordt, gaan we aan een belangrijke oorzaak van het probleem voorbij.

 

Bekend is dat op priesteropleidingen soms relaties tussen leerlingen ontstonden. Staande praktijk was dan om de jongste van de twee van het seminarie te verwijderen, omdat de oudste immers dichter bij het priesterambt stond. Zoiets kan niet anders dan resulteren in een selectie op homoseksualiteit. Hiermee wil ik niet beweren, dat seksueel misbruik uitsluitend in deze sfeer voorkwam , maar het is wel een factor die een rol speelde.

 

Ik kan me nog herinneren, dat er bij mij in de parochie een priester woonde, die elke dag op het zijaltaar in de kerk de mis opdroeg. Pas jaren later kwam ik er achter, dat hij rector van een nonnenklooster was geweest en niet van die nonnen af kon blijven. De man werd niet uit het priesterambt gezet, maar langs de zijlijn geparkeerd.

 

Ik kan me ook herinneren, dat iemand me vertelde dat hij opgroeide in de buurt van een klooster en dat zijn moeder hem zei uit de buurt van een bepaalde pater te blijven. Dat kan niet anders betekenen dan dat van de doofpot het deksel was opgelicht, maar dat van vervolging geen sprake was. Het kan dus, dat een kerk die mededogen, naastenliefde en rechtvaardigheid bepleit, slachtoffers stelselmatig in de kou laat staan.

 

‘Onze lieve heer heeft niet altijd het beste grondpersoneel’, hoorde ik ooit een pater zeggen, maar dat is een dooddoener.

18/09/2018 13:54

Reacties (3) 

1
20/09/2018 11:35
En wat natuurlijk ook een rol speelde was dat er tijden zijn geweest dat niemand het in zijn hoofd haalde een beschuldigende vinger naar de kerk op te steken en als het al iemand deed werd hij niet geloofd of voor gek verklaard. Ik kan me nog herinneren dat mijn vader vertelde over een man uit de buurt - het ging weliswaar niet over de kerk maar over een concentratiekamp waaruit die man op de een of andere manier had weten te ontsnappen, hij vertelde wat er daar gebeurde, niemand geloofde hem, hij werd neergezet als dronkenlap, of die is gek, een fantast. Jaren later toen er allerlei docum...
1
18/09/2018 18:14
Ik denk dat het celibaat een rolletje kán spelen, maar het is zeker niet de doorslaggevende factor.
Wie kozen er 'vroeger' voor het priesterambt of een carrière in het klooster? Dat waren toch vaak de nakomertjes in grote katholieke gezinnen. En als er dan eentje rondliep met verboden seksuele neigingen of verlangens, dan was een ambt met celibaat gewoon 'the honourable way out'.
Maar ik wil ook niet onder de tafel schuiven dat seksuele roofdieren altijd die plek uitkiezen om te jagen waar zij
- zich comfortabel voelen
- een min of meer onaantastbare positie inneme...
18/09/2018 17:53
Daar valt toch wel iets over te zeggen.
De ergste pedofielen, onder leken dan, zijn vaak getrouwd of leven met een vrouw samen. Soms hebben zij zelf kinderen, die ze echter alleen bij uitzondering misbruiken - het risico dat het uitkomt is vaak groot.
Het celibaat alleen kan de oorzaak niet zijn, tenzij je aanneemt dat het priesterschap een extra aantrekkingskracht heeft voor mensen die op zoek zijn naar weerloze slachtoffers.
Misbruik komt net zo vaak voor in de protestantse en in de anglikaanse kerken waar de geestelijken wél mogen trouwen. Het heeft eerder iets te maken m...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert