Grijs

Door Compassie gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

569eae5525af28d1221816e960cb2ac1_medium.

Grijs. Alles is grijs. De stoep, de lucht en de uit stenen opgebouwde hoge portiekwoningen. Koud is het niet, toch rilt haar lichaam. Gefocust volgt ze de punten van haar zwarte sportschoenen. Ze dringt zich door de helse dynamiek van deze vroege ochtend. Auto’s die passeren, kinderen die roepen en vrachtwagens die hun goederen uitladen. Elke dag vecht ze, opgeven is uitgesloten. Ze moet actief blijven. Volharden in haar route. Pas dan heeft ze kans op een betere tijd.

Nog even en ze nadert de dwarse versleten, witte strepen over het grijze asfalt. Noodgedwongen kijkt ze op. Ze wankelt, zucht de spanning weg en steekt over. Grijze tegels, weer een anker. Ze voelt de opluchting, de symmetrie kalmeert enigszins haar onverminderd razende geest. In de verte torenen de oranje neonletters ver boven het straatbeeld uit. De eindbestemming is niet ver meer. Verbeten vervolgt ze haar weg.

Gespannen bijt ze zichzelf hard in haar wang en ademt diep in. Haar hand omklemt de rode rand van het veiligheidshek. Een overwinning. Nu nog het laatste stukje, door de mensenmassa heen, naar de abri van de bushalte. Ze kijkt voorzichtig om zich heen. Ook vandaag komt die ene gedachte op: één grote stap – of misschien twee? Achteloos naar voren lopen op het moment dat niemand nog iets kan doen? Ze beeft. Terwijl allerlei wanhopige gedachten voorbijflitsen, klinkt er opeens een enorm getoeter en een snerpend remgeluid. Een oorverdovend lawaai! Remmende banden, een harde dreun en glasgerinkel. Ze schrikt en gilt zo hard als ze kan. Een ijzingwekkend geluid dat vluchtig wegsterft in de ether.

Verschrikt ontwaakt ze. Haar haren zijn nat en plakkerig. Waar is ze? Hijgend rekt ze zich wat op. In het donker herkent ze al snel haar gebloemde dekbedovertrek. Ze is thuis. Thuis in haar veilige haven. Trillend knipt ze haar bedlampje aan. Haar wekker toont dat ze nog twee uur heeft. Ze zucht en veegt met beide handen het zweet van haar gezicht. Op de grond kijkt ze naar de verfrommelde medicijnstrip, het omvergegooide glas whisky en haar zwarte sportschoenen. Nog even. Ze heeft gelukkig nog even. Maar dan slaat haar gemoedstoestand om. Haar lichaam siddert als haar lot zich tot haar doordringt. De drang die haar beheerst en het akelige, constante paniekgevoel. Hoe krijgt ze haar geest weer in bedwang? Nijdig en beroerd vlucht ze weg onder het zachte dons van haar dekbed. Weg wil ze! Weg van alles!

De ruimte waarin ze ligt, lijkt roerloos en stil. Alleen de oplettende toeschouwer huivert en krijgt kippenvel van wat hij ziet. Achter haar kussen, op het witte behang, staan tientallen, zeker meer dan honderd potloodlijnen geturfd. Rommelig maar onverbiddelijk. Nog even en er komt waarschijnlijk weer een streepje bij.

11/09/2018 13:46

Reacties (1) 

17/09/2018 21:43
Mooi geschreven. Voelbaar!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert