Dystopie in Nederland over 15 jaar.

Door Marie-jose gepubliceerd in Fictie

Beste lezeer, het heeft even geduurd maar hier is mijn nieuwe verhaal. Dit heb ik tevens vandaag opgestuurd naar TPO, dus ik ben razendbenieuwd naar jullie reactie.

Groet MJ

Kerkrade,

We schrijven het jaar 2033, vandaag 15 maart is ze 68 jaar geworden. Maar pensioen zit er helaas niet meer in, want in de laatste 15 jaar is er veel veranderd, in plaats van pensioen krijg je nu een kleine aanvulling op je loon zodat je wat minder uren hoeft te werken voor je dagelijks brood. Geen vetpot, want als je alles had betaald aan vaste lasten bleef er net genoeg over om van te leven.

Nog niet zo lang geleden werd er een deel van je loon gebruikt om je pensioen op te bouwen wat je dan kreeg op je 65e levensjaar is de vorm van een maandelijkse uitkering. Maar toen werd alles anders, de banken vielen om, er kwam een financiële crisis, en om de boel op te vangen werd de pensioenleeftijd verhoogd naar 68 jaar.

Iedereen mopperde, de jongeren vonden dat de ouderen de pot leeg gebruikten, de ouderen vonden dat de jongeren eerst maar eens genoeg moesten inleggen voor later. Maar niemand beseft hoe goed ze het eigenlijk hadden…..

Door oorlogen en burgeropstanden in het zuiden van Europa en ook in Afrika kwam er een vluchtelingenstroom op gang waar maar geen einde aan leek te komen. En weer was er veel geld nodig, nu voor onderdak en voedsel. Maar dat was niet het enige. Tegelijk met de vluchtelingen kwam ook hun geloofsovertuiging het land binnensluipen en zo tolerant als wij waren zij niet… Onze normen en waarden kwamen in het geding, heel langzaam. Zo tolerant als we waren zochten we steeds naar de middenweg, maar dat bleek bij lange na niet genoeg, en al snel kon je niet meer vrijuit spreken zonder beschuldigt te worden van racisme.

Daarom werd alles anders, maar of het nu beter is? Tja, oordeel zelf maar:

Daar zat ze dan, te wachtten, alweer. De zoveelste test of ze het wel aan kon.

Ze durfde al niet meer te hopen dat ze vandaag op tijd zou komen, maar het was niet anders. Ze slaakte een diepe zucht en dacht aan haar moeder, die altijd weer zei:”kind denk aan je toekomst” en “straks wordt alles anders”. Ja, anders was het nu wel, maar deze toekomst had ze beslist niet voor haar in gedachten gehad. Toen haar moeder nog leefde ging het al wat minder met sociale omstandigheden, door geprivatiseerde zorg, en krimpende werknemersrechten, maar je werd wel geacht na te denken over wat je zei. Diplomatiek moest je zijn in denken en doen. Nu tegenwoordig mag je alles zeggen, (zeggen ze) de overheid beslist dan voor je of het goed met je gaat. Dat wil zeggen, je woorden worden overwogen; kun je aan het werk of ben je een geval wat gaat doorslaan en moet je op ‘cursus’.

Om maar eens een voorbeeld te noemen: je mag wel zeggen:”jij bent gek”of “ik moet jou niet”, maar je mag niet zeggen:”ik vind het vreemd dat…”, want het woordje vreemd wordt niet meer geaccepteerd. Je mag wiet roken, dat is nu volkomen legaal, maar je mag geen tabak of sigaretten roken want dan stoor je de medemens. O, ja en je jaagt de zorgverzekeraar op kosten, dat mag ook niet. Fritures en de Burgerking en Mac Donalds zijn in de ban gedaan want dat is slecht voor je, thuis friet bakken is ook illegaal. Energiedrankjes zijn echter verplicht, want dan kun je langer doorwerken. En als iemand iets zegt of doet waar je het niet mee eens bent mag je hem rustig een klap verkopen of eens stevig tegen zijn schenen trappen, maar geef je je lief een kus op straat, ja, dan ben je strafbaar. Mm, vreemd hè? O, pardon nu doe ik het toch, al is het maar in mijn gedachten dacht ze. En dat was het probleem, ze had haar gedachten niet onder controle want soms droomde ze weg naar vroeger toen het allemaal wat makkelijker was, en daarna flapte ze er van die dingen uit die nu niet meer geaccepteerd worden. Ja, vrijheid van meningsuiting het zou wat.

Tegenwoordig is het zo dat je voor je naar je werk mag je eerst moet vertellen wat je in je vrije tijd hebt gedaan, daar krijg je dan weer een paar vragen over zoals: Hoe beviel dat, of, wat vond je daarvan. Tegelijkertijd wordt je hartslag gemeten, en als de onderzoeker tevreden is over het resultaat mag je aan je werk beginnen. Als, want is hij niet tevreden dan volgt er nog een test om te meten of je de dag wel aankan zonder amok te lopen. Kun je hierdoor niet op tijd aan je werk beginnen, dan krijg je een strafpunt, en heb je vijf strafpunten dan wordt er een week loon afgetrokken.

Gaat echter die tweede test ook niet goed dan sturen ze je naar de ‘cursus’, en dat betekend dat je een dag lang naar filmpjes moet kijken met zaken die niet mogen, je bent dan aangesloten aan een apparaat dat elke keer een stroomstoot geeft wanneer ongewenst gedrag wordt getoond. Zo hoopt men crimineel gedrag te beïnvloeden en ervoor te zorgen dat de samenleving leefbaar blijft. Die dag wordt dan van je weekloon afgetrokken en je krijgt de rekening voor de test en de cursus. Dus als het even meezit dan krijg je als weekloon nog maar drie dagen uitbetaald, en dat kon ze zich echt niet veroorloven, ze leefde nu al op de armoede grens.

Ze werd geroepen, ze mocht naar de test, eindelijk. “Vertel maar eens”, zei de man van achter zijn bureau, “wat heb je dit weekend gedaan”. “O,” zei ze, “ik heb lekker lang geslapen, mijn huishouden gedaan, en tv gekeken”. Hij vroeg haar wat ze had gekeken, en ze zei “het nieuws, en een kookprogramma”. Ze kon zich wel voor het hoofd slaan, hoe kon ze hem nu vertellen dat ze het nieuws had gekeken, nu ging hij zeker vragen wat ze daarvan vond, niet goed, niet goed. (want de premier was op het nieuws geweest en had nieuwe bezuinigingen verkondigd, maar wel waren er voor diverse ministers nieuwe auto’s aangeschaft, je kunt je wel denken wat ze daarvan vond). En ja hij vroeg het: “wat vond je van het nieuws”. Ze schraapte haar keel en zei:”Wat hebben de heren toch een bof dat ze zulke mooie auto’s hebben gekregen”. Hij vroeg:”wat vond je van de bezuinigingen?” Er ging een kleine flits door haar hoofd, en toen zei ze:”Ja dat begrijp ik wel, ze hebben dat geld immers nodig om de economie draaiend te houden.” Even was het doodstil, terwijl hij nadacht over haar woorden, toen schoot hij in de lach en zei:”oké, dat is een echt diplomatiek antwoord, je mag naar je werk.”

Opgelucht stond ze op en liep naar buiten, vandaag zou ze op tijd zijn, gelukkig. Ze werkte in het ziekenhuis, en ook dat was tegenwoordig niet meer zo als vroeger. Er waren geen wachtkamers maar de patiënt nam plaats op een soort van stoeltjes lift, elke keer als er iemand klaar was drukte ze op een knop en schoof de volgende patiënt langs. Haar taak was chippen, zoals dat eens was begonnen bij dieren, zo gebeurde dat nu bij mensen. Wanneer je vier was geworden was het tijd om te chippen, hier stond dan alle informatie op, niet alleen je ziekte geschiedenis maar echt alles, je burgerserienummer, je opleiding, je inkomsten, je adres maar ook wat je voor karakter had en of je een emotioneel (lees gevaarlijk) persoon bent. En wat je hebt gegeten kunnen ze ook controleren, helaas niets is meer privé. Als je stiekem toch hebt gerookt of en frietje hebt gebakken dan is de cursus niet meer voldoende om je op het rechte pad te krijgen, nee dan ga je echt voor de bijl. Dan mag je een week op “kuur”, in de cel. Aangezien de doodstraf weer is ingevoerd zijn de cellen leeg, die worden nu voor de “kuur”gebruikt, daar zit je dan een week in je uppie en drie keer per dag gaat er een groen lampje branden zodat je weet dat je de kraan kunt gebruiken, daar komt dan precies een liter water uit dat je in en kan kunt opvangen zodat je wat te drinken hebt. Dat is dan ook alles verder krijg je niets en heb je met niemand contact want je hebt immers straf, dan denk je de volgende keer beter na over wat je doet.

“Kijk nou eens wat je aan het doen bent”. Riep iemand naar haar. Ze schrok op uit haar gedachten en keek verschrikt in het boze gezicht van een moeder met haar peuter op schoot. Ze had staan dromen en was op de automatische piloot aan het chippen, en daarbij had ze de vrouw gechipt in plaats van haar dochtertje. Ook dat nog. Ze nam een scalpel en een pincet van het rekje achter haar en verwijderde de chip bij de vrouw, toen ze de laser wilde pakken om het sneetje dicht te schroeien greep de vrouw haar bij de hand en zei: “dit is een kans voor ons, als je nu heel snel bent kun je mijn andere chip er ook uithalen, niemand die het nu in de gaten heeft”. Ze wist dat er inderdaad mensen waren die probeerden zonder chip door het leven te gaan, die doken dan onder, maar zoiets als wat haar nu werd gevraagd, daar had ze nog nooit over nagedacht. Maar wat als dit niet echt was, wat als ze alleen maar op de proef werd gesteld. Een kuur in de cel zou dan ook al geen optie meer zijn, wat zou er dan met haar gebeuren? De vrouw had haar hand nog steeds vast, en ze keek haar smekend aan. “Mijn dochter is nog niet gechipt, en als je mijn chip eruit haalt kan ik samen met mijn dochter een heel ander leven krijgen als dat wat we nu hebben, dit is toch geen leven?” Ze had gelijk die vrouw, en zelf wilde ze ook al lang niet meer doorgaan zo als nu, ze kon niet geloven dat ze het werkelijk ging doen, maar ze nam het scalpel en pulkte de chip van de vrouw er ook uit. Toen ze de laser nam om het sneetje dicht te schroeien zei de vrouw:”dank je, dit zal ik nooit vergeten, als je een keer hulp nodig hebt, mijn naam is Lidia en je kunt contact met me opnemen door een briefje in de collectebak van de kaarsjes in de kerk te stoppen, dan kom ik naar je toe.”

Aan het eind van haar werkdag ging ze doodmoe naar huis, dit ging ze inderdaad niet lang meer volhouden, die vrouw, die Lidia had gelijk. Maar op haar leeftijd, ze was nu 68 jaar en ze was moe, zo moe, hoe kon ze dan ook nog eens gaan onderduiken, en waar moest ze dan van leven?

Ze moest nog brood halen, ze pakte de huishoudpot om er wat uit te nemen voor brood. Toen ze het deksel eraf schroefde schoot ze in de lach, ze had nog €0,75 dat was net genoeg voor twee sneetjes brood. Ja, dacht ze en waar moet ik nu van leven? En ze nam een besluit…ze pakte pen en papier en schreef: Beste Lidia, morgen haal ik mijn chip eruit, en dan? Ze ging naar de kerk en stopte het briefje in de collectebak van de kaarsen, en haalde toen haar twee sneetjes brood. Ze at een sneetje en ging naar bed, het andere sneetje was voor morgen en tv kijken was geen goed idee, want ze wilde morgen wel goed door de test komen.

De volgende dag stond ze op haar plek met het chippistool in de aanslag, ze chipte drukte op de knop voor de volgende en wachtte wat er zou gaan gebeuren na haar briefje. Rond het middaguur toen ze weer op de knop drukte rolde er een lege stoel met een briefje voor haar. Met bonzend hart las ze wat er stond:”Haal je chip eruit vlak voordat je weggaat, en eet dit briefje op als je het gelezen hebt.” Ze stopte het briefje snel in haar mond en drukte op de knop voor de volgende patiënt. De dag duurde eindeloos, maar uiteindelijk rolde de laatste van die dag voor haar, het was de directeur van het ziekenhuis. Hij zei:”Je hebt de chip van mijn vrouw verwijderd en nu ga ik hetzelfde voor jou doen, daarna breng ik je naar haar toe.” Hij nam het scalpel, maakte een sneetje en plukte haar chip eruit met een pincet. Hij nam de laser en schroeide het sneetje dicht. Daarna liepen ze samen naar de deur de gang op. Buiten stonden twee agenten die aan weerszijden van haar gingen staan. De directeur liep voor en de agenten volgden hem terwijl ze haar aan de arm vasthielden. Ze liepen door een lange gang en gingen een paar keer om de bocht tot ze bleven staan voor een rode metalen deur. Ze was nu doodsbenauwd, ze wilde niet weten wat er zich achter deze deur bevond, maar ze werd meegesleept, door de deur en een steile trap naar beneden. Daar stond Lidia. “Daar ben je”zei ze. “Wat kijk je nu verbaasd, wat had je dan verwacht, onderduiken? Waar dan? We houden je al een tijdje in de gaten, we wisten dat het niet goed met je ging. Maar ja, 68 dat is ook nogal wat, eigenlijk is je vervaldatum al lang bereikt. We hebben besloten dat je met pensioen mag, vanaf nu krijg jij je welverdiende rust, we moesten even wachten tot vanavond want eerder hadden we geen vervanging voor je. Verbaast en ook opgelucht keek ze Lidia aan, dus ze mocht met pensioen, dat bestond dus toch nog! Maar waarom dan op deze manier, hoezo die twee agenten? Lidia draaide zich om, op een tafeltje achter haar lag een injectiespuit en een klein groen flesje. Ze nam de spuit en trok de inhoud van het flesje erin. “Je mag wel gaan zitten hoor, dit is zo gebeurd, hierna heb je rust.”O” zei ze geschrokken,”waarom moet ik een spuitje?” “Kom kom” zei de directeur “wat had je verwacht, dat je nu betaalt krijgt voor het niets doen, terwijl je van alles gaat zeggen wat niet mag? Je krijgt een spuitje en je gaat lekker slapen, dan blijft er ook nog wat over voor de jongere generatie, nietwaar.”

07/09/2018 19:00

Reacties (6) 

08/09/2018 13:26
Wat een horror verhaal, moet er niet aan denken.
08/09/2018 13:26
08/09/2018 13:26
08/09/2018 04:11
Wat een verhaal. wat een toekomst scenario beschrijf je ;-) leuk geschreven,
07/09/2018 22:41
Toe maar... een hele nachtmerrie.
Het is maar goed dat ik de 68 al lang gepasseerd ben.
Maar ik slaap er desondanks goed om. Oh, pardon, wij hebben ook pas 2018!
07/09/2018 22:34
Maar hopen dat dit niet de werkelijke toekomst gaat worden...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert