Als het regent, verschijnen de vissen, Andalusië deel 9

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                       images?q=tbn:ANd9GcRvjFWTnWfGhCj2J7STQfd

Wij reden weer weg van het gebouw dat de ongelukkigen huisvestte. 'Zijn moeder is weer keurig opgeborgen,' dacht ik maar wijselijk hield ik mijn mond. Wij waren zo, beiden, in onze eigen gedachten gewikkeld. Chris was de eerste die de stilte verbrak. 'Zij zag er gelukkig uit,' begon hij en ik knikte alhoewel ik niet écht vond dat zij er hoe dan ook uit gezien had. 'Zij at goed,' vervolgde hij, 'zij houdt van fruit.' 'Oh mijn God,' dacht ik wij begraven haar  in nonsense achtige zinnen.

Ik had het beeld voor mij van nog maar een paar jaar geleden, waar zij een levendige vrouw was geweest, met sprankelende ogen. 'hay much suframiento en esta vida,' zei ik uiteindelijk en ik besefte dat het een cliché was maar ook een waarheid als een koe. Er wordt daadwerkelijk in dit leven gewoon veel geleden. Wij reden weer verder en verlieten het gehucht en begonnen de lange afdaling naar de lager gelegen dorpen.

Het was een mooie dag, de zwoele warmte omringde alles en ik zette de airco een standje hoger. Ik vroeg mij af of er nog gedachten gevormd werden in de hoofden van hen die wij achtergelaten hadden. Geen waarneming, nam ik aan, in elk geval niet de soort die registreert, als een hapje perzik verschijnt, opent de mond, omdat een jarenlange aan een schakeling van een zelfde handeling dat gebiedt.

'Basis instincten', dacht ik, 'zij leven op instincten en dat alleen dan nog in beperkte mate.'

De weg daalde nu verder en ik moest bijremmen en schakelde terug, in de flauwe bocht krijsden de banden en ik remde wat meer bij.

'Ja,' beaamde ik, 'zij zag er gelukkig uit' en dat sloot dat hoofdstuk af. Ik wilde gewoon eigenlijk niet spreken maar ik wist dat stilte zou gaan wegen en de leugen zou ontmaskeren. Dus gaf ik het gesprek een andere wending.

'Ik vond het leuk om te zien waar jullie vandaan kwamen,' begon ik en met mijn rechterhand tikte ik de radio aan, die meteen een zacht achtergrond gesprek ten gehore bracht. Het was politiek van aard en werd de omlijsting van onze gedachten. 'Oria is een mooi dorp,' vond mijn buurman, 'maar het vergrijst, alle jonge mensen trekken weg en de landerijen liggen er verlaten bij.' Ik had dat gezien, wij waren langs overwoekerde velden gereden langs de weg die uit eindelijk bij het gemeentehuis eindigde.

                                              images?q=tbn:ANd9GcQRuursSZ8vPq-KI3zb4JL

Het was een autentiek gemeentehuis en een portier had aan ons gevraagd wat hij voor ons kon betekenen. 'Het register,' had Chris geantwoord, 'waar kunnen wij dat vinden.' 'Eerste deur rechts,' zei de portier en hij wees de trap op, 'wel eerst kloppen,' voegde hij toe. ' Die verspilt geen woord te veel,' dacht ik en wij liepen de marmeren trap op. Mijn buurman klopte op de eerste deur, en onder het openen er van zei hij 'buenas'. 'Ook een goede dag,' zei een man die tussen stapels papier verscholen zat, hij keek ons over zijn bril aan. 'Wat kan ik voor de heren betekenen?' 'Mijn vader is overleden,' had Chris gezegd en ik kom zijn geboorte akte halen. Hij stak zijn hand uit met het identiteits bewijs van zijn vader.

'Dat spijt mij oprecht,' zei de man, die het emotieloos uitsprak. 'waarom zijn administrateurs toch altijd stoffige mannetjes,' ging er door mij heen en waarom spraken zij allemaal op zo een lijzige toon. 'Hmm,' vervolgde de man en hij wees naar twee stoelen, 'ga maar zitten dit kan wel even duren. Hij keek nog even op het Id bewijs van Chris' vader en pakte twee grote katernen uit een archiefkast. 'Lieve hemel,' dacht ik, 'zij zijn nog niet geautomatiseerd.'

Ik keek op afstand naar het grote boek en zag dat alles in een sierlijk krullend handschrift ingeschreven was. De ink was verkleurd, je kon zien dat de boeken heel erg oud waren.

Langs de gebogen man die met zijn vinger langs rubrieken zocht zag ik door het raam een grote trekker een berg opzwoegen met een ploeg die diepe voren trok. 'Dat is nog eens wat anders,' dacht ik, 'dan een 'arado Romana,' de romeinse ploeg die door Chris' moeder over de velden getrokken was.  Je moest wel meegaan met de tijd, besefte ik, want stilstand is achteruitgang en de hoeveelheid oogst bepaalt je mogelijkheden en daar hoort tegenwoordig een trekker bij.

'Ja,' zei de man hardop, 'hier komt hij voor' en hij hield zijn vinger op een regel. 'Dit is de huwelijksinschrijving. Je moeder kwam van Boca de Oria en je vader van de buitengebieden.' Hij keek even voor zich uit en toen weer op identiteitsbewijs, 'toen was hij 25 jaar en twee maanden.' 'Heeft u ook de akte van mijn vader,' vroeg Chris?  'Dit is de huwelijks inschrijving,' zei de man onverstoorbaar, 'kijk maar,' en hij draaide het boek een halve slag om. 'Zijn geboorte akte staat waarschijnlijk in het vorige boek. 'Mooi handschrift,' zei ik, gewoon omdat het zo was en anderzijds om de tijd te vullen.  De man glimlachte, 'mijn vader's handschrift,' verduidelijkte hij en sloot het boek en dook de kast weer in.

De trekker braakte nu zwarte roet uit en zwoegde in kruipversnelling tegen de berg op. 'Trouwde uw vader de mensen ook,' vroeg ik. 'Onder anderen,' antwoordde de man met zijn hoofd nog in de kast.' Hij inde ook de belastinggelden en was de doodsaanspreker.' Hij draaide zich om en legde twee nieuwe boeken op het bureau. Hij keek met aandacht langs de rubrieken en liet zijn vinger die over de pagina gleed, de gids zijn.

'Toen was trouwen nog leuk,' zei hij, 'de bruid kwam op de ezelskar het dorp in en die kar was versierd met witte linten.' Ik luisterde en zag het voor mijn geestesoog gebeuren. 'Zij hadden altijd bloemen in het haar,' vervolgde de man, terwijl hij zijn ogen niet van de pagina's afhaalde, 'en zij hadden dan de mooiste kleren aangetrokken, dat kon geleend zijn van een zus of tante, maar het mooiste van het mooiste was die dag voor haar.' Ik zag Antonia uit de residencia op de kar staan, stralend van geluk met bloemen in het haar en oom en tantes en neven en nichten en buren die met de kar meeliepen. Ook allemaal op hun paasbest. Blij met de dag die een feest zou zijn met eten en drinken in overvloed.

                                              images?q=tbn:ANd9GcTtcH5ELrj4_ybYFEkzsb7

'Stond de bruidegom daar niet bij,' wilde ik weten. 'Que va,' lachte de man, 'toe nou', 'natuurlijk niet, die stond met de mannen uit zijn familie te wachten op zijn toekomstige echtgenoot, hier voor de deur. Dan als de kar het dorp binnenkwam dan sloot de fanfare aan en maakte de kar eerst een ronde door het dorp en de mensen stonden voor de huizen en zwaaiden en liepen dan mee naar het gemeentehuis. Je werd buiten getrouwd weet je, ten overstaan van iedereen.'

'Ik heb het,' onderbrak hij zichzelf, en liep met de pagina naar het kopieër apparaat. Een korte lichtflits volgde en even later zaten wij weer in de auto en reden wij het dorp uit een geboorte akte rijker.

Maar voor mijn geestesoog zag ik tafeltjes staan op het plein met landwijn en brood en witte linten om twee stoelen en mensen die vol verwachting stonden om de kar welkom te heten op de grote dag van de bruid. Zij zou iemands señora zijn en later moeder en baas van het huis.

'Mooie gewoontes,' zei ik hardop. 'Wat bedoel je,' vroeg mijn buurman. De lome dag had mijn gedachten weer teruggevoerd naar Oria.' Ik dacht aan je moeder en haar huwelijksdag,' verduidelijkte ik, 'wat de man van register vertelde, van de ezelskar en zo.' 'Ja,' zei Chris eenvoudig weg en wij reden ons dorp weer binnen. 'Er is veel verloren gaan,' dacht ik, 'een heel dorp vierde feest en dat was dan voor jou en je partner. Dat had wel iets. Het doorbrak de monotomie van het dagelijkse bestaan en iedereen vergat even de dagelijkse beslomeringen en was blij.'

'Mijn vader,' zei Chris, 'had het mooiste meisje uit de regio getrouwd.' Ik zag haar staan, op de kar stralend van geluk, een bloemenkrans in het haar. De fanfare speelde waanzinnig uitbundig en in de verte, in een geleend pak, stond haar man te wachten, hij draaide zich om en glimlachte en haar hart zwol op in trots, daar stond haar man!

'Parkeer maar hier,' zei Chris, 'dan gaan wij nog even naar de Shandy voor een biertje,' en ergens ver weg zat de echo van een ver verleden op een stoel en staarde met holle ogen voor zich uit naar de muur en zei 'boeh.'

San Daniel 2018

deel gemist? druk op de link

landingspage-san-daniel

Best verkochte boeken in leestips

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.:landingspage-san-daniel

en 

Nederlandse auteurs page van San Daniel in Hebban

and the page of Dutch authors in Hebban

Author's pages:

Amazon author’s page San Daniel

Hebban.

Deel dit artikel aub! / share this information please! 

Vriendelijke groet en God Bless, kind regards and God Bless!

 

07/09/2018 06:34

Reacties (6) 

1
08/09/2018 16:42
Ik begrijp dat dit weer een nieuw boek gaat worden. Het verhaal is in elk geval veelbelovend.
1
07/09/2018 19:12
Wat heb je dit weer prachtig geschreven. graag gelezen.
1
07/09/2018 13:20
Heel mooi geschreven!
07/09/2018 22:01
1
07/09/2018 09:30
Geweldig! Verleden, heden - de tijd.
De tijd heelt alle wonden, zegt men. Maar de tijd maakt evenveel kapot.
Prachtig geschreven.
1
07/09/2018 09:56
De tijd kent geen genade
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert