Als het regent, verschijnen de vissen, Andalusië deel 8

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                    images?q=tbn:ANd9GcTh-8kPLLLIMV7SoROX8Qr

'Je bent ver weg,' zei mijn buurman, ' hier moet je Macael in anders gaan wij de bergen in.' Ik schrok op uit mijn overpèinzingen, ik had op automatische piloot gereden dat deden soezerige dagen met je. De warmte die als een deken over het gebied lag en het felle zonlicht deden dat met je, zonder dat je het wilde raakte je in een lome staat van bewustzijn.

'Ik zat met mijn hoofd in Oria en Boca de Oria,' antwoordde ik, ' die keer dat we naar het geboorteregister gingen voor je vader's akte.' Mijn buurman lachte kort, 'dan is het maar goed dat ik oplet, anders zaten wij nu op de bergweg naar Tahal.'

De afslag voerde ons naar de buitenwijk van het dorp, waar de recidencia lag, het overzag de valleien en de marmergroeven en was modern in aanzien en even later zat ik buiten te wachten op het terras op Chris die naar binnen was gegaan om zijn moeder op te halen. Er was nagedacht toen de recidencia was neergezet, het terras had een zonkant die de vallei overzag, maar ook een deel dat in de schaduw lag. Het hing er maar vanaf waar je het liefste zat. De tafeltjes waren gevuld met oude mensen die met niets zeggende of niets ziende ogen, hol voor zich uit staarden, omringd door één of twee familieleden. 

'Wat naar dat om zo te eindigen,' dacht ik, 'ik hoop dat het mij bespaard blijft.' Het viel mij op dat de mensen aan de tafeltjes koffie dronken en langs de oudjes heen met elkaar praten, zij zaten daar met de oude moeder of vader als decorum. 'Zij komen uit een gevoel van verplichting,' besefte ik,  zij bogen zich voor hun ouders langs en vermaakten zich met verhalen en namen dan een teugje koffie, tot de tijd het zou rechtvaardigen om weer op te stappen.

                                           images?q=tbn:ANd9GcSk1pkYiczhzwRVDLgthRV

De schuifdeur week open en mijn buurman kwam met zijn moeder aanschuivelen, hij had zijn arm door de hare gehaakt en met onzekere passen liep zijn moeder mee, alsof zij niet wist waar hij haar heen zou voeren. Zij was erg tenger geworden, zag ik, ik vroeg mij af of zij wel genoeg at, zou de verpleging daar op toe zien? Of zouden zij een bord eten brengen en na verloop van tijd weer weghalen?

'Kijk mama, daar zit San onze vriend,' zei mijn buurman en hij schoof haar stoel opzij zodat zij makkelijker kon gaan zitten. 'Boeh,' zei ze en keek mij onderzoekend aan en ik zag dat haar ogen geen enkele blik van herkenning vertoonden. 'Hola, Antonia,' zei ik en knikte daar vriendelijk bij. Mijn woorden kaatsten niet eens van haar af, zij vervlogen in de lucht en verdwenen. Ik had zo'n blik eerder gezien en ineens wist ik weer waar en wanneer dat geweest was, ik had een hond gehad die zo, niet begrijpend kon kijken.

Chris had een zak met perziken te voorschijn gehaald en alvorens met een mesje er eentje te schillen, kneep hij liefkozend in de wang van wat zijn moeder was geweest. 'Daar is mijn lieve moedertje dan,' zei hij, 'daar is zij dan.' Hij keek haar liefdevol aan en boog zich naar haar toe en plantte een kus op haar voorhoofd. 'Zo mama,' sprak hij, ' we gaan wat eten klaar maken, van de finca, beter kan niet.' Hij sprak om tijd te overbruggen, begreep ik en ik stond op en liep door de schuifdeur naar binnen naar het barretje.

'Een chupito,' vroeg ik aan de man die mij vragend aankeek, 'en een glas water en voor mij een tinto de verano.' 'Si señor,'zei de man en hij dook weg achter de bar om de fles vermouth te vinden. 'Dat is goed,' dacht ik, 'hij maakt de zomerwijn zelf klaar, het komt niet uit de tap. 'Hij sneed een schijfje citroen af en plaatste dat in het glas, goot daar wat vermouth op, liet wat ijsblokjes in het glas zakken, een scheutje wijn klokte over de blokjes en de rest van het glas vulde hij met spawater. 'Één tinto de verano,' zei hij, daarna vulde hij een glaasje met cognac en zette het samen met een glas water op het dienblad neer.'

                                    images?q=tbn:ANd9GcR1IPc69rlRqdu1Nyk9Mj2

Ik liep behoedzaam terug om niets te morsen, de deur week open voor mij en ik zette voor Chris en zijn moeder het water en de chupito neer. Ik nam een teugje van mijn tinto, je kon het de hele dag drinken, het was een goede dorst lesser, op zijn hoogst 1 a 2% alcohol. 'Gracias,' zei mijn buurman en hij richtte zich naar zijn moeder die luid smakkend een stukje perzik wegwerkte.

'Mama,' zei Chris, 'nu ga je wat drinken, dat is goed voor je,' en hij bracht het glas met water naar haar lippen. Haar hand, die klauwachtig leek, kromde zich om het glas en viel toen weer terug op haar schoot. Voorzichtig hield mijn buurman het glas tegen de lippen van zijn moeder, hij veranderde de hoek iets en zijn moeder dronk wat. 'Nog wat, mama, kom,' drong mijn buurman aan, 'doe het voor mij.' Maar Antonia hield halstarrig haar lippen op elkaar.

'Dan eerst nog maar een hapje eten,' vond mijn buurman en ik zag hoe zijn eeltige handen behendig een stukje perzik kleiner maakte, 'kom mama, je moet iets eten,' zei Chris en bracht het stukje naar haar mond met één hand, met de andere kneep hij haar weer liefdevol in haar wang. 'Daar is mijn lieve moedertje dan,' sprak hij en zij opende haar mond iets om daarna luid smakkend het stukje perzik te veroberen. Ik had zonder het te willen alles gebiologeerd gade geslagen. Ik nam nog een teugje van mijn tinto en toen ik op keek kruisden de blikken van mijn buurman en van mij elkaar. Ik zag een wanhopige blik, een intense trieste blik en ik begreep waarom.

Een luide klik verstoorde het terras, en uit de geluidbox naast de deur kwam nu zachte muziek, een gitaar die hypnotizerend zijn lied begon met een tweede gitaar die het lied beantwoordde en herhaalde. Ik herkende het meteen, het was van Pink Floyd, 'die moeten ook al op leeftijd zijn' dacht ik.  'Wish you were here,' zei Chris die het ook herkend had. De meesters van metrum, Pink Floyd, lieten de weemoedige melodie in zachte maar doordringend klanken uit de gitaar likken en ik keek naar Chris en ik zag hoe een dikke traan opwelde in één van zijn ogen en langs zijn wang naar beneden biggelde.

                                  images?q=tbn:ANd9GcQga5aGLm38r7vwfwd9fFK

'Man,' zei hij met een gebroken stem, 'zij is er niet meer, godver de godver, zij is weg' en ik knikte, wij zaten met het omhulsel van Antonia aan een zon overgoten tafeltje in Macael. Een omhulsel dat af en toe, 'boeh' zei en een perzik wegsmakte.

En Chris schreide, stille tranen en zij vielen langzaam van zijn kin. Die stoere grote boer zag de tekst van Pinkfloyd vlees geworden voor hem zitten en hij begreep dat wat geweest was, nooit meer zou terug komen en hij huilde zonder schaamte. Ik stond op en liep naar hem toe en omhelste hem en klopte hem op zijn schouders, 'deja hombre' zei ik, 'gaan laten,' 'la vida es asi', 'zo is het leven.'  Zijn moeder keek met aandacht naar haar hand en zei iets dat verdacht veel op 'Boeh' leek.

'Ik haal nog even een chupito,' meldde ik en ik dacht, 'hij moet weer even zichzelf worden.' 'Zet iets anders op,' gelastte ik de barman toen ik binnenkwam en voor het barretje stond, 'en geef mij twee chupito's'. 'Vind je het niet mooi,' vroeg de man verbaasd? 'Maakt niets uit,' zei ik met stemverheffing, 'tik dat weg, het maakt de mensen van streek.' De barman haalde zijn schouders op en tikte het scherm voorzichtig even aan.

Hij zette de twee chupito's neer en ik rekende af. Ik hoorde het orgeltje dat aanzwol en het volgende nummer aankondigde. Ik herkende het meteen, 'good vibrations', 'allemachtig,' dacht ik, 'Zij draaien hier alleen maar dode mannen muziek en ik ging weer aan het tafeltje zitten. Toen sprak Antonio haar eerste zin. 'Me voy' zei ze en daarna 'voy voy voy.!' Het had haar lang genoeg geduurd zij wilde weg of dat wij weg gingen. Chris stond op en zoende zijn moeder en hielp haar overeind en even later liep hij met de schaduw van wat zijn moeder geweest was naar de schuifdeur. Ik keek hen na en nam het laatste slokje chupito samenvallend met de laatste tonen van 'good vibrations.'

 

San Daniel 2018

lees ook deel 9

deel gemist? druk op de link

landingspage-san-daniel

Best verkochte boeken in leestips

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.:landingspage-san-daniel

en 

Nederlandse auteurs page van San Daniel in Hebban

and the page of Dutch authors in Hebban

Author's pages:

Amazon author’s page San Daniel

Hebban.

Deel dit artikel aub! / share this information please! 

Vriendelijke groet en God Bless, kind regards and God Bless!

 

 

05/09/2018 05:45

Reacties (5) 

3
05/09/2018 13:21
Uitstekend en indringend beschreven.
Waarom moeten mensen op deze manier oud worden?
Vreselijk...
1
05/09/2018 17:31
thx 'old' boy.. ja dat zijn de gedachten die naar boven komen.. het is mensonwaardig
1
05/09/2018 17:48
Even 'for the record':
It's 'old girl', s.s.t.t. ;-)
1
05/09/2018 22:49
perdone me señora
1
05/09/2018 09:00
Intens geschreven die beleving.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert