Als het regent, verschijnen de vissen, Andalusië deel 7

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                      images?q=tbn:ANd9GcR1U9-ZHETFYkAMEae72XB

De moeder van Chris had geen makkelijk leven gehad. De gehuchten waren klein geweest en mensen leefden van het land. Hun levens werden gedicteerd door de seizoenen, radijsjes groeien als het daar de tijd voor is en dat gold voor welk gewas dan ook. Alles had zijn tijd en seizoen. Niet alleen waren de dorpjes klein maar ze waren afgelegen met rivierbeddingen, bergketens en landerijen die elk het eigen gebied afscheidde van andere gebieden.

De dorpen hadden een beperkt aantal familienamen en die zich telkens herhalend in nieuwe relaties manifesteerden.  Je werd geboren in een gebied en dat was je leven en bepaalde je leven. Je levenspartner koos je uit de beschikbare dorpsgenoten en daarna kreeg het wiel van het leven weer een draai.

Je woonde vrijwel naast het land van je familie of je trok bij je ouders in en na enige tijd werd er een kind geboren die later op zijn beurt het land zou bewerken of met de geiten de berghellingen af zou lopen voor de enkele struikjes of sprietjes gras.

De moeder van Chris kwam uit 'Boca de Oria', de mond van Oria'. De naam was goed gekozen, het was het gebied waar na regenval of smelt water van de bergen, de rambla ontsprong, een rivier waterweg, die op haar weg de putten vulde, die langs de bedding iets verhoogd geslagen waren. Het was echt de monding.

Als er water door de rambla liep, wat elk voorjaar gebeurde, wanneer de sneeuw van de bergtoppen smolt, dan zwol die stroom aan tot een geweldenaar die alles wat te dicht bij de oever stond meesleurde, en rotsblokken deed rondtollen in haar stroom op haar weg naar de kust.

                                          images?q=tbn:ANd9GcSdenYbtVleF7obi2JaYcs

Daar enkele meters boven de stroom, landinwaarts woonden de familie van Antonia, de moeder van Chris. In het uitgestrekte gebied langs de oever lagen de bewerkte stukken land als een parelsnoer naast het watergeweld. Elk stukje land was ordelijk en keurig bewerkt.  Het was de trots van elk gezin, en de bron van voedsel en inkomen. De mannen liepen dagelijks over hun land en hakten elk struikje dat de harmonie dreigde te verstoren weg.

Het werk gebeurde met de hand en de uren vergleden en ieder had zijn taak. De grond was vruchtbaar maar gevuld met rotsen, stenen die altijd weer te voorschijn kwamen als je ploegde. Die stenen legde je op hopen en later dan stapelde je ze op, rond je land en werden het pitoreske muurtjes en afscheidingen. Daarna haalde je klei uit de rivier en smeerde het uit over de bovenste laag.

                                        images?q=tbn:ANd9GcRGM2wlRdQ5Lt8T4-6f6JW

Het ploegen was zwaar werk, als je het trof dan had je een ezeltje en dan werd het werk iets verlicht en anders probeerde je een ezeltje van de buren te lenen. Wat ook al weer niet zo makkelijk was als het leek.

Want als de Rambla zich van oever tot over vulde met water, dan was de 'weg' die de boerderijtjes en gehuchten verbond, verdwenen. De meest logische weg om afstanden te overbruggen in Oria en haar buitengebieden, was door de rivierbedding, als die droog lag, maar met de eerste regenval of als het smeltwater de bedding vulde, verdween die weg.  Je kunt niet zomaar klauterend over stenen muurtjes die de elke boerderij omringen bij 'de ezeltjes buurman,' komen. Dat moet gepland worden, en als jij wilt ploegen om in te zaaien dan doet de man met de ezel dat ook, want het seizoen is in  de gehele streek gelijk.

De man met de ezel was éénoog in het land der blinden, met de aantekening dat hij wel het hele jaar moest zorgen dat zijn ezel te eten had. Hetgeen hem weer elke dag extra werk bezorgde.

De mannen waren de baas van hun grond en hadden aangeboren plantschema's, die generaties ervaringen terug gingen, in hun hoofden opgeslagen. Zij keken naar de maan als zij s avonds buiten hun onderkomen zaten met hun vrouw of voelden hoe de wind van de gure winter wind, een lauwe tint kreeg en zeiden' vrouw, morgen gaan we ploegen.'

Sommige werkzaamheden móet je samen doen. Je kunt niet met een houweel of hak, een heel landje omgooien. Je leeft van het land en je wilt overleven, als het tijd is om te zaaien dan moet dat ook daadwerklijk gebeuren en daarna moet je de nieuwe gewassen koesteren, want het is je eten en alles wat te veel is, droog je in de wind aan lijnen of maak je in, maar dan moet je wel de potten hebben omdat te doen en de azijn die je overhoudt als je wijn maakt.

                                     images?q=tbn:ANd9GcRmDAbjYCpz8nh1gi3QoOC

Anders komt de winter en kom je te kort. Zoals de parabel van de krekel en de mier. De mier werkt de hele zomer en vindt voedsel en slaat dat op en de krekel danst en zingt gedurende die gehele tijd. Seizoenen verstrijken en als het winter wordt dan zit de mier veilig gescholen met zijn voorraden en de krekel sterft aan zijn gesloten deur.

Het zijn niet zomaar verhalen die aan de jonge kinderen als sprookje worden verteld. Het zijn levensbeschouwelijke voorbeelden, die beklijven en de kinderen begrijpen de boodschap, je moet zorgen voor schaarse tijden en anders ga je dood.

Ik was met Chris door dat gebied gereden, we waren naar het hoofddorp gegaan. Zijn vader was overleden en hij had een geboorte akte van hem nodig. 'Hier woonde mijn moeder,' had hij gezegd, en hij had gewezen naar een stuk verlaten land langs de bedding. 'Mijn vader had geen trekdieren,' vervolgde hij,' 'zij trok de ploeg en mijn vader hield hem zo recht mogelijk en probeerde dat de ploeg niet uit zijn handen sloeg als hij een steen raakte.' Ik had zulke ploegen gezien, zij waren sinds de oudheid gebruikt en heetten niet voor niets 'Arado Romana.' Romeinse ploeg. Zij trokken één enkel spoor en waren door de Romeinen meegebracht toen zij Spanje overheersten.

Het waren houten ploegen die op de letter 'V' leken die op haar kant lag met de punt naar voren en iets naar beneden wijzend.  Er zat een balk aan die naar boven wees met twee handvatten en de boer probeerde daar met evenredige druk de voor (is een spoor dat getrokken wordt) even diep te houden terwijl zijn partner de aandrijving was. Het duurde een dag om een klein landje om te woelen en dan had de vrouw de dag tevoren het eten al moeten voorbereiden anders was er na de dag werk geen eten.

Het was een gezond maar zwaar bestaan. Als je geen houten ploeg had dan moest je voren hakken. Dan lagen je handen open tot zij hard van het eelt geworden waren. Je vrouw hielp bij het hakken want het was in beiders belang, dat de gewassen zich zouden ontplooien tot de voorraden voor de slechte tijden. De man hakte in de schaarse tijd tussen het boerenwerk en het laatste licht van de dag, hout. Er werd niets verspild, geen takje zo klein of die diende wel voor de houtstapel als brandstof of als aanmaakhoutje voor de koude maanden die zich in een cyclus aandienden.

Als er kinderen geboren werden dan moest er meer voedsel geproduceerd worden, maar je had na enige tijd hulpjes die uitgroeiden tot boerenknechten en je werk verlichten tot zij het ouderlijk huis verlieten om zelf richting aan hun leven te geven. Kinderen waren een zegen maar in de tijd dat je vrouw zwanger was, dan kon zij minder mee helpen en leunden all taken op de schouders van de boer. Zij brachten in die 9 maanden samen een zwaar offer.

                                                 images?q=tbn:ANd9GcQSeGJfO92Lqks0ltqj4RU

'Goh,' had mijn buurman gezegd, 'hier liep mijn moeder met de geiten' en hij had naar een vlakte tussen de bergen gewezen. Ik had zijdelings naar Chris gekeken, ' hoe oud was zij toen,' vroeg ik. 'Zo oud als ik was,' zei hij eenvoudig weg, 'toen ik met de kudde op pad werd gestuurd. 'Ja,' zei ik op vragende toon. '6 jaar,' zei mijn buurboer.

Ik zag de vrouw die wij zouden bezoeken voor mijn geestesoog voor de houten ploeg zwoegen, gebogen naar voren als of zij in een continue tegenwind liep. Alsof een film versneld teruggespoeld werd, zag ik haar even later als een klein meisje in een flits, met 20 geiten, de rambla oversteken. Een gevlochten strohoed op, een stok in de hand en een hond die eindeloos de geiten bijelkaar hield.

'Een zwaar leven', opperde ik, terwijl ik de auto de rambla uitstuurde naar de asfaltweg die ons zou voeren naar het hoofddorp.  'Een gezond leven, zonder frustraties, ieder kende zijn plaats,' vond mijn buurman. Ik had geknikt, ik begreep dat. 'Zij heeft nooit leren lezen en schrijven,' vervolgde mijn buurman, 'dat was ook niet nodig, mijn vader kon lezen en rekenen. Hij kwam uit een gehucht stroomopwaarts en daar was ook geen school. Maar er was een reizende onderwijzer en als je die eten gaf dan bleef die wat weken bij je.' Ik luisterde met verbazing naar een wereldbeeld dat zo anders dan het mijne was geweest.

'Als je dan kon optellen en aftrekken en lezen,' sprak mijn buurman, 'dan was je klaar en kon je de velden in.'  ik liet dat op mij inwerken. 'je had geen advocaten nodig,' zei Chris, buren waren getuigen van een aankoop en je schudde een hand en je woord was bindend.'

Toen waren wij bij het hoofddorp aangekomen en reden wij naar het plein waar het gemeentehuisje stond en waar wij de geboorteakte op zouden halen.

San Daniel 2018

lees ook deel 8

deel gemist? druk op de link

landingspage-san-daniel

Best verkochte boeken in leestips

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.:landingspage-san-daniel

en 

Nederlandse auteurs page van San Daniel in Hebban

and the page of Dutch authors in Hebban

Author's pages:

Amazon author’s page San Daniel

Hebban.

Deel dit artikel aub! / share this information please! 

Vriendelijke groet en God Bless, kind regards and God Bless!

 

01/09/2018 06:10

Reacties (7) 

1
01/09/2018 12:14
Waar kom mijn zusje vandaan ? die hebben we gevonden tussen de boerekool.
kinderen hoefden niet alles te weten.
en vrouwen stonden vaak op het land te werken ¨¨even bevallen¨¨ , en binnen een paar dagen weer terug naar het land.
1
01/09/2018 14:19
zo ging het Josh en hier nu nog
01/09/2018 11:55
Graag gelezen.
3
01/09/2018 10:42
Genieten is dat. Het simpele zware bestaan - wat hebben de mensen toen wel niet moeten doen om te overleven! Zijn wij nu zoveel gelukkiger met onze hangmat-maatschappij en met al die overbodige prullen die het milieu vernielen?
Een prachtige schets van het leven op het platteland van toen.
1
01/09/2018 14:27
Nee Zevenblad.. daarom heb ik de wetenschappelijke wereld en de status maatschappij achter mij gelaten.. ik wilde een écht leven .. en dat heb ik... en ik ben blij om de keus die ik maakte want haast niemand in de oude situatie begreep mij
1
01/09/2018 18:11
De wetenschappelijke wereld en de statusmaatschappij heb ik ook vaarwel gezegd, maar pas toen ik mijn schaapjes op het droge had. En dat geeft heel veel rust - ik ben niemand meer iets schuldig.
Dancing with Foxes en mijn eigen fruit plukken. Heerlijk toch?
1
01/09/2018 18:47
Indeed heerlijk.. ik begrijp je volkomen. ..ook ik heb mijn schuld aan de maatschappij ingelost en dat maakt een individu vrij.. ik besef wel dat ik door die maatschappij gevormd ben voor zo ver ik dat toeliet
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert