Een verhaal dat nooit geschreven had mogen worden

Door Fresse gepubliceerd in Columns

Even als schrijvers onder elkaar: je weet toch zelf wel voor wie je schrijft? Ja toch? Ik weet van mezelf dat een lezerspubliek wel een kik geeft, weten dat er mensen zijn die jouw schrijfsel kunnen waarderen, er iets van leren, er een traan om moeten laten, of in een schaterlach uitbarsten. Mooi is ook als je andere mensen kunt inspireren. Ik merk dat dit laatste op dit platform zeker het geval is. Dat geeft mij moed:)

Ik heb wel iets met metselen. Metselen? Ik hoor je denken "wat heeft dat nu met schrijven te maken?" Ik associeer metselen zelf met bouwen, iets creëren, heel concreet, steen voor steen. Op het eind zie je wat je gemaakt hebt. Het resultaat is direct duidelijk. Het staat als een huis, of het stort bijna in. Zo is dat met schrijven ook. Althans, dat geldt voor mij. 

Passie
Er is niets mooier dan een verhaal te componeren, te bouwen, letter voor letter, woord voor woord. Vroeger, toen ik nog jong was en via allerlei redacties en blaadjes ontdekte dat ik wel aanleg had om een fatsoenlijke tekst te schrijven, wist ik al dat daar (waarschijnlijk) mijn passie ligt. Schrap het woord 'waarschijnlijk' maar, want het is wel zeker. Schrijven hoort bij mij, zoals mijn ego, humor, creativiteit, naïviteit, optimisme en koppigheid onlosmakelijk met mij verbonden zijn. 

Competentie
Toch gaat het te ver om te stellen dat het schrijven iedere dag als het ware uit mijn poriën komt. Jazeker, in mijn dagelijkse werk (communicatieadviseur) is het (goed kunnen) schrijven een bijna onmisbare competentie. Wat ik daarbij in de loop der (tientallen) jaren hebt ontdekt, is dat het een gave is als je in staat bent om te schrijven voor het publiek, waar op dat moment je aandacht naar uit gaat. Het schrijven van een artikel in een bewonersblad van een doorsnee woningcorporatie is nu eenmaal andere koek dan een formele brief aan een wethouder of bestuurder. Ik bedoel maar.

Componist
Als schrijven in je dna zit, als het je passie is, bepaalt een hogere macht wat je ermee doet. Jezelf dwingen om nu een perfecte tekst neer te zetten, is volgens mij een utopie. Jazeker, het is mij weleens gelukt, voorals als je in een stressvolle situatie onder druk een prestatie moet neerzetten. Of de kwaliteit dan altijd nog goed is, weet ik niet. 
Er is iets wat ervoor zorgt dat je op een bepaald moment weet dat je op dat moment over een bepaald onderwerp gaat schrijven. Zonder dat je exact weet waar het op uitdraait, wat de kern van het verhaal is. Er is vaak wel een begin, maar nog geen einde. Is Mozart ook niet ooit zo begonnen? Of elke andere willekeurige componist of schrijver? Ik bedoel maar.

Muziek
Hoe dan ook, ik schrijf vooral voor mezelf, maar ook voor degenen die mijn verhalen lezen. De verhouding zal ongeveer 60-40% zijn, schat ik in. Ik heb zelf de regie, om maar eens een modeterm te gebruiken. Ik bepaal gelukkig zelf waarover ik schrijf. Natuurlijk vind ik inspiratie, in de natuur (wisten jullie al...), fotografie, mensen, het leven, andere schrijvers. Of muziek. Op het moment dat deze letters uit mijn toetsenbord tevoorschijn komen, hoor ik op de achtergrond de muziek van Gregorio Allegri (Miserere), koormuziek die erg stemmig is en voor mij werkt. 
Er zijn schrijvers die 's nachts schrijven omdat ze de slaap niet kunnen vatten. Er zijn er die alleen kunnen schrijven als ze echt alleen, ongestoord kunnen werken. Tja, bij mij is het van alles een beetje. Soms is er een aanleiding, en wil je even een frustratie van je afschrijven (als dat al kan....). Er zijn ook momenten, zoals tijdens een wandeling, dat je al mijmerend en nadenkend ineens gedachten componeert, die je naderhand als verhaal wil bewaren. Of een droom, die je naderhand wilt opschrijven.

Mens van vlees en bloed
Zijn er verhalen, die eigenlijk niet geschreven hadden mogen worden? Natuurlijk zou ik zeggen. Een metselaar of aannemer is ook niet altijd tevreden met het eindresultaat. Probleem is dat een verhaal dat 'staat' niet zomaar verdwijnt. De lezer kan het in zekere zin afbreken. Gewoon door het slecht te vinden, door het boek massaal niet te kopen, door een negatieve recensie te geven. Als schrijver kun je niet veel doen, het verhaal is geschreven, de letters staan op papier, de inkt is opgedroogd. Het verhaal is gelezen, ontvangen, beleefd, heeft ontroerd, of niet.  

Ach ja, een schrijver is ook maar een mens van vlees en bloed. Gelukkig maar.

Oh ja, dit verhaal is voor Yneke (jullie zullen het begrijpen).

 

Fresse

29/08/2018 08:09

Reacties (6) 

29/08/2018 16:07
Ik lees je stukken wel vaker, en altijd met plezier. Ook dit stuk weer.
Veel daarin is herkenbaar, en jouw schrijfstijl is gewoon goed.
1
30/08/2018 20:58
Dankjewel Zevenblad, ik heb zelf ook nooit getwijfeld aan mijn schrijfstijl. Blij dat je mijn stukken met plezier leest.
29/08/2018 11:28
Heel mooi neergezet Fresse
1
30/08/2018 20:58
29/08/2018 10:05
Wat leg je dat mooi uit in het vergelijk met muziek. En gelukkig maar inderdaad, dat het een mens van vlees en bloed is dat maakt het lezen van die artikelen 'verhalen' juist zo boeiend. Daarom zou het jammer zijn als schrijvers die passie hebben het schrijven tot een 'perfectie' denken te moeten maken. Tijdens het wandelen gedachten componeert, wat heb je dat mooi geschreven. Daar zit de passie. Precies zolang jezelf maar weet voor wie je schrijft en waarom je schrijft. Dank voor je verhaal Fresse.
1
Fresse tegen Yneke
30/08/2018 20:59
Dank voor je reactie, Yneke. Terwijl jij me juist geïnspireerd hebt om weer achter het toetsenbord te kruipen. Het is zoals ik al schreef: inspiratie komt en gaat. Maar dat hoort ook bij het creatieve proces.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert