In een ander licht

Door Compassie gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

b0b2782409b11d3d6d2ee42677c64905_medium.

Ik luister aandachtig, laat geen gemompel of geritsel ongehoord. Met m’n rug naar het terras gekeerd, concentreer ik me op de zoemende klanken. Soms sluit ik m’n ogen om de nuances nog beter te horen. Behalve het menselijke geroesemoes, domineert het geluid van het porseleinen tafelservies waar het zware bestek zo herkenbaar overheen schraapt. Zo nu en dan klingelt het dunne glas van de hoge wijnglazen symfonisch in de buitenruimte. De zondagslunch in de weelderige binnentuin van een gerenommeerd hotel-restaurant. Een ieder die het zich kan veroorloven, waant zich hier in een keizerlijk verleden. Ook mijn herinneringen komen terug. In flarden en als vage beelden. Nu ben ik hier, dichtbij. Grote witte parasols, knisperend grind en sierlijk gedekte tafels als zinnenprikkelend tafereel. Tientallen gasten, in stijl gekleed, keuvelen met hun disgenoten over alles wat belangrijk en onbelangrijk is. Een nieuw couvert, een opgeheven glas. Met een zilverkleurig tafelvegertje reinigt een serveerster het damasten, ongekreukte tafellaken. Gebruinde gezichten geven als dank een korte knik. Ik zie het niet, ik hoor het, ik weet het.

Dan, in een mum van tijd, trekt er een donkergrijs wolkendek over het etablissement heen. De eerste, grote druppels voelen nog warm op de huid. Dan begint het te plenzen, te stortregenen vergezeld met een hemelse ontlading. Geoefend volgt het personeel de facilitaire voorschriften. Paraplu’s uit de kist, gasten naar binnen, parasols inklappen en de poort sluiten. Ik zie het allemaal ledig aan, ook de regen deert me niet. Vanaf de diepgroen gelakte tuinbank in het rosarium ben ik volledig buiten beeld. Vlug bescherm ik m'n vele papieren notities in een eenvoudig, plastic zakje.

Iedereen is naar binnen, ook het personeel. Ik sta op en loop traag naar de tafels. Het verregende terras oogt verlaten en onalledaags. Geluiden, als die er al waren, zouden worden verstomd door het hevige regengeraas. Ik schuifel door de dicht op elkaar gepakte tafels. De stoelen met een kunststof rieten zitting staan stevig op hun aluminium frame. In de ondergelopen borden dobberen nog wat gefileerde zalmstukjes, slablaadjes en dik beboterde broodresten. Geen wit linnen, enkel servetten. Het achtergelaten bestek is van opvallend eenvoudig ontwerp. Verder zie ik wat lego, een vergeten wandelstok, een bosje sleutels en een enkel longdrink glas. De nog gevulde wijnglazen zijn vast mee naar binnen genomen. Verdomme. Een terras als elk ander terras. Ik buk en grijp moeizaam naar het op de grond liggende ijzeren kapje van een geopende champagnefles. Ik kijk ernaar. Een muselet, de naam doemt weer op. Ik grinnik en stop het ijzerdraad in m’n uitpuilende rechter jaszak. Waardevolle schatten waar niemand anders bijkomt.

20/08/2018 13:35

Reacties (1) 

24/08/2018 02:42
Mooi geschreven. Beeldend alsof ik als lezer het zelf beleef ;-) graag gelezen.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert