Een tuin met stokpaardjes

Door Edwin Bruinooge gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

De zomer vordert en het leven in mijn tuin gaat verder, op macro-, meso- en microniveau. Bambi laat zijn neusje regelmatig zien en ik geniet van de aanblik en ook van de inspiratie die mijn pas herontdekte stokpaardjes me geven, nu ze een goede voedingsbodem hebben gevonden.

 

Who'll stop the rain

 

Klagen, onze nationale kerncompetentie

Ooit hoorde ik een mop annex raadsel. Een leuk verhaal vol stereotyperingen, die hoogstwaarschijnlijk door de links-regressieve 'Social Justice Warriors' als politiek incorrect zou worden betiteld. Of toch maar niet, nu de 'objecten' die gestereotypeerd worden allemaal tot de klasse van de 'entitled white oppressors' behoren. Mijn klasse dus. Het raadsel gaat alsvolgt: Wat is het verschil tussen de hemel en de hel?

In de hemel zijn er Franse koks, Italiaanse minnaars, Duitse mechaniciens, Engelse politieagenten, wordt alles georganiseerd door Zwitsers en mogen Nederlanders zonder een blad voor de mond te nemen alles roepen en overal over klagen. In de hel worden we geconfronteerd met Zwiterse minnaars, Duitse politie, Britse koks, Franse mechaniciens, wordt alles georganiseerd door Italianen en moeten Nederlanders gewoon hun bek houden. Ik moest een paar keer denken aan deze mop, de afgelopen weken. Na een bloedhete periode waarin onze natuur, onze landbouwgrond en ook de bodem rondom onze beschermende dijken schreeuwde en smeekte om water, arriveerden eindelijk de eerste stevige regenbuien. Tijdens mijn dagelijkse fietstocht - er is weinig zo heerlijk als verkoelende lucht langs je hoofd voelen als het kwik boven de dertig graden Celsius klimt - had ik met enige weemoed gezien hoe de aardappelvelden er steeds zieliger en verslapter bij kwamen te liggen. De vele rhododenronstruiken langs mijn straat met hun treurig ogende blaadjes die niet meer de kracht hadden zich op te richten, vertoonden collectief een aanblik van troosteloosheid. Totdat het levengevende water in de bodem was getrokken en ze de wereld weer toejuichten met trotse en haast viagrale opgewektheid. En wat deden mijn landgenoten? Klagen over de regenbuien. Want het werd wel erg nat allemaal.

6fd8e21ab377934d63fb22e4ceee2b60_medium.

Maar de natuur is zo mooi!

Na de eerste regenbui stond ik op het terras en snoof de geuren op die me uit de tuin tegemoet wasemden. Het zal de science nerd in me wel zijn die zich onmiddellijk geïnspireerd voelde. Voor mij geen fastfood-spiritualiteit; ik kan me één voelen met de natuur puur op basis van kennis, verkregen in koude en steriele laboratoria. Kennis die met pipetten, witte jassen, chromatografen en zuurkasten vol enge chemicaliën aan de natuur ontfutseld is. De heerlijke geur die we ruiken na een verse regenbui wordt veroorzaakt door bacteriën. Ze zijn overal. De melange van hun extreem kleine lichaampjes, de chemicaliën die ze produceren en hun uiteindelijke afbraakproducten, dát ruik je. Iets dergelijks vang je op als je over het strand loopt en de zee ruikt. Iets soortgelijks ruik je als je met je neus boven een vijver hangt, of een aquarium. Ben je een beetje geoefend, dan kun je zelfs een beetje ruiken of het water een gezonde samenstelling heeft of juist niet.

f82cf609f98a2207480ec33844dfec45_medium.

De waarheid is simpel. Onze Aarde is een bacterieplaneet. Wij, de grote jongens en meisjes onder de schimmels, planten en dieren, zijn niet meer dan de kersen op de taart. 

Ik liep op een mooie namiddag bij de vijver en zag iets in het water. Een diffuse wolk van deeltjes of diertjes met een vaag roze of roodachtige kleur. Ik wist meteen wat het was: watervlooien en niet zo'n beetje ook. Voor mij altijd een indicatie voor gezond water. Met mijn camera probeerde ik het vast te leggen.

83039acb7dbb141ba77c617b1e6533d4_medium.

Hmm, dat valt even tegen! Ik zie geen pest. Dat krijg je met licht dat vanaf een wateroppervlak reflecteert. Dan maar even met een lege glazen pot wat opscheppen.

d0ce059f5cf6df9fbeeaf8b3818f1bde_medium.

Honderden watervlooien of Daphnia's. Perfect voer voor vissen en salamanderjonkies. De kleur van de beestjes is wat erg rood. Dit wijst vaak op zuurstofarm water. De beestjes maken dan extra hemoglobine aan en dat geeft ze een rode kleur. Mijn plan om de komende tijd wat extra vijverplanten aan te schaffen is dus een goede. Ze zullen hierdoor wel wat kleur verliezen, maar hun taak bij het op peil houden van algengroei zullen ze niet verzaken. En hoe zien ze er nu uit als je een écht goede foto neemt, waarvoor je dus niet bij mij moet zijn?

1b21abb8e198c93bf6f5cfa027a14fa2_medium.

Prachtige diertjes waarvan ik tijdens mijn leven toch vele duizenden naar de Eeuwige Jachtvelden heb geholpen. In laboratoria worden ze vaak gebruikt om de LD50, de lethale dosis waarbij 50% afsterft, te bepalen van verschillende stoffen die we in water aantreffen. Ze helpen zo te bepalen welke concentratie aanvaardbaar is en welke we giftig mogen noemen. En daar kan beleid op worden gemaakt dat zowel de natuur als de volksgezondheid ten goede komt.

Zelf heb ik ze voornamelijk gebruikt als voer. Onder meer voor schoonheden zoals deze.

0f597e6c53237a1cbaf003a2fbfe433b_medium.

De vijver zit vol met jonge salamanders, libellenlarven, waterkevers en met name in het voorjaar hele volksstammen waterjufferlarfjes. Het is een wereld op zich, min of meer afgesloten van de buitenwereld. Een oase van water, in relatieve isolatie. Een mooi en inspirerend beeld om vast te houden als ik eens iets wil schrijven over geïsoleerde eilandwerelden of andere ecosystemen die zich in isolatie hebben ontwikkeld. Mijn stokpaardje lacht me vriendelijk toe.

Een rustmoment op mijn slaapkamer wordt wreed verstoord door het geluid van iets of iemand dat op een knisperend luidruchtige manier over verdorde bladeren loopt. Aan het geluidsniveau te horen kan het alleen maar Bambi zijn. Op een metertje of acht afstand kijk ik hem aan en maak wat foto's. Langzaam kauwend kijkt hij naar me en haalt blijkbaar zijn reeënschouders op. Ik mag mijn gang gaan.

d2ea3f27498670cc0032ed82feee4226_medium.

Toch maak ik me een beetje zorgen om mijn schuchtere vriend. Hij heeft nu al meer dan drie maanden last van zijn achterpoot. Ik zal hem in de herfst en winter goed in de smiezen houden en hem wat voedsel doneren.

Een van mijn vele stokpaardjes

Een van de tradities op deze site is het schrijven over de schoonheid van de natuur in je tuin en daar tegelijkertijd een maatschappelijke en politieke boodschap in verwerken. Ik respecteer deze traditie en haal een van mijn stokpaardjes van stal. Mijn hele leven heb ik al een gruwelijke afkeer van misbruik van geloof en het vertellen van aperte leugens in goed bekkende verkoopverhaaltjes die voornamelijk een appèl doen op emoties. Waarheid? Verifieerbare feiten? Alleen maar lastig, dan moet je namelijk nuanceren en nuance verkoopt niet. Beter goed bekkende nonsens; dat kan immers miljoenen opleveren als je de juiste snaar weet te raken. De zogenaamde onafhankelijke denkers die overdreven 'sceptisch' zijn tegenover alles wat de zogenaamde 'mainstream media' verkondigen maar wel 'hook, line and sinker' alles oppeuzelen wat de gemiddelde complotwebsite uitbraakt, zijn een gemakkelijke en dankbare prooi. Een beetje macchiavellist kan daar een aardige duit mee verdienen. De leden van de doelgroep voldoen immers allemaal aan Terry Goodkinds Eerste Wet van de Magie: "Mensen zijn dom. Ze geloven iets omdat ze willen dat het waar is, of omdat ze bang zijn dat het waar zou kunnen zijn." Een samenleving met een aantal geïsoleerde dorpsgekken die overal hun geverifieerde nonsens verkondigen, daar valt mee te leven. Een mens moet immers wat te lachen hebben. Het wordt een ander verhaal wanneer gelovigen in bullshit zich gaan verenigen of daden aan hun geloofje koppelen.

Een van de grootste verkopers van bullshit complotverhaaltjes is Alex Jones. Hij is de oprichter van InfoWars, een website die grossiert in idiote complottheorieën. Zoals bijvoorbeeld de Birther-kletspraat over Obama, de inmiddels meermalen ontkrachte nonsens dat de Amerikaanse regering achter de terreuraanslagen van 11 september zat en meer recent, de Sandy Hook-affaire. Op 14 december 2012 slachtte een 'lone gunman' in Newton, Connecticut zes volwassenen en twintig kinderen in de leeftijd van 6-7 jaar af met een XM-15 Bushmaster. Dit gebeurde op Sandy Hook Elementary School. 

ce9813ba87abb3c51af6e252e0d99b68_medium.

Onmiddellijk na de aanslag doken de eerste complottheorieën op. De nationale tv van Iran noemde het een aanslag van een Israëlisch doodseskader. Ze baseerden zich deels op uitspraken van de Republikeinse ex-kandidaat voor het gouverneurschap van Arizona, Michael Harris. Het zou allemaal een wraakactie zijn voor de verkoelde relatie tussen de Verenigde Staten en Israël, allemaal de schuld van Obama. Andere complottheorieën legden een link met het Libor-schandaal. Als onkruid zagen meerdere verhalen het levenslicht en tezamen legden ze de schuld bij welke gehate doelgroep je maar voor ogen kunt hebben. In het cafetariamodel van de complotwereld kun je naar hartelust shoppen en die theorie 'kopen' die het beste bij je geloofsovertuigingen past. Zoals Prediker zegt: "Er is niets nieuws onder de zon". 

Alex Jones maakte het wel heel bont. Sandy Hook was gewoon fake news. Het had nooit plaatsgevonden. Zowel ouders als kinderen waren niet meer dan crisisacteurs. En wat was het doel? Ervoor zorgen dat hardwerkende Amerikanen hun wapens moesten opgeven. 

Probeer je eens voor te stellen hoe het is om als ouder je kind terug te zien, aan flarden geschoten door het geweld van een automatisch geweer. Hoe ga je het je andere kinderen vertellen dat broertje of zusje nooit meer thuiskomt? En dan begint de ellende pas. Je wordt telefonisch, aan de deur en online lastig gevallen door talloze "gelovigen" die je beschuldigen een crisisacteur te zijn en het bestaan van je kind en diens dood glashard ontkennen. En niet incidenteel, maar op regelmatige basis dan wel continu. Zou jij ertegen kunnen? Mijn eerste reactie zou waarschijnlijk dezelfde zijn als die van Edwin 'Buzz' Aldrin, de tweede mens op de Maan, toen hij geconfronteerd werd met een complotaap met cameraman, die hem beschuldigde een dief, een lafaard en een leugenaar te zijn. Want we weten toch allemaal dat de maanlandingen fake news waren?:

Die oude knakker kan nog een aardige rechtse hoek uitdelen. Mijn bijval en applaus heeft hij.

In het geval van Alex Jones ligt het toch anders. Daar hebben zijn continue beschuldigingen en aansporingen een veel directere emotionele impact. Het gaat immers om je bloedeigen en afgeslachte kind en de overlast van zijn 'gelovigen' is structureel. Een aantal ouders van Sandy Hook-slachtoffers heeft inmiddels een rechtzaak aangespannen. Zelf zou ik in de verleiding komen om minder beschaafd te reageren. Ik zou deze 'waste of flesh, blood and bones' niet aan flarden schieten met een Bushmaster. Een rechtse hoek wellicht, maar dan met een loden pijp. Of de aloude executie met de vlakschuurmachine. Gelukkig is de echte wereld beschaafder dan ik in mijn wildste fantasieën. 

Inmiddels hebben Youtube, Vimeo, Twitter, Spotify en Apple Alex Jones in de ban gedaan. Al deze private partijen concludeerden dat Jones de bepalingen in hun reglementen over haatzaaien, belediging, aanzetten tot geweld en andere gedragsregels overtrad. Voorstanders van Jones, Jones zelf, maar ook tegenstanders van Jones zoals Bill Maher, zien deze actie als een beperking van zijn recht op vrije meningsuiting. Mijn mening is duidelijk. Ten eerste mag haatzaaien en aanzetten tot geweld nooit onder de vrijheid van meningsuiting vallen. Ten tweede heeft elk privaat bedrijf het recht gedragsregels op te stellen en een overschrijding ervan ook te bestraffen, bijvoorbeeld met een ban en het offline zetten van content. Het ironische hiervan is, InfoWars heeft zelf soortgelijke clausules en past ze ook toe. De hypocrisie van meneer Jones is bijna hemeltergend. Slachtofferschap is aanstekelijk. Het maakt niet uit waar je kijkt; bij alle smaken van het politieke spectrum wemelt het van de 'special snowflakes'. 

667fe017df2181dc2a351df480771900_medium.

En dat brengt me tot het afsluitende deel van dit stuk. Ook Xead, Plazilla en Tallsay hebben interne regels en het recht om iemand die deze overtreedt een ban te geven. In het verleden is dit een aantal keer gebeurd. Meestal tijdelijk, soms definitief. Een groene kaart of een rode kaart. Vaak begreep ik het, soms leek het me wat erg streng en in vrijwel alle gevallen had ik niet de informatie om me een echt gefundeerd oordeel erover aan te meten. Waarom kom ik op dit onderwerp? 

Er was hier een schrijfster actief die nu al negen maanden een ban aan haar broek of rokje heeft hangen. Een dame die door mij steevast 'maf vrouwmensch' werd genoemd. Iemand die me soms het bloed onder de nagels vandaan haalde, me regelmatig heeft aangezet tot het doen van een *facepalm*, me vaak heeft laten bulderen van het lachen en ook zeker een aantal artikelen heeft geschreven waar ik van geleerd heb. Ik heb het (uiteraard) over Candice. Iemand die hier - zo leek het wel eens - 24/7 aanwezig was en een stuk of 1500 artikelen heeft geplaatst.

Toen ze eind vorig jaar ineens verdwenen was, dacht ik in eerste instantie aan een enorme "poesbui", om een van haar eigen uitdrukkingen maar eens te gebruiken. Langzamerhand kreeg ik door dat dit niet het geval was. Ik ga me geen oordeel aanmeten over de rechtmatigheid van haar ban. Ik weet een paar details, heb een aantal vermoedens, maar het blijven flarden. Als Tallsay vindt dat een ban gerechtvaardigd is, dan moet ik daar gewoon van uitgaan. Blijft dan alleen nog de vraag of de ban tijdelijk of definitief zou moeten zijn. Even voor alle duidelijkheid: bij een ban heb je geen mogelijkheid om in te loggen, je artikelen staan allemaal offline en zijn voor iedereen onzichtbaar en voor jou persoonlijk onbereikbaar.

ace8c0556e36adb8b960257d8b23bce1_medium.

Persoonlijk zie ik haar graag terugkomen. Is dit niet mogelijk, dan leg ik me daarbij neer. We schrijven op een private site en de beslissingsbevoegdheid ligt bij de beheerder. Daar is wat mij betreft geen discussie over.

Het deed me wel wat toen ik van haar hoorde dat ze tijdens de viering van het 70-jarig bestaan van de staat Israël aanwezig was in de ambassade en vreselijk baalde dat ze haar Jeruzalem-artikelen niet kon laten zien. Als ik haar goed begrijp was dit nou juist een van de doelen waarom ze ze ooit geschreven had. Ik had haar dit moment enorm gegund, haar liefde voor Israël kennende.

Hoe het formeel allemaal in elkaar zit, ik weet het niet. Tallsay verdient nu geen cent aan haar offline artikelen. Voor mijn gevoel rust het intellectueel eigendomsrecht op de artikelen bij Candice. Of Tallsay een verplichting heeft om haar artikelen op verzoek ter beschikking te stellen is voor mij een vraag. Ik zou het wel heel correct vinden als het zo was. En bestaat dat recht formeel niet, dan is het toch goede PR.

Ooit volgde ik een steengoed college over HR-management. Volgens de spreker kon je alle HR-activiteiten plaatsen in een van de vier volgende kerngebieden:

  • Goede mensen zoeken
  • Goede mensen aannemen
  • Goede mensen goed houden
  • Op een goede manier afscheid van mensen nemen

Heeft ze het echt zó bont gemaakt dat een definitieve ban het enige antwoord is? Vergeleken met een goor monster als Alex Jones lijkt me dat persoonlijk moeilijk voorstelbaar. Maar wellicht vergelijk ik dan appels en peren. Als Candice hier niet terug kan komen, zou ik het als een correcte en applauswaardige manier van 'op een goede manier afscheid nemen' vinden als Tallsay haar in de gelegenheid stelt om al haar eigen artikelen te downloaden en te bewaren. Moreel en menselijk gezien heeft ze daar in mijn ogen gewoon recht op. 

Misschien is met name het afsluitende deel van dit verhaal  wel een 'bannable offense'. Dat moet ik dan maar aanvaarden. Bij dezen! Ik ben in elk geval zo slim geweest om van al mijn artikelen een back-up te maken. 

 

 

19/08/2018 10:28

Reacties (28) 

2
09/09/2018 19:02
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Prachtartikel van je en dank je voor je steun en inderdaad ik was er best wel ziek van dat ik mijn Jeruzalem reeks niet kon aanbieden. Had het klaar willen hebben en willen uitprinten en dan willen bundelen en misschien zelfs willen uitgeven .... en dat gaat nu niet meer.
Maar goed ... dan wacht ik toch nog vijf jaar (al heb ik geen zin in zo oud worden) en dan bestaat Israël 75 jaar en dan ben ik ook weer uitgenodigd en dan zorg ik dan wel voor een mooi geschenk.
2
09/09/2018 19:11
Nog iets minder dan 5 jaar om er écht iets heel speciaals van te maken. Go for it!
2
25/08/2018 18:46
Ik heb ook verder geen informatie, maar het lijkt me netjes wanneer ze in elk geval een reactie krijgt waarom en of er nog een tweede kans komt. Anders de mogelijkheid om haar artikelen te downloaden lijkt me zeker netjes. Ik heb nooit problemen met haar gehad soms sprak een stukje mij niet zo aan, de volgende keer vond ik het weer heel sterk of leuk, maar dat is zo bij alle schrijvers. En ja ik heb ook van alles een eigen back up,
4
22/08/2018 08:31
Reclame maken voor een artikel werkt, Candice!
Ook ik gun je een terugkeer en als dat niet kan in ieder geval de mogelijkheid om je artikelen te kunnen downloaden (dat zou een mooi gebaar van Tim zijn, daar heeft Edwin helemaal gelijk in).
Maar terugkeren? Ik zou het niet doen! Een terugkeer naar Tallsay is als seks met je ex: in het begin lekker, leuk en vertrouwd, maar toekomst zit er doorgaans niet in.
Maar wat dan?
Je toekomst als schrijfster ligt vóór je, niet achter je. De laatste jaren heeft de social media een enorme sprong gemaakt. Facebook heb je al ontdekt...
3
22/08/2018 09:44
Noem me dan maar een onverbeterlijke nostalgist. Ik beschouw mijn 'terugkeer' naar Tallsay (ik was ook nooit écht weg) zeker niet als sex met een ex.

Mensen scheiden tegenwoordig wel érg snel, zegt de ouderwetse löl in mij. ;-)

Een terugkeer kan je zien als 'cavoli riscaldati' (opgewarmde kool). Het is te vreten, maar daar is ook alles mee gezegd. Of als 'zuppa riscaldata' (opgewarmde soep). Vaak extra diep en vol van smaak. Tenzij je veel kool in je soep pleurt natuurlijk.

Jij bent een van degenen die ik hier graag terug zou zien. Snap je denk ik wel...
3
22/08/2018 10:39
Dank je, drink nog wat van me ...

Ook voor mij is Tallsay (en haar voorgangers) lange tijd een warm bad geweest. Maar de reacties op je schrijfsels alhier zijn erg voorspelbaar en dat maakt gemakzuchtig. Tallsay was makkelijk scoren, dat ligt uiteraard voor iedereen anders.
Voordat ik een 'tuintje op mijn buik krijg' wil ik graag nog ontdekken waar mijn grenzen liggen op schrijfgebied. Noem het ambitie, zelf vind ik de term nieuwsgierigheid gepaster. Na veertig jaar werken (en een paar jaar mantelzorg), was ik van plan het kalmer aan te doen. Mijn nieuwsgierigheid heeft er ...
09/09/2018 19:05
Candice 2.0 ;-)

Oh daar moest ik echt om lachen. Maar goed ... op dit moment ben ik weer hier en zoals al op Facebook gezegd; dat Instagram zegt me niet veel. Weet ondertussen wat het is ... maar ik hou niet zo van getagd worden.
Ik ben echt een veel bescheidener persoontje dan sommige mensen denken.
2
21/08/2018 15:16
Alles is al geschreven en gezegd.
Goed stukje schrijfwerk, Edwin.
3
20/08/2018 22:25
Mooie foto van Bambi en die salamander. De natuur is inderdaad mooi! Wanneer alle politieke en het menselijke gebeuren je hoofd bijna tot ontploffen brengt is het inderdaad heerlijk luchtig de natuurlijke frisse en soms zwoele wind er doorheen of langs heen te laten waaien. En ja die complottheorieën soms interessant maar soms vind ik ze zo vermoeiend ;-)
Wat het laatste betreft is het duidelijk dat je de betreffende schrijfster steunt en haar graag terug ziet, wat erg aardig is van je! Ik heb altijd het idee gehad dat zij persoonlijk goed instaat is dit op te lossen. Er zijn veel schr...
4
21/08/2018 09:12
Over de betreffende schrijfster:
- Ik gun haar toegang tot haar artikelen, op wat voor manier dan ook. Zij heeft ze geschreven en er waarschijnlijk heel veel tijd in gestoken. Dat is waar ik haar in wil steunen.

- Ik weet hoe ik me zou voelen als maanden en jaren werk van mezelf zomaar ineens onbereikbaar zou zijn. (ik maak daarom overal back-ups van, kan ik iedereen aanraden). Noem het maar empathie dan.

- ik zou haar en nog vele anderen graag terugzien.

1
21/08/2018 09:52
Een back-up maken is erg verstandig. Ik zou het persoonlijk ook vreselijk vinden om niet meer bij mijn artikelen te kunnen. Kan me ook niet voorstellen dat zoiets kan. Offline gezet worden hoeft volgens mij niet in te houden dat je niet meer in kan loggen bij je eigen profiel. Denk dat de schrijfster of schrijver altijd de mogelijkheid moet krijgen om ze vervolgens zelf te kunnen verwijderen of ergens anders op te kunnen slaan. Denk dat er velen zijn die empathie kennen voor zo een situatie. De reden ligt volgens mij veel genuanceerder dan ik als leek weet. Wat dat betreft sluit ik me aan bi...
7
20/08/2018 15:57
Een lange (en ook heel sympathieke) aanloop naar een kennelijk nog steeds acuut probleem.

Over het fake nieuws: sommige mensen zien inderdaad kans om aan de domheid van hun medemensen geld te verdienen en daarnaast ook nog op handen gedragen te worden: een verschijnsel bijna zo oud als de mensheid zelf.
Dat kun je alleen maar veranderen door de domheid in de wereld uit te roeien, en dan ben je ook meteen van de overbevolking af. En ook van al die religies en godsdiensten, die al sinds duizenden van jaren de wereld met nep verhalen in hun ban houden en onheil stichten. Hela...
4
20/08/2018 18:32
Of het nou bullshitverkopers of wereldreligies zijn, voor mij gelden maar een aantal argumenten:
- zijn de activiteiten cq. propaganda levensbedreigend?
- is er sprake van haatzaaien?
- is er sprake van aanzetten tot geweld?

Bij InfoWars twijfel ik niet. Bij uitlatingen van een aantal prominente religieuze leiders ook niet.

Voor de rest mag iedereen van mij profiteren van de schaapachtigheid van de gemiddelde wereldbewoner. Ik kan soms zelfs bewondering opbrengen voor het gemak waarmee bullshit succesvol commercieel verkocht kan worden. Noem het maa...
12
19/08/2018 20:22
Klagen over te warm weer, klagen over te koud weer, klagen over te winderig, klagen over te nat... zo zit de mens nu eenmaal in elkaar. Wat mij betreft waren de regenbuien hartelijk welkom - ik hou m'n hart vast voor de oogsten op de akkers. Zelfs na de paar stortbuien die we kregen zijn de gevolgen van de hitte niet volledig verdwenen.

Ik hoop dat Bambi de winter goed doorkomt - blij te lezen dat je een handje zult helpen.

Over het laatste: Tim gaat niet zomaar over tot een ban, tijdelijk of voor altijd. Wat er gebeurd is om tot die beslissing te komen weet volgens m...
2
19/08/2018 20:56
In mijn tuin zie ik weer leven ontstaan op plekken die tot voor kort dor, droog en doods waren. Daar word ik wel vrolijk van. Dan maar een keertje nat tot onder mijn voetzolen. Droogt wel op. ;-)

Ik begin een beetje gehecht te raken aan het beestje. Ik denk niet dat hij ooit uit mijn hand zal eten, maar iets van een vertrouwensrelatie zou ik verwelkomen.

Ik snap wat je zegt. Dit stuk is zeker niet bedoeld als kritiek en ook niet met die intentie geschreven. Als iemand het er toch in leest, dan ligt het aan mijn schrijfkwaliteiten. Er is nog een andere mogelijkheid, ma...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert