Als het regent, verschijnen de vissen, Andalusië deel 2, dementie

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                          images?q=tbn:ANd9GcRG_5hGl923A84NGqGvZZF

Het was bijna 11.00 uur en ik parkeerde mijn auto in het dorp. Ik liep naar de Shandy en daar onder een boom op het terras gezeten, zat Christobol, moederziel alleen. Ik kende hem al jaren, hij was mijn buurman, beter gezegd buurboer. Hij zag mij al van verre en stak zijn hand op en ik beantwoordde dat om aan te geven dat ik hem gezien had. Ik had veel respect voor hem, hij had zijn moeder al 2 jaar dag en nacht verzorgd en deed dat uiterst liefdevol. 

Er is geen bejaardenhuis in ons dorp, hoogstens kun je een beetje assistentie krijgen van iemand die een basis, een absolute basiscursus verzorging heeft gevolgd. Die hulp bestond dan uit het helpen wassen van de persoon in kwestie  of die in een rolstoel door het dorp te duwen om daarna met de 'klant' een kopje koffie te drinken bij één van de vele barretjes en daarna weer huiswaarts te keren.

Het deed mij zeer om zijn moeder te zien aftakelen, zij herkende mij en vele anderen niet meer. het was altijd een trotse en zeer aanwezige vrouw geweest

Chris had een huis gehuurd in het dorp, zijn moeder kon niet meer op de boerderij blijven. Zij besefte niet meer wie zij was of waar zij was en liep gewoon de velden in als je even niet oplette. Veertig hectaren met een paar ravijnen en wat bergen is een groot gebied om uit te kammen als je moeder de deur uit loopt en niet meer terug komt.

Hij liet zijn druiven en olijven voor wat zij waren en legde zich 100% toe op het verzorgen van zijn moeder. Zo werd mijn buurman' een man van het dorp.' In de ochtend schuifelde hij door de straten met zijn oude moeder aan zijn arm en mensen zagen hoe hij haar liefdevol leidde en haar met zachte dwang naar 'hun' tafeltje bracht bij de Shandy. In de avond schoof hij zijn bed voor de deur, zodat zijn moeder niet de straat op kon lopen en dodelijk vermoeid viel hij dan in slaap, wetende dat de volgende dag alles zich precies eender zou herhalen

                                           images?q=tbn:ANd9GcRADgeUFQ93m3s3B0rgPXt

In het begin sprak zij nog een beetje, maar al gauw ging dat over in een eindeloos herhalen van één woord dat zomaar in haar opkwam, een woord dat geen echte betekenis had in welke situatie dan ook op dat moment.  Wat zij zei was meer een echo uit een ver verleden toen woorden nog vast zaten aan begrippen.

Zo kon zij heel lang wezenloos staren en dan met een kiezelsteentjes stem eindeloos 'abuela' herhalen, 'oma'. Chris boog zich dan naar haar toe en terwijl hij haar wang kuste zei hij, 'daar is mijn lieve moedertje, dan' zoals je tegen een huisdier of een kind zou praten en dan streek hij even door haar grijze haar.

Hij bestelde elke ochtend een tostada met tomaten en tonijn voor haar en een glas melk en zelf nam hij zijn eerste 'chupito', een glas cognac. Langzaam sneed hij dan heel zorgvuldig het geroosterde broodje in stukjes en voerde zijn moeder kleine hapjes, om tussendoor even aan zijn chupito te nippen. 'Kom mama,' zei hij, 'je moet eten, dit is gezond,' en zijn moeder kauwde en kauwde in een eindeloos gedachtenloos ritme, en de triestheid straalde van haar zoon af, want hij wist dat zij niet meer in de geest aanwezig was. 'Kom mama,' drong hij dan aan, 'neem een slokje, melk is goed voor je, dat weet je wel, doe het voor mij.'

Het dorp heeft reuring en mensen groeten elkaar altijd in een traditie van erkenning en herkenning het ogenblik dat mensen dat niet meer doen, is er wat mis. Dus mensen steken hun hand op in het passeren of raken in het voorbijgaan even hun pet aan of zeggen met een knikje 'hola' wat als ola klinkt omdat de 'h' niet uitgesproken wordt of gewoon 'buenos dias.'

Dus groette Chris mensen en werd hij begroet tussen het voeren van zijn moeder en het nippen aan zijn glas door en iedereen in het dorp wist dat hij een goede zoon was, die zijn verplichtingen als kind ernstig nam.

Ik bereikte hem en hij stond half op en ik schudde zijn hand wat je in Andalusïe altijd doet als teken van vriendschap en respect. 'Neem wat te drinken,' stelde hij mij voor. 'Een cafe solo dan maar,' glimlachte ik, en ik keek hem aan, 'waar is je moeder,' vroeg ik? 'Kristina,' riep mijn buurboer alvorens te antwoorden, 'een solo voor San'. Ik hoorde zelfs buiten het koffieapparaat gorgelen en even later stapte Kristina naar buiten. 'Buenos dias San,' begroette zij mij, 'tu café' en zij plaatste het voor mij. 'Gracias Kissy kissy,' zei ik, onze oeroude grap herhalend. Zij verdween de kroeg in langs de tv die nu het nieuws begon uit te bleren.

                                                 images?q=tbn:ANd9GcSMukZOhWgShUcu8qivK6A

Ik nam een slokje van mijn eerste solo van die dag en de loeisterke teerachtige koffie deed mijn maag samenkrimpen en mijn mond vertrekken. 'Sterk genoeg,' vroeg Chris met geveinsde interesse. 'Absoluut,' zei ik terwijl ik voelde hoe mijn wangzakken zich weer ontspande na de eerste slok. 'Dus amigo mio, waar is je moeder,' herhaalde ik.

'Daar wilde ik het met je over hebben,' zei mijn eeuwenoude vriend.

San Daniel 2018

lees ook deel 3

deel gemist? druk op de link

landingspage-san-daniel

Best verkochte boeken in leestips

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.:landingspage-san-daniel

en 

Nederlandse auteurs page van San Daniel in Hebban

and the page of Dutch authors in Hebban

Author's pages:

Amazon author’s page San Daniel

Hebban.

Deel dit artikel aub! / share this information please! 

Vriendelijke groet en God Bless, kind regards and God Bless!

18/08/2018 06:20

Reacties (5) 

1
18/08/2018 09:05
Ik moest even zoeken naar deel 1:
https://tallsay.com/page/4294997242/als-het-regent-verschijnen-de-vissen-andalusie-deel-1
Leuk dat de laatste reis van Chrisrik ook door dat gebied ging: met foto's.
1
18/08/2018 11:18
Ja, zij kent het van zien
1
18/08/2018 12:01
De combinatie geeft wél een aardig beeld van het landschap, de natuur én de mensen.
Hebben jullie daar nog natuurbranden gehad? Voor zover er natuurlijk voldoende groeit om te branden...
18/08/2018 16:05
hier gelukkig niet... rond Valencia wel ..maar dat ligt hier ver vandaan... In Canada, waar ik over een paar weken weer naar toega is het andere koek.. zo'n dikke 500 'wild fires' en een paar van 30 000 + hectaren.. dat geeft veel zorg.. een aantal jaren geleden werd één van de drie bergen die wij rijk zijn op ons land, geraakt door een bliksemschicht.. vlak naast de ingang van een in onbruik geraakte ijzermijn. Het vuur verspreidde zich razendsnel.. en pas na dat blushelicopters ter plekke verschenen, kwam het onder controle.. dus alhoewel er niet veel groeit, grijpt zo'n brandje vliegens...
1
18/08/2018 11:18
ik zal de delen linken
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert