Elmo

Door Willemijntje gepubliceerd in Dieren en natuur

Onze tweeling

Van de vijf honden, die lange tijd deel waren van ons gezin, hebben we de afgelopen jaren alleen de hondjes Elmo & Diesel nog over. Ik noem ze in één adem, omdat ze zus en broer zijn, afkomstig uit hetzelfde nest van in totaal vijf pups.

Al bijna 15 jaar eten en drinken ze samen uit één bak en slapen ze samen in één mand.

Diesel was bij geboorte de grootste en sterkste pup, Elmo – met slechts een gewicht van 136 gram - de kleinste en zwakste. Toen ze groter werden viel dat verschil weg. Iedere keer als we gingen lopen stonden ze als strijders bij de deur naast elkaar en zodra ik de deur opende vlogen ze keffend naar buiten en probeerde elkaar keer op keer de loef af te steken wie het eerste bij het poortje was. De laatste twee jaar gebeurden dat bijna niet meer, ze werden oud.

Opereren dan maar

Vorig jaar kreeg Elmo een wondje op haar kopje. Eerst dacht ik dat ze haar kopje openhaalde door het koekeloeren door de kattenluikjes (een geliefde bezigheid). Mijn man heeft toen op de bovenkant van alle doorgangetjes voor de katten een zacht schuimrubber bevestigd.

Ondanks dagelijks schoonmaken en behandelen, werd het niet beter en ontwikkelde het wondje zich tot een soort ontstoken wrat, dus hup naar de dierenarts. Operatief verwijderen, was de uitkomst.

Ons oude meisje heeft het ondergaan. Ik bracht haar al in alle vroegte weg en hoewel was aangegeven, dat ik haar pas rond vijf uur in de namiddag weer kon ophalen, werd ik al vooraan in de middag door de dierenkliniek gebeld, met de mededeling dat de operatie goed verlopen was, maar dat Elmo inmiddels zo onrustig was, dat het hen beter leek, dat ik haar eerder op kwam halen. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, ik zat tijdens het gesprek al in de auto!

Nee, niet weer!

Daarna ging het weer prima, de wond was vlot genezen en het litteken op haar kopje verdween voor een groot deel weer onder haar haartjes. Toen ik een aantal weken terug bij het litteken weer een knobbeltje op haar kopje ontdekte, maakte ik me nog niet echt druk. Ze is tierig, heeft geen koorts en eet en drinkt goed.

In vrij korte tijd werd het knobbeltje echter een bultje, het bultje werd een bult en die bult bleef groeien, dus weer naar de dierenarts. De gewraakte bult zit tussen haar schedel en hoofdhuid, is vrij zacht en te bewegen. De dierenarts doet een punctie en daaruit blijkt gelijk dat het niet gaat om een onschuldige vetbult of een redelijk eenvoudig te behandelen ontsteking.

Wat het wel is gingen we horen als de uitslag van de kweek binnen is. En ook die weten we inmiddels; wildgroei van goedaardig weefsel gecombineerd met groei van verdacht weefsel. Operatief verwijderen is weer de enige uitkomst, maar wordt dit keer door de arts niet aangeraden; er moet flink gesneden worden om ook het verdachte weefsel te verwijderen en die ruimte is er niet op dat plekje van haar kopje (tenzij we een oog en een oor willen opofferen en daar peinzen we niet over) en daarbij, ze wordt ook bijna 15 jaar.

Opnieuw laten opereren gaan we dus niet doe. Ze heeft geen pijn en kan gelukkig zelf niet zien hoe de tumor haar trouwe koppie ontsiert. Ze slaapt wat meer, maar is er nog steeds als de kippen bij wanneer er wat extra’s te halen valt. Het hele rondje buitenwal lopen is haar teveel geworden, maar de naar haar vermogen ingekorte route bevalt haar prima en wordt enthousiast afgesnuffeld.

Ik hou haar van dag tot dag nauwlettend in het oog, haar welzijn en plezier staan voorop en zodra ik ook maar enig teken opvang, dat dit niet meer het geval is zal ik, hoe intens verdrietig ook, niet aarzelen om de dierenarts te bellen om een definitief afscheid te arrangeren.

Ook dat moment is inmiddels gekomen, vanmiddag rond half vijf is ze in onze armen gestorven.

0d3f086a0932678c923f4484e8c23a5f_medium.

Elmo - 4 december 2000 - 12 oktober 2015
14/08/2018 22:23

Reacties (5) 

1
17/08/2018 10:53
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Jullie hebben de juiste beslissing genomen: een dier op die leeftijd sleur je niet nog eens door een operatie. In jullie armen gestorven... meer sereen wordt het niet.
1
15/08/2018 09:04
Triest, maar onontkoombaar. Het is goed dat haar verder lijden bespaard gebleven is, al is zo'n besluit heel moeilijk. Ik weet het maar al te goed.
Sterkte met de leegte die dan volgt, en met de twijfels of je wel het goede besluit genomen hebt. Dat heb je zeker.
1
15/08/2018 21:51
Een soortgelijke meelevende en troostende reactie kreeg ik eerder al van je, lieverd. Heb dit artikel gister overgezet vanaf Plazilla. Mijn verhalen over onze dieren staan allemaal op Tallsay enkel die van Elmo niet - die stond op Plazilla, net alsof ze er niet bij hoorden - en daar moest ik gister aan denken; komt zeker omdat haar broertje Diesel komende vrijdag ook alweer een jaar dood is.
1
15/08/2018 22:49
Ik had niet door dat dit een oud artikel was. Maar het was oprecht gemeend. Dit verdriet is tijdloos - het komt, omgekeerd, minder vaak voor dat een dier zijn baasje overleeft. En dan is het misschien nog wel triester...
1
15/08/2018 23:35
Weet ik. Denk met enige regelmaat en warme gevoelens terug aan onze dieren die er niet meer zijn. Met dat laatste raak je een snaar... ik heb geen idee hoe onze katten reageren mocht ons kattenmannetje eerder gaan.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert