Langzaam opbouwend vertrouwen - zonder wildcamera

Door Edwin Bruinooge gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Een tijd geleden kreeg ik bezoek in mijn tuin. Een jonge en gewonde ree zocht asiel. Als bleeding heart liberal heb ik het verleend en nu geniet ik dagelijks van zijn aanwezigheid.

 

Noem me maar Bambi

 

Sentimenteel, maar niet consequent

Ik ben mijn hele leven vrij sentimenteel geweest met dieren. Als kleuter kon ik echt verontwaardigd en geschokt zijn als leeftijdsgenootjes zomaar kevertjes doodtrapten, gewoon omdat ze het konden. Als tiener stond ik volledig achter de acties van Greenpeace om walvissen te beschermen en een einde te maken aan het doodknuppelen van zeehondenbaby's. Als ik films uit ver vervlogen tijden bekeek, kon ik me alleen maar verbazen om de mentaliteit die daaruit sprak. Mensen, meestal Amerikanen of Europeanen, lopen rond in een onbekend land. Een wild dier laat zich zien. Uiteraard zetten de aanwezige dames het dan op een gillen en kunnen de mannelijke mannen maar op één manier reageren: abknallen und ausradieren. Mijn hele leven heb ik dat een teken van Onbeschaving gevonden. 

Verhalen over die o zo nette Victoriaanse dames die voor hun persoonlijke baltsgedrag de veren van paradijsvogels uit Nieuw-Guinea nodig hadden om in hun frivole hoedjes te steken en voor wie het geen bal uitmaakte of unieke soorten daarmee tot aan de rand van uitsterven werden gebracht, ik had er geen goed woord voor over. Of de 'upper class twats' die ook in Australië de edele en nobele sport van de vossenjacht wensten te beoefenen en daarvoor een Europese efficiënte moordmachine importeerden die al veel inheemse diersoorten op de rand van de ondergang bracht en nog steeds brengt, voor mij was het geprivilegieerd tuig van de richel. Mensen die hun neus ophalen voor tweedehands kleding, maar wel willen pronken met de velletjes van andere dieren en daar nog grof voor willen betalen ook, ik was het volkomen eens met de Belgische troubadour Urbanus (toen nog Urbanus van Anus), die op zijn unieke manier een "hommage" aan ze bracht. 

Toch was ik niet echt consequent of zuiver "in de leer". Als kind kon ik gefascineerd grote mieren vangen om ze vervolgens in een spinnenweb te gooien. Minutenlang kon ik genietend kijken hoe de eigenaresse van het web vervolgens te werk ging. Met muggen heb ik nooit enige vorm van medelijden gehad en een mierennest in huis? Dat vraagt gewoon om een vorm van genocide. Ik weet niet hoeveel insecten ik heb gevangen in potjes om ze te bekijken en te bestuderen. Was het mijn jeugdige totale gebrek aan kennis dat ervoor zorgde dat ze nooit langer leefden dan een week? Dat krijg je bij onvoldoende ventilatie en een hoeveelheid blaadjes en gras dat onherroepelijk gaat rotten. Toen ik het veel later als tiener nog eens deed, maar dan in een grote bak met levende en groeiende planten, vond ik dat ze na een maand floreren en krioelen toch de vrijheid weer verdienden. 

Het is heel bijzonder om jonge diertjes geboren te zien worden en mee te helpen met opgroeien. In mijn kleutertijd zag ik het live gebeuren bij mijn cavia's. Heel ijverig hield ik een stamboom bij, tot ik erachter kwam dat pa 'de oudste beweging der wereld' (dankjewel Van Kooten en De Bie) had gemaakt met zijn bloedeigen dochter. Dat was te veel voor mijn tere zieltje. Later heb ik het grapje herhaald met woestijnmuizen en als mijn geredde relmuizen niet zo onhandelbaar waren én bovendien niet uit twee exemplaren van de mannelijke kunne hadden bestaan, had ik het zeker nog eens geprobeerd. Wat ik echt leuk vond was de watertemperatuur en waterkwaliteit van een aquarium zo reguleren dat een mannetjes- en vrouwtjesvis elkaar tegenkwamen en tegelijkertijd dachten: "You look nice! Don't you think it's high time to boogie?" Met het volgende plaatje (niet van mij afkomstig) als resultaat:

ce83a2a7388456d779ee2843682a1a4c_medium.

Niet mijn foto, maar het visje, de Zuid-Amerikaanse dwegcichlide Apistogramma agassizii, daarvan heb ik toch zeker vier nestjes helpen grootbrengen.

Vroeger was ik mordicus tegen de jacht, tegenwoordig ben ik stukken minder sentimenteel. Ik blijf een afkeer houden van plezierjacht, maar als jagen op een verantwoordelijke manier gebeurt, heb ik er weinig problemen mee. Met een oud-huisgenoot van me, tegenwoordig kok in Denemarken, heb ik een staande afspraak om in de winter mee te gaan naar Lapland. Daar schieten ze dan rendieren, die de rest van het jaar verwerkt worden tot maaltijd, neem ik tenminste aan. Ik zie het mezelf wel doen. Echter, ik moet in staat zijn om een echte "kill shot" te leveren. Als ik niet goed genoeg schiet, dan doe ik het niet; onnodig lijden wil ik dan wel voorkomen. Op de universiteit, lang geleden, moest ik mijn eerste dieren doden. We deden onderzoek aan een prachtige vis, de Afrikaanse meerval Clarias gariepinus.

512d4f9ebc480986d1c3dc66fa03a4c1_medium.

Dieren die met hormoonpreparaten waren behandeld, mochten we niet eten. De controledieren, zonder toevoegingen, waren niet alleen geschikt voor consumptie maar ook bijzonder smakelijk. Nog nooit had ik zulke verse vis op mijn bord. Sinds die tijd heb ik een beetje de mentaliteit "dood je een dier, eet het dan gewoon netjes op". 

Onverwachts bezoek

Degenen die de vossenperikelen met Zevenblads wildcamera volgen en ook de feedback lezen, hebben misschien wel iets gelezen over de onverwachte gast die al enkele maanden in mijn tuin verblijft. Ik zag hem vanuit de keuken rondstruinen in de voortuin, op nog geen twee meter afstand. Muisstil hield ik hem in de gaten. Dit was overduidelijk een jonge ree en aan zijn beginnende gewei te oordelen, een mannetje. Meteen viel me al op dat hij mank liep. Als hij stilstond, tilde hij continu zijn linkerachterpoot op en fixeerde het achter zijn rechterachterpoot. Ik vermoedde dat hij gewond was aan zijn hoefjes. Toen een passerende hond hem liet opschrikken, bleek hij toch aardig te kunnen rennen. 

Ik heb hem de volgende dag proberen te zoeken, maar zag hem niet. Ik maakte de opmerking dat als hij aan zijn verwonding zou overlijden, ik hem zonder problemen op zou eten. Tenminste, als ik hem zou vinden en hij nog enigszins warm zou zijn. Weg laten rotten in het bos vind ik doodzonde en vangen om hem naar de dierenarts te brengen, dat is onbegonnen werk. In de weken daarna zag ik hem sporadisch. Nog steeds had hij last van zijn poot, maar langzamerhand kreeg ik ook door dat hij gewoon in goede conditie was. Hij was overduidelijk gegroeid, zat goed in zijn vacht en leek een aardige speklaag te hebben. Tegenwoordig, maanden na de eerste ontmoeting, zie ik hem elke dag. Vaak meerdere malen. Hij heeft mijn tuin tot zijn territorium gemaakt en leeft "achter de heuvel" in het woeste kreupelhout. Als ik hem zie en hij mij, dan houdt hij me gespannen in de gaten, maar probeert zijn normale dingetjes te doen. Grazen, bladeren van bomen snoepen en soms zelfs rustig liggen op het dorre gebladerte. Vaak hoor ik hem 's nachts door het kreupelhout struinen. In de weken dat het hier ongelooflijk heet en droog begon te worden, heb ik een aantal cementmengkuipen gevuld met water en op strategische punten neergezet. Ik weet dat hij in het kreupelhout leeft. Omdat ik graag wil dat hij hier blijft, heb ik me voorgenomen om het gebied "achter de heuvel" niet te betreden. Bambi moet zich wel veilig blijven voelen.

b8fed3ac233330b7253cd6139d498a9f_medium.

Ik ben geen fotograaf en schiet mijn plaatjes met een smartphone waar de jeugd van tegenwoordig de collectieve neuzen voor ophaalt. Te weinig mogelijkheden en een resolutie die écht niet meer kan. Als ik op mijn terras rondwandel, zie ik het bovenstaande plaatje op een meter of 20 afstand. Dagelijks kijken we elkaar aan. Ik maak geen onverwachte bewegingen en doe vooral rustig aan. Ik roep hem met klikgeluiden en merk dat hij erop begint te reageren. Zet ik één stap in de tuin, dan gaat Bambi langzaam richting bush-bush. Tot vorige week...

Het was bijzonder warm en ik zag hem op de heuvel staan en richting de vijver kijken. Heel langzaam liep hij omlaag. Dorst overwon schroom, angst en natuurlijke schuwheid. Ik kan best empatisch en aardig zijn, dus ik liep langzaam naar binnen om hem niet in de weg te zijn. Vanachter een kiertje kon ik zien dat hij van de gelegenheid dankbaar gebruik maakte.

a8693827d707db5feeb752abfd7f43d2_medium.

Een paar dagen later hoorde ik onder mijn slaapkamerraam geritsel. Dit klonk toch echt harder dan het getrippel van duiven en andere vogels. Voorzichtig keek ik uit het raam en zag Bambi op 8 meter afstand. Heel stilletjes probeerde ik van de gelegenheid te profiteren.

26653f313dd263ab848da9fb6c048283_medium.

Ik begon nu aan den lijve te voelen dat kijken door een camera eigenlijk net zo "spannend" kon zijn als kijken door het vizier van een geweer. Niet gaan voor een kill shot, maar gewoon voor een mooi plaatje. Ook al moet ik het dan doen met substandaard materiaal.

aadab5658417a60872dcf3063cef1a7e_medium.

Toen ik hem daarna via het terras op de korrel wilde nemen, bleek de onderlinge afstand van slechts vijf meter voor Bambi toch iets te veel van het goede. Maar langzamerhand went hij aan mijn aanwezigheid. Als ik in de tuin loop en voldoende afstand houd, kiest hij niet langer het reeënpad. Er is sprake van een langzaam opbouwend vertrouwen. We tolereren elkaar, hebben geen kwaads in de zin en weten het van elkaar. 

Wat zijn verwonding betreft, ik heb het vermoeden dat hij ooit in glas is getrapt en misschien een glassplinter in zijn pootje heeft. Blijkbaar is het niet gaan ontsteken en heeft hij er niet echt heel veel last van. Ik hoop dat hij nog lang geniet van zijn asiel in mijn tuin en ook in de herfst en de winter regelmatig zijn snuit laat zien. Ik wens hem een lang leven met heel veel mooie nakomelingen toe. 

Bambi is overigens niet de enige die mijn tuin tot territorium heeft gemaakt. Ook de kat van de buren is hier graag op bezoek. Maar omdat het beest me iets te verlekkerd kijkt naar de spelende eekhoorns en andere tuinbewoners, heb ik met hem een andere relatie dan met Bambi. Ik ben hier de grootste kater 'with attitude'. Ik blaas harder dan welke huiskat dan ook en als hij me ziet, weet hij dat hij maar beter op het terrein van zijn "blikopeners" kan blijven. Dat geeft mijn andere tuinbewoners meer ongestoorde "Lebensraum". Vooral in de avonduren hoor ik ze overal rondritselen en fourageren.

2066c2932a44d90fbaa47501c08cb281_medium.

Gisteren was een van de vele kikkertjes het huis binnengeslopen. Hij verstopte zich onder een kast, maar jammer voor hem is een mens nou eenmaal een stuk slimmer en denkt hij planmatiger dan een amfibie. Binnen een minuut of vijf had ik hem gecoacht in de enige richting die hij op kon: richting mijn grijpgrage handen. Een minuut later lag hij in de vijver bij te komen van zijn ongetwijfeld enerverende avontuur. Een ree als asielzoeker is nog tot daaraan toe. Zeker als hij slechts een ongebruikt stuk van mijn tuin bezet houdt, is hij gewoon welkom. Zelfs als hij een aanvraag indient voor gezinshereniging of gezinsuitbreiding. Een kikker als asielzoeker in huis, is zelfs deze bleeding heart liberal teveel gevraagd. In mijn woonkamer zijn de kikkercultuur en de mijne nou eenmaal niet compatibel.

Bij het opruimen van mijn inboedel kwam ik nog een aantal leuke beestjes tegen. Mijn oude stokpaardjes. Even afstoffen en ze zagen er toch weer erg aantrekkelijk uit. De komende tijd moet ik maar weer eens aandacht aan ze besteden. Ze zijn hun charme nog niet verloren.

05/08/2018 15:39

Reacties (14) 

09/08/2018 21:52
Met plezier gelezen / bekeken!
1
06/08/2018 08:29
O, prachtig!
2
05/08/2018 22:53
Hé, deze had ik nog niet gezien! Wat leuk, dat wij Bambi nu ook in beeld krijgen.
Als je een wild dier goed behandelt went het aan je: dan ben je geen bedreiging meer. Dat geldt natuurlijk ook voor mijn vossen. Toch wil ik niet dat ze mij als 'mens' leren kennen - vandaar dat ik binnen blijf als ze komen eten. Andere mensen zijn nu eenmaal niet allemaal dierenvrienden, vooral als het roofdieren betreft. En daarom moeten ze hun schuwheid ook houden.
Bambi is een heel mooi dier, en ik wens jullie een langdurige vriendschap, nu de eerste schuwheid kennelijk overwonnen is.
...
2
05/08/2018 23:43
Daar heb je wel gelijk in. Hier in de buurt lopen veel mensen met honden, ook honden bij wie het jachtinstinct er nog niet uit gemanipuleerd is (rhodesian ridgebacks, schitterende honden overigens). De illusie dat Bambi ooit uit mijn handen eet, heb ik al laten varen.
Als ik maar dichterbij kan komen voor een close-up ben ik al heel tevreden.
2
05/08/2018 20:41
Jij hebt dus ook een grote tuin slash natuurpark? Helemaal geweldig! Welcome to the club.

Die foto's zijn meer dan aardig gelukt, ook al moet je het dan doen met 'minder materiaal'... wat een lief verhaal, ik hoop hier af en toe updates te mogen zien en lezen.

Mensen die hun neus ophalen voor tweedehands kleding - laat ik het nog wat verder trekken: winkelen in bv Aldi, een zogenaamde 'mindere' winkel, meubelen uit de kringloopwinkel... zijn geen aangename medemens en meestal de grootste huichelaars. Eén van mijn laatste pronkstukken kocht ik in de kringloopwinkel w...
1
05/08/2018 21:42
Ik hoop dat ik regelmatig wat te melden en te laten zien heb, ;-)

Ik haal vrij veel bij kringloopwinkels en wat ik zelf niet hou, verkoop ik met winst door. Ik ben gek op winkeltjes waarin je bij god niet weet wat je aantreft.

Graag gedaan! :P
Doet me denken aan de tijd dat we collectief dansten op 'Scratching zwaantjes', zonder te weten wie die zwaantjes nou waren.
1
06/08/2018 00:24
Dat 'tweedehands' slaat hier volgens mij niet op kleding die een mens eerder gedragen heeft, maar op een 'jas' die van een dier geweest is.
Ik ken die slogan wel: 'draag geen tweedehands jas'.
Bedoeld is natuurlijk dat die eerder van een vos, een wasbeer of een zeehond is geweest, of, erger nog, van een luipard of een ozelot.

Tweedehands kleding die alleen maar mensen gedragen hebben is geen probleem natuurlijk, ook al is die van wol of een ander dierlijk product. Bontjassen van wilde dieren, die uitsluitend voor hun pels gevangen en gedood worden - dat is het probleem...
2
05/08/2018 19:26
Wat zijn het toch mooie dieren. Ik zie ze hier in het voor- en najaar ook regelmatig in het wild, maar nooit van zo dichtbij en zeker niet in de tuin. Misschien blijft hij, misschien niet...
05/08/2018 21:38
Hij zit er nu al een maand of drie (ik ben de tel kwijt), dus ik verwacht dat hij hier nog wel een tijdje blijft. Misschien tot de paartijd als bij hem de hormoontjes gaan razen.
1
05/08/2018 19:05
Leuk zo'n band kunnen scheppen met een ree in je tuin ;-) altijd prachtig om ze tegen te komen
1
05/08/2018 21:37
ik wil best een poging wagen om hem handtam te krijgen, maar ik vrees dat het beest daar te slim voor is. Hij blijft me een beetje eng vinden.
1
06/08/2018 07:14
Wie weet met veel geduld, maar alleen al rustig van betrekkelijk dichtbij kunnen kijken is fantastisch ;-)
2
05/08/2018 16:56
"dood je een dier, eet het dan gewoon netjes op". Precies. Mooi hoe je ontdekte dat kijken door een camera spannend is en het dier het nog overleefd ook, i.p.v. door het vizier van een geweer het dier bekijken en dan afknallen. Andere mind-setting ;-)
Deze tuin verhalen zijn geweldig. Zevenblad, Ktje en nu dit schattige dorstige hertje en de rest van de dieren. Mooi geschreven. Prachtige foto`s die de sfeer goed weergeven. Graag gelezen en bekeken.
1
05/08/2018 21:36
Stiekem heb ik nog nooit door het vizier van een geweer gekeken, ;-)
Thank you. Net weer minutenlang naar het beestje gekeken. Helaas lag mijn telefoon en dus mijn camera binnen op de oplader. :-(
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert