Wacht nou eens even…!

Door Theun50 gepubliceerd in Kronkels

Uit ervaring heb ik gemerkt dat het jezelf bewust in de geesteshouding terecht laten komen van ‘wachten’. Wist u dat dit een waardevolle oefening is? Waarom? Het is een staat van zijn, een terugschakelen naar een geeststilte van rimpelloosheid, die je hele wezen in de volledigheid van zichzelf laat verdwijnen en verschijnen: ongeduld dus!

Afijn, we worden in het dagelijkse haastje-over van het leven aanzienlijk gestrest door de gejaagdheid en de rusteloosheid van alles wat van ons wordt verwacht; door anderen en vooral door onszelf.
We zitten onder de plaque van vele aangekoekte lagen van ‘moeten’. Een bepaalde afdeling van ons complexe, samengestelde zelf zet de rest van ons onder druk, waardoor we innerlijk verdeeld raken en zelf-tegenstrijdig worden.

Het ene deel wil dit, het andere dat, en vijf andere afdelingen vechten met elkaar om nu iets anders te doen dat echt niet kan wachten. Het managen van jezelf is een kunst die ons niet op school geleerd wordt, maar die we door builen en blauwe plekken, bleken en blozen moeten verwerven.
Ook als het snikheet is! 
Hoeveel afdelingen hebben we dan wel niet? Het antwoord is: veel. Meer dan ons lief is.
Dat maakt ons een speelbal van allerlei trekkrachten en duwkrachten die verwardheid, frustratie en hitte veroorzaken in onze complexe levens.

De kunst van het wachten bestaat erin om ons als het ware los te zwemmen van de draaikolken en turbulenties in onze vele zelven; los van alle schijnbaar met elkaar strijdende aanvechtingen, naar een plek van onthechting, waar de hechtpleister van de veeleisende mensenwereld ons in wil blijven vastplakken. Helder? Niet?
Jammer dan, ik ga voortvarend verder. Goed?  Nou, op die plek die ik wachten noem, laten we zeggen de ABRI, de NIS, de IGLO, de TENT, de VLUCHTHEUVEL, de WACHTKAMER van het domein, en de ‘ruimte’, waar we voor onze geboorte in verzeild zijn geraakt, daar is de getuige van onszelf gelokaliseerd.
Het mooie van deze ‘ruimte’, is dat we van daaruit niet langer bijdragen aan de dollemansrit van de razende Roeland en dat we ons losmaken van onze identificatie met die figuur, die als we niet oppassen, al onze tijd, al onze aandacht en al onze energie opslorpt, zonder dat we ons eigen leven leiden. Ik noem dat het verschil tussen een leven leiden en een leven lijden. 

Waarom is het zo belangrijk om die deur naar het van het wachten te leren openen en daar geregeld in te vertoeven, als in een laboratorium? Ik denk dat het te maken heeft met het optimaal leren gebruiken van ons potentieel. Een heel areaal of arsenaal van onze totale vermogens en intelligenties zit namelijk niet in het bewuste deel van ons brein. 
We weten veel meer dan wat we snel kunnen ophoesten als we in de slimste mens quiz van daagse situaties voor het blok worden gezet. Want dat meer wat we weten ligt niet alleen opgeslagen in de dendrieten, synapsen en neuronen van onze zenuwcellen, of in de verschillende lobben, corpussen, windingen, klieren en aanhangsels van onze hersenen, maar evenzeer in de, door onze materiegerichte wetenschappers volkomen genegeerde, zintuiglijke en buitenzintuiglijke (ESP) omringende wereld van subtiele signalen en onzichtbare, onhoorbare en soms zelfs onvoelbare invloeden. Bent u er nog?

Het is in de interactie tussen al onze samenstellende onderdelen met de ons omgevende werelden van natuurlijke impulsen en krachtvelden, dat onbekende wijsheid zich kan aandienen, en waarin de vertaling ervan kan plaatsvinden. 
Daarom is het cruciaal voor onze tijd en voor de generaties mensen die nu in de maalstroom gevangen zitten van dwangmatige reactiviteit, waarin elke actie een gelijke en tegengestelde reactie oproept, dat we de kunst van het wachten aanleren om de neutrale vector te vinden boven-tussen de eeuwige plussen en minnen waar het cyclotron van de 21-ste eeuwse (inter)nationale samenleving zichzelf en elkaar op te pletter rent.
Dus doodlopers, wacht nou eens even een keertje wat langer! En zeker nu het zo heet is.
Phoe, ik heb het er knap warm van gekregen.

Theun50, 2018.

 

30/07/2018 21:46

Reacties (12) 

1
01/08/2018 20:26
helemaal akkoord en zeker met zo'n warmte :-)

De kleindochter (5 jaar) zei vorige week (toen ik nogal gehaast was; winkelen, eten klaarmaken, opruimen ...) 'ZEN, oma, ZEN'
Ik weet niet waar ze het vandaan haalt, maar gelijk had ze :-)
1
01/08/2018 22:03
Pientere kleindochter!
1
01/08/2018 22:13
1
31/07/2018 12:37
31/07/2018 12:51
31/07/2018 12:37
Keuzes maken, alles kan en niets moet zou "ik" zeggen, en dat met dit weer, haha!
1
31/07/2018 09:14
Waar. Af en toe een tandje lager kan zeker geen kwaad.
1
31/07/2018 12:52
Dat bedoel ik dus, dank je.
1
31/07/2018 02:00
;-) erg leuk geschreven, ja rustig aan doen lijkt me het beste ook.
Theun50 tegen Yneke
31/07/2018 08:28
Dank je, doe ik ook.
1
30/07/2018 23:10
Hahaha. Theun, neem een lachgaspatroon....ééntje schijnt geen kwaad te kunnen.
Dat jij bij deze temperaturen nog dit soort hersenspinsels voort kunt brengen vind ik heel bijzonder, of is dat soms een gevolg van oververhitting?
Geen slagroompatronen in huis?
Have a break, have a Kitkat!
Ook geen kitkat in huis?
Even je hoofd onder de koude kraan houden. Dan zijn de natuurlijke impulsen en krachtvelden uit de ons omgevende werelden zó weg...vooral dat 'heilige moeten'.

Prachtig stuk weer!
1
30/07/2018 23:50
Poeh, zoveel tips ineens. Dat is mij even iets teveel van het goedbedoelde!
Dank je.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert