1107 De Volkskrant opzeggen? Niet te doen!

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

In de komende weken gaan wij naar Vietnam. Mijn lieve nichtje komt in die tijd op de poes en het huis passen. Ja, ja, en de konijnen. Vandaag geeft zij aan dat we de krant wel tijdelijk kunnen stopzetten, want ze is geen krantenlezer. Dat vind ik leuk om te weten, zo hoor je nog eens wat en ik denk dat mijn schoonzusje dan wel blij zal zijn met de krant. Inmiddels is dat allemaal probleemloos geregeld.

Maar niet heus. Ik ga naar de site van de Volkskrant, wat op zich al een avontuur is, want ik kom steeds bij de krant zelf in plaats van bij de website van de krant waar je iets kan regelen. Aan die dingen merk ik wel dat ik een zestigplusser ben geworden. Op de website staat dat een nieuwe abonnee voor 6,50 euro per week de krant krijgt. Ik betaal zeg maar 7,88 per week.

Dat vind ik een groot verschil en ik wil het aanpassen, maar dan kan niet via de website. Ik overleg even met Lief en die vindt een digitaal abonnement met alleen zaterdag op papier ook goed. Wil ik dat gaan regelen, vragen ze of ik per maand, kwartaal of jaar wil betalen, maar ze zetten er niet bij wat dat kost, terwijl ze wel al mijn gegevens vragen, die ze hebben, want ze brengen hier elke dag de krant.

Het beste kan ik ze even twitteren, dat werkt het snelst, zegt de website. Dat doe ik dan maar en het antwoord is heel snel: ik kan ze beter even bellen, twitteren ze. Ik bel. Daar blijkt een computerstoring aan de hand en voor een voordelige aanbieding moeten ze me echt doorverbinden met de afdeling verkoop. Het warme weer begint mij nu ook parten te spelen en ik stijg met rasse schreden naar mijn persoonlijke kookpunt.

Misschien moet ik de krant gewoon opzeggen. Ben ik er vanaf. Nieuws vangen we toch wel. Maar dan blijkt dat de Volkskrant van oorsprong echt een katholieke krant is: trouwen is prima, maar scheiden onmogelijk: Wilt u de krant opzeggen, jammer dat u dat overweegt (dat staat er echt hè!), beginnen ze eerst meesmuilend en wel een beetje laat om dat nu pas te bedenken, en dan volgt een verwijzing naar het contactformulier, waarmee je je abonnement wel kan wijzigen, maar niet kan opzeggen. Ook het kopje abonnement opzeggen verwijst naar dit niet werkende formulier. Opzeggen kan alleen via de post.

Ik kijk naar buiten, waar toevallig net een postkoets staat te wachten. Ik pak mijn ganzenveer en schrijf een opzegbrief. De koetsier neemt hem in ontvangst en belooft dat de brief binnen enkele dagen in Amsterdam zal zijn. Dat is in ieder geval sneller dan de website van de Volkskrant.

Ik bedenk dat ik al sinds ik ruim veertig jaar geleden het huis uit ging de Volkskrant lees. Ik begrijp niet waarom ze zo onverschillig met hun trouwe abonnees omgaan. Ja, ik begrijp het wel. Ze maken het opzeggen moeilijk omdat ze denken dat het in hun belang is dat ze abonnees hebben die de krant alleen nog hebben omdat opzeggen teveel gedoe is. Zonder bon niet ruilen en met bon graag deze formulieren in drievoud invullen. Dat werk. Een manier van omgaan met klanten die vroeger al onvriendelijk was en nu bovendien nog uit de tijd ook. Neem een voorbeeld aan bol.com.

Dan zeg ik via Twitter ook nog mijn abonnement op, meer uit frustratie dan omdat ik denk dat dat kan, want gemakkelijk is echt onmogelijk bij de Volkskrant. Er reageert niemand. O ja, die vriendelijke meneer van de klantenservice zou mij nog even terugbellen na de computerstoring, maar misschien heb ik hem verkeerd verstaan en bedoelde hij na de maansverduistering. Ik ben eigenlijk ook geen krantenlezer.

Ate Vegter, krantloos op reis, 28 juli 2018
www.atevegter.wordpress.com

www.volkskrant.nl  probeer het zelf!
© Tekening: Peter de Wit

28/07/2018 08:53

Reacties (1) 

31/07/2018 13:36
Herkenbaar !
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert