"We hadden een stofzuiger besteld" (kort verhaal)

Door Appelpit gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

 “Uw bestelling wordt bezorgd op dinsdagmiddag om 17.53 u.” Ik moest een beetje lachen om die aankondiging in de mail, maar op dinsdag gaat de bel prompt om zeven minuten voor zes. Ik zet m’n handtekening in het vakje op de i-pad en loop met het pak naar binnen. Een flinke doos, maar hij weegt niet veel.

“De stofzuiger is er!” roep ik naar Jacob en ik rits de doos nieuwsgierig open. In een opwelling hebben we een robotstofzuiger besteld. Zo’n schattig, rond ding dat als je er niet bent je kamer rondgaat. “Ik noem hem Bert,” lach ik alvast, terwijl ik een in noppenplastic gewikkeld, pompoenvormig pakketje uit de doos til. Maar het is geen stofzuiger.

Wat het wel is? Geen idee. Een vormeloze, kleurige klomp die een beetje ruw aanvoelt. En vreemd warm.

“Ze hebben ons het verkeerde pakje gestuurd”, zegt Jacob, die intussen achter zijn laptop vandaan is gekomen. “Pak maar weer in en stuur maar terug.” Maar ik draai de klomp om en om in mijn handen en probeer er achter te komen wat het is. Dan zie ik onder in de doos een papier liggen. Een gebruiksaanwijzing?

“Drie à vier uur in ruim, lauw water laten liggen,” lees ik hardop. En dan: “zorg voor voldoende ruimte voor het uitzetten.” Het staat er met vette letters, met een rood omrand driehoekje ervoor.  Ik bekijk de klont nog eens aan alle kanten en dan loop ik zonder dat ik het echt besloten heb naar de badkamer en draai de kraan van het bad open. 

Jacob is achter me aan gelopen. “Hé, je gaat dat ding toch niet in het water leggen? Dan kun je het vast niet meer terugsturen.” Ik kijk hem aan. “Ben jij niet nieuwsgierig?” Hij haalt z’n schouders op. “We hadden een stofzuiger besteld,” zegt hij en loopt terug naar zijn kleine schrijfkamer.

Als het bad half vol is, doe ik de hete kraan open tot het water lauw aanvoelt. Ik aarzel even en laat dan voorzichtig het vreemde ding in het water glijden. Even blijft het drijven, dan begint het water op te zuigen en zakt langzaam naar de bodem van het bad. Ik kijk op mijn horloge. Half zeven. Dus tussen half tien en half elf is het klaar. In de huiskamer hoor ik mijn telefoon gaan.

Mijn vriendin Moira heeft altijd veel te vertellen. Ik hang zeker een uur op de bank met m’n mobiel. Als ik haar eindelijk nagrinnikend wegklik, denk ik niet meteen weer aan het ding in bad. Ik scrol een tijdje rond op instagram en dan hoor ik van achter de half open badkamerdeur geluiden. Geklots van water en nog iets anders dat ik niet thuis kan brengen.

Als ik even later in de deuropening van de badkamer sta, kijken me vanuit een rimpelig gezichtje twee groene ogen aan. En terwijl het gezichtje zienderogen minder rimpelig wordt, gaat er een bibberig mondje open. Vragend zegt het “Mamma?”

 

11/07/2018 11:25

Reacties (5) 

1
11/07/2018 19:06
En in plaats van armpjes lange stofzuigerslangen met vloerborstels als vingers?
**grote grijns om je verhaal**
11/07/2018 19:14
Ai, zo had ik hem niet bedacht, maar het zou natuurlijk kunnen ...
1
11/07/2018 14:22
erg leuk !!!
1
11/07/2018 13:21
Daar had ik nu graag een (zelfgemaakte) foto van willen zien...;-)
Maar: heel leuk gevonden.
Ben je wel zeker dat de postbode het gebracht heeft en niet de ooievaar?
1
11/07/2018 19:13
Die van de ooievaar hoeven niet eerst een paar uur uit te zetten in bad :)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert