Lachen om vossen: het zijn echte komieken.

Door Zevenblad gepubliceerd in Dieren en natuur

Men heeft mij in mijn leven heel wat verweten, maar nooit dat ik geen gevoel voor humor zou hebben. In tegendeel, zelfs in bloedserieuze situaties zie ik soms nog hilarische elementen – vaak werkt dat bevrijdend en haalt het de angel eruit, maar soms werkt het ook averechts: bij mensen die niet in staat zijn om te relativeren.

Ik kan het soms ook niet laten om te experimenteren. Dan doe ik bewust iets onverwachts om te zien hoe anderen reageren. Gisteravond was de familie Vos de klos. Zoals u op de foto's in deze serie hebt kunnen zien heb ik de kippenvleugels, -poten en -halsen altijd gewoon op de zandige stenen onder aan het terras gegooid. Daar hadden de vossen geen bezwaar tegen. Zand schuurt de maag, zeiden ze vroeger wel, en de vossen zijn niet zo verwend als Brutus, die zijn eten altijd op een mooi gepolijst schaaltje van WMF krijgt.

37975718677ad464fe9dbbc093efdca1_medium.

Ik heb de kip gisteravond dus eens op een plastic schaal geserveerd, en de varkenspoten ook. Die had ik voor de afwisseling gekookt. Toen ben ik in de serre op mijn uitkijkpost gaan zitten en heb gewacht.

538051381214a7800db022d8338551c3_medium.

Brutus moest natuurlijk nog even het buffet inspecteren...

7ce9d43290d3ac702c57826c43b3fffc_medium.

Moeder Fokje was zoals altijd de eerste: binnen vijf minuten was ze er al. Ze kwam aandrentelen, keek verbaasd naar de schalen, liep er in een boogje omheen – en ging toen onder aan de trap kattenbrokjes eten. Na enkele minuten liep ze terug, keek weer naar de schalen, bleef even staan, keek nog eens en vertrok toen richting bossages, zonder kip. Ze wist jammer genoeg net buiten het bereik van de camera te blijven.

Dat herhaalde zich nog een keer: kijken, er langs lopen, brokjes eten (trek had ze kennelijk wél) en wéér zonder kip naar achteren. Daarna zag ik een kwartier geen vos meer.

En toen kwam Fokko.

63931c74026b0b8451870a36a8d7c04f_medium.

Fokko liep quasi onverschillig langs de schaal met kip, tot aan de trap en weer terug. Hij keek even peinzend naar de uitgestalde lekkernijen, maar liep dan door tot aan de waterschaal, Daar nam hij – buiten beeld - een paar slokjes en kwam weer terug. Terwijl hij er langs liep snaaide hij bliksemsnel een vleugel mee en verdween daarmee langs het zijpad uit het zicht.

1fd65eef9c4080288335119589cdf54d_medium.

Enkele minuten later was hij weer terug en pakte een halsje. Terwijl Fokje altijd zoveel mogelijk tegelijk meeneemt – wat ze maar in de bek kan houden – haalde Fokko de schaal stuk voor stuk leeg, met telkens een tussenpauze van enkele minuten.

d630cb919e7f8287ec8648598932b046_medium.94ada276072eeb946d50da0f84650202_medium.4d097e4bc922632cf0290673bfbc4d5b_medium.e5e13aaeff8c32bac762638c6b85e2f5_medium.

Of hij het allemaal naar zijn gezin bracht weet ik niet, maar gezien de tijd die hij nam is het ook best mogelijk dat hij alles zelf opgevreten heeft. Fokje liet zich in elk geval niet meer zien – die kwam pas tegen de ochtend weer in beeld.

87f92931cb5109120082e484237fa9cc_medium.

Maar toen gebeurde er iets wat ik nooit verwacht had: Fokko kwam nog eens terug, keek even om zich heen – en pakte de lege schaal mee. Daar verdween hij mee in de bosjes. Mijn mond viel open. Wat zou hij doen? Zijn vrouwtje laten zien dat het ding niet gevaarlijk was? Toch niet dat plastic ding opvreten?

424f50ffa539171f4bff2e9bb7fa5e0b_medium.

Mijn mond viel voor de tweede keer open toen hij terugkwam. Jawel, met de schaal in zijn bek. En hij zette hem bijna op dezelfde plek neer als waar die gestaan had, nog geen halve meter verderop – maar net buiten het bereik van de camera. Alsof hij wilde zeggen: maak hem maar weer vol...Hij pikte nog even een paar brokjes mee, gaf een knipoog aan de camera en verdween in de struiken.

343137fd590388107e76bd62ad90a98c_medium.

Vossen...je houdt het niet voor mogelijk...

Toen werd het donker en ik kon het niet verder volgen.

558319128d0471888d9443cdd2557f1a_medium.

Halverwege de nacht kreeg ik ineens een slecht geweten. Die schaal – als de jongen nu eens dat plastic zouden opvreten? Dat rook vast nog naar kip...Ik ben dus opgestaan, heb de zaklamp gepakt en heb dat ding opgehaald: die was gelukkig nog daar waar Fokko hem neergezet had.

c3cf8cb2a8e61fdcf58d39c00c1ad0b9_medium.

Vanmorgen zag ik op de foto's dat moeder Fokje zich uiteindelijk toch over de gekookte varkenspoten ontfermd heeft. De ekster en de kat visten vanmorgen in elk geval achter het net.

e26d1d8a4a9a2c1b6b62af593f46cdef_medium.

895b75330a467bd36bd21cc644730de4_medium.

39877b5d14ed3701fdbf530fa3353b11_medium.75a8b142bf0e0d1ae0a245b80a65546b_medium.

Vanavond zal ik het maar weer gewoon op de oude manier doen: anders ondergraaf ik nog de autoriteit van moeder Vos. Of zou die inmiddels ook begrepen hebben dat de kip ook op een schaaltje gewoon kip is?

There is this difference between genius and common sense in a fox: Common sense is governed by circumstances, but circumstances is governed by genius. (Josh Billings, 1873)

04/07/2018 13:42

Reacties (8) 

Nieuwe reacties weergeven
1
04/07/2018 14:57
Jawel, vossen hebben een 'gezond' wantrouwen. Ze merken de kleinste verschillen.
Je bent er maar druk mee. Prachtig om dit te lezen en de foto's te bekijken, met af een toe een 'verdwaald' been. ;-))
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert