Even wat poezenpraat

Door Willemijntje gepubliceerd in Dieren en natuur

Het musje

Een oud, al jaren niet meer gebruikt en inmiddels scheefhangend mezenkastje aan onze schoorsteen werd dit jaar door een mussenpaar goedgekeurd als nestplaats. Dagen waren ze in de weer om de boel in te richten en nestklaar te maken. Toen ik op een mooie ochtend stilletjes buiten zat te genieten van mijn kop koffie hoorden ik er activiteit van jong leven en zag de ouders af en aan vliegen met voedsel. Ik was niet de enige belangstellenden – ook poes Bep volgde vanonder mijn stoel met ‘klappertandend’ bekje de drukte rond het nestkastje.

Vergeet het maar meisje, die drie meter naar dat nestkastje ga jij niet halen.

6e873d4bde4f87339c6cad704b82ec16_medium.5d4b9d0b1f9361c4a2482b8ae62f8448_medium.

Wanneer ik goed twee weken later weer eens de uitgebloeide bloempjes uit de met 1-jarige beplanten potten sta te peuteren, zit het mussenpaar luidruchtig te kwetteren op het dak van de garage, ze proberen hun kleintjes - die inmiddels al groot genoeg blijken te zijn – te stimuleren om uit te vliegen. Ik houd het nestkastje met een half oog in de gaten, en ja hoor kort daarna verschijnt er een klein koppie door het gat, het lijfje volgt en heel even balancerend verlaat het jonkie dapper het nest en slaat zijn vleugeltjes uit. Even lijkt het direct goed te gaan, maar dan dwarrelt het kleine ding al klapperend met zijn vleugels zachtjes omlaag en land op het terras. Voor ik iets kan doen schiet poes Bep tevoorschijn en grijpt het vogeltje.

5eb4bd5dcabcec9398146f2645b658da_medium.

Mijn luide kreet ‘los’ waar ik bij de honden altijd succes mee had, heeft op haar geen enkel effect en grommend als een panter gaat ze er met haar prooi vandoor.

Rotkat!

Het poesje

Geheel zwart, vrij klein en tenger van postuur (daarom denk ik dat het een meisje is). Ze woont al zo’n twee jaar net buiten het dorp in een vrijwel ondoordringbaar bosperceeltje. Vorig jaar zat ze regelmatig langs het landweggetje dat daar ligt. Benaderen kon je haar tot op ca. 3 meter, daarna ging ze gelijk op de loop haar veilige bosje in. Maandenlang ben ik er langsgereden met een reismandje en kattenbrokjes in de auto in de hoop haar te kunnen vangen en ik was niet de enige bleek; er waren meer dorpsbewoners die haar hadden opgemerkt en tevergeefs dezelfde poging deden.

7c1aa08e594ad10eae67b170f27103ce_medium.

Een op een vaste, droge plek geplaatst voerbakje wordt door een ieder uit het dorp die er langskomt gevuld met brokjes. Of het poesje hiervan profiteert weet niemand, feit is dat het bakje altijd leeg is, maar ja ook o.a. egels lusten wel een kattenbrokje.

Zien doe ik haar opeens in de herfst- en wintermaanden niet meer en ik vrees het ergste, maar dan – ruim een half jaar later – zit ze dit voorjaar toch weer naast de weg. Weer heeft ze een winter in het wild weten te overleven. Ik stop en stap uit om haar te bekijken en ook nu laat ze toe, dat ik haar tot op een meter of drie kan benaderen; ze is slank, maar beslist niet mager, haar vachtje is niet dof en ik zie nergens kale of enge plekken. Wanneer er met veel lawaai een drietal motorrijders naderen, schiet ze snel de bosjes in en verdwijnt weer uit zicht. Met een zucht vul ik het voerbakje nog maar eens.

Meisje, meisje…je leventje kan zo anders zijn.

De andere poesjes

In een klein dorp, waar een ieder elkaar en ook elkaars huisdieren kent, valt een vreemde kat direct op. De rustige omgeving is blijkbaar een goede plek om je niet-meer-gewenste kat te dumpen, want vrijwel jaarlijks komt er wel een kat ‘aanlopen’. Tot nu toe is dat dit jaar nog niet het geval (even afkloppen), maar daarentegen hadden we er vorig jaar weer twee.

De eerste was een leuk en nog vrij jong grijs-wit poesje, dat zich gemakkelijk liet vangen door de overbuurvrouw en een goed thuis heeft gekregen bij haar dochter. De tweede was een al wat ouder en onzeker zwart poesje met een wit befje. Zij heeft een warm forever-home gevonden, door op kerstavond zó erbarmelijk te kermen voor de gesloten deur van het laatste huis in het dorp, dat de bewoners het niet over hun hart konden krijgen om haar buiten te laten staan. Sindsdien hebben zij dus drie i.p.v. twee katten en ze zijn er dol mee.

Waarom legt dat kleine, zwarte katje, net als die andere zwervertjes, die – pak weg – 400 meter naar het dorpje niet af? Heeft dit dier dan zo weinig vertrouwen in de mens over, dat ze liever zonder hen leeft? Wild is ze niet, nog niet…

25/06/2018 00:54

Reacties (11) 

1
03/07/2018 03:48
Moeilijk lijkt me het om van zo een diertje het vertrouwen te winnen, kende het diertje je maar dan wist het dat het je kon vertrouwen, succes en blij dat jij in de buurt bent. Prachtige foto`s!
2
25/06/2018 12:28
Niet alleen wilde katten eten vogeltjes ook tamme katten van katteneigenaren. Het is helaas de natuur, maar zou het zelf ook zielig vinden voor het vogeltje.
1
25/06/2018 20:31
vond het ook zielig voor de ouders, die waren er getuigen van dat hun telg vermoord werd.
25/06/2018 21:51
Ja precies
3
25/06/2018 10:40
Wild is ze 'nog' niet?! Kon iemand maar haar vertrouwen winnen!
Wat fijn om in zo'n buurt te wonen waar poezen geliefd zijn.

En het musje, ocharme, het beestje had brute pech. Dat is ook een deel van het leven in de natuur.
1
25/06/2018 20:34
Ik blijf het proberen.
3
25/06/2018 09:45
'Heeft dit dier dan zo weinig vertrouwen in de mens over, dat ze liever zonder hen leeft? Wild is ze niet, nog niet…'

Wie weet wat het arme dier al allemaal meegemaakt heeft... maar, zoals duidelijk geworden is bij Loesje: geduld kan wonderen doen. Is daar bij jullie in de buurt geen organisatie zoals degene die ons geholpen heeft? Ze komen dan uiteraard niet met een reismandje maar vangkooi: het is een verschrikkelijk moment als het luik dichtklapt en de kat beseft dat ze geen kant op kan, maar daarna kan ze wel naar een veilige, warme plaats om hopelijk weer vertrouwen in de t...
2
25/06/2018 21:44
Van Loesje wisten jullie waar ze zat, zodat men gericht met die vangkooi kon werken.
Ik heb geen flauw idee waar in het bosperceeltje dit katje een - en misschien wel meerdere - schuilplek heeft (het is een heel verwilderd stukje bos en vrijwel ondoordringbaar door met name de vele grote bramenstruiken) ook heeft ze geen gezette tijden, dat ze langs het weggetje zit.

Als ik haar zie stap ik altijd uit om tegen haar te praten (met de hoop haar te lokken), zodat ze niet geheel van de mens vervreemd. Blazen en/of grommen doet ze niet, wel kan ze je aankijken met een blik van - ...
4
25/06/2018 09:36
Heel aandoenlijk, deze verhalen.
Ja, katten zijn eigenzinnig - maar aan de andere kant zoeken ze ook mensen op als de nood hoog is.
Wat heb ik een geluk dat Brutus helemaal niets in vogels ziet - anders zou het een ramp worden met al die jonge meesjes hier die voortdurend op het terras rondfladderen. Nu met de nattigheid sterft het er van de muggen, en ik strooi zo nu en dan nog wat zonnebloempitten. Soms komen er wel een dozijn tegelijk.
Ja, die rotkat...
Prachtig verteld door iemand die van dieren houdt.
1
25/06/2018 22:03
Ik hoop dat dat kleine zwarte katje zich in het dorp meld als de nood hoog is.

Onze katten zien normaal gelukkig ook weinig tot niets in vogels (zijn ze te lui voor).
3
25/06/2018 06:55
Sommige katten zijn al schuw van aard en als zij dan nog een of meer nare ervaringen met mensen hebben gehad, vertrouwen ze niemand meer. En geef ze eens ongelijk. Maar ze missen dan inderdaad de goede ervaringen met mensen en een liefdevol huiselijk bestaan.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert