Kon ik u maar vatten

Door Eli gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Uw aanwezigheid ontglipt me, gelijk sneeuwvlokjes op mijn handpalm. Ik kan u niet vatten, u niet grijpen, u niet omhelzen. U bent zo vluchtig als de lucht wanneer ik u in mijn armen sluit. Ik voel u niet, niet meer. Ach, kwam u maar terug. Mijn arme hart verlangt naar uw spreken, uw zachte woorden in de bittere stilte. Het is eng, eng in de eenzaamheid. Ik voel mijn hart bonzen, het suizende geluid in mijn oren dat me ooit bewustzijn bracht. De tijd weerhoudt me niet van de pijn, alles blijft duren, alles is eeuwig, u bent eeuwig. Mijn gedachten ontsporen, bent u terug naast mij, naast mij op 't wolkenveld van eindige dromen. Keert u weder in mijn leven, mijn liederlijke leven, dat zonder u aan betekenis ontbreekt. Excuseert u mijn verlegenheid, waarmee ik zachtjesaan naar uw handen rijk, die ruwe handen die 't leed der wereld hebben gedragen. Telkenmale stond u klaar, telkenmale keerde u weder. Waar bent u, gaf u zich gewonnen? Ach, waar blijft u, heb ik u verzonnen? Uw liefde was echt, uw aanwezigheid mijn innerlijk gevecht.

 

Dit stukje tekst heb ik gebaseerd op enkele literaire teksten en gedichten, dit is mijn opvatting van het gedicht Geswinde Grijsaert bijvoorbeeld. Misschien is dit een onverwachte wending in vergelijking met de andere stukken die ik reeds gepubliceerd heb, dit is onder meer te wijden aan enkele grote veranderingen in mijn leven. Mijn opdracht als schrijfster is niet het verkondigen van eigen leed, maar het trachten in te spelen op de gedachten en gevoelens van mijn lezers, hopelijk kan u dit hierin terugvinden. 

22/06/2018 22:40

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert