Angst om te rijden

Door Willemijntje gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

De wereld ligt open

Ruim voor mijn 19e verjaardag had ik ‘m in mijn bezit; dat felbegeerde (toen nog) in drie delen te vouwen roze canvasachtige documentje voorzien van pasfoto – hét bewijs, dat ik vaardig was om een auto te besturen. Die auto kwam er ook direct: een lichtblauwe VW kever, gekocht voor 175,- gulden.

c4dd46a6abc27f1f0760610700b2261c_medium.

Er volgden andere auto’s; merk en model vond ik niet belangrijk, zolang de auto technisch en motorisch in orde was en ik het geld had om ‘m te betalen (heb nooit geld geleend om een auto te bekostigen) maakte het mij niet veel uit.

In mijn verschillende karretjes reed ik zonder problemen half Nederland door, draaide ik m’n hand niet om voor een vakantierit naar bv Italië, Frankrijk, Spanje of Joegoslavië en werd ik niet warm of koud van rijden in wereldsteden als Parijs, Rome of Barcelona.

Lekker relaxed

Een kleine twintig jaar geleden verhuisden wij van het drukke Midden-Nederland naar het rustige Groningse platteland. Zonder auto ben je hier nergens en ook hier rijd ik dus al jaren van hot naar her.

Verschil was/is er wel degelijk; in het drukke Midden-Nederland was ik ook veel op pad en daar verplaatste ik me per auto vooral of deels via snelwegen, hier is er maar één snelweg – de A7 – en daar maak ik hooguit twee keer per jaar gebruik van als ik in de stad Groningen moet zijn. Andere steden als Winschoten, Veendam en Stadskanaal zijn vlotter, handiger (en soms enkel) via provinciale wegen te bereiken.

Wat heb ik nou aan mijn fiets hangen?

Enkele weken geleden wilden ik naar Rossmann (een Duitse drogisterijketen, zoiets als Trekpleister of Kruitvat) net over de grens. Normaal rijd ik dat stukje binnendoor over de provinciale weg, doe mijn overige inkopen bij de naastgelegen Lidl  en koop dan op de terugweg in Nederland nog even wat ik eventueel in Duitsland niet heb kunnen krijgen.

Helaas, een brug op die provinciale weg was aan vervanging toe en de weg is afgesloten voor verkeer. Geen nood, via de A7 die overgaat in de Duitse A280 kom ik er ook. Bij Klein Ulsda  stuur ik de oprit van de A7 op en geef gas om aan het eind van de oprit met 130 km/u in te kunnen voegen bij het overige verkeer.

efe76b3a476cc8655c480c03c886614b_medium.

En dan gaat het mis! Halverwege de oprit breekt het zweet me opeens uit, met trillende handen omklem ik het stuur, mijn voet lijkt plots een eigen leven te willen leiden en wil weg van het gaspedaal…Nee! Ik moet door een andere optie is er niet.

Het kost me moeite om de situatie een beetje onder controle te krijgen, met slechts zo’n 100 km/u voeg ik in, het is hier goddank nooit echt druk en slechts een viertal auto’s razen me links voorbij. Na drie zweterige kilometers kan ik de A7 gelukkig weer verlaten en nog trillend als een rietje parkeer ik bij een plaatselijke supermarkt. Rossmann kan wachten ik doe hier alle nodige inkopen en ga dan weer huiswaarts, besluit ik.

Tijdens het boodschappen doen keert de rust in mijn lijf weer en na de tassen in de auto te hebben gezet rijd ik kalm terug naar de A7, maar eenmaal daar aangekomen begint het circus weer opnieuw en dit keer is het zien van het bord snelweg al voldoende om het klamme zweet op mijn voorhoofd te doen verschijnen. Dit ga ik dus niet doen; ik ben op deze manier een gevaar op de weg.

Ik laat de oprit van de A7 links liggen, keer de auto en rij met een omweg over een andere provinciale weg via Nieuw Beerta terug naar huis.

Weg ermee!

Doordat ik de afgelopen ca. twintig jaar nauwelijks meer op snelwegen heb gereden – en zelfs het afgelopen jaar eigenlijk helemaal niet meer – heb ik voor deze wegen blijkbaar een rijangst opgedaan. Een kwaal waar schijnbaar zo’n 1 miljoen Nederlanders, die een rijbewijs hebben mee te maken heeft.

a106d631aeeba10dc33c2c2e0c967c32_medium.

Nou, dat kan best zijn, maar ík wil niet één van die miljoen zijn, ík wil mij per auto zonder angst op alle wegen kunnen verplaatsen, zoals ik altijd gedaan heb sinds ik mijn rijbewijs heb.

Er is dus werk aan de winkel; eerst maar op de vroege zondagochtend wanneer er nog geen kip op de weg is dat drie-kilometer-stukje A7 visa versa een paar keer rijden. Als dat goed gaat hetzelfde stuk een aantal keer pakken als het drukker is en zodra dat ook goed gaat uitbreiden met de acht-kilometer rit naar Winschoten, daarna Scheemda en zo verder tot ik de hele wereld weer aan kan.

17/06/2018 21:04

Reacties (8) 

1
19/06/2018 15:30
That's the spirit, gewoon doorgaan!
1
19/06/2018 10:34
Wat een nare ervaring moet dat zijn. Klopt wel als je nooit vaak snelwegen neemt en je moet toch een keer zie je al die drukke snelle auto's voorbij racen, dat is wel even een dingetje. Succes lekker veel oefenen al doe je het samen met iemand
1
19/06/2018 00:09
Wat een nare ervaring. Ik hoop dat je het onder controle krijgt. Het is me ook zo druk op de weg en als het ineens allemaal via omleidingen moet, ik kan me dat wel voorstellen. Knap hoe jij je herstelt hebt en doorpakte. Succes en gaat vast goedkomen ;-) Je lijkt me een doorzetter.
1
18/06/2018 09:49
Heel herkenbaar. Komt ook voor bij het ouder worden. Ga eens met 80km/h de autosnelweg op en blijf achter een vrachtauto rijden. Suc6.
1
18/06/2018 07:39
Dat went vast weer snel succes
1
18/06/2018 00:00
Dat lijkt mij een kwestie van onwennigheid. Inderdaad, daar helpt alleen maar oefenen, en stug volhouden.
Je kunt het best wel. Rijden op een snelweg is veel simpeler dan in een binnenstad. Je moet alleen de knop in je hoofd weer omzetten.
Eigenlijk zou je nu ook een tijdje over de A7 naar Winschoten moeten rijden, in plaats van over de sluipwegen, die in wezen veel gevaarlijker zijn.
Wist je dat de provinciale weg tussen Winschoten en Oude Pekela één van de gevaarlijkste in de hele provincie is? En dat is niet alleen vanwege de homo-ontmoetingsplaats daar...
1
17/06/2018 23:11
Eerst wou ik dit zeggen; mijn allereerste auto was ook een 'lichtblauwe volkswagen kever :-)

Die plotse angst komt vaak voor en het is op redelijk korte tijd véél drukker op de wegen. Ik reed vroeger ook overal naartoe en zonder enige vorm van schrik of zorgen.
Alleen het feit dat, als we samen ergens naartoe gaan, Rik de chauffeur is .. ben ik ook niet meer zo onbezorgd op de baan. Daarom neem ik nu meer zelf plaats achter het stuur.

Moedig van jou om beetje bij beetje je angst opzij te plaatsen. Ik wens je hierbij veel sterkte toe.
17/06/2018 23:53
Oefening baart kunst, ik ben niet van plan om mijn mobiliteit over te geven aan een opgelopen snelwegfobie.

Goed zo, zoveel mogelijk zelf blijven rijden!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert