Hoe deel je verdriet oprecht

Door Yneke gepubliceerd in Vriendschap

Heerlijk zijn goede  standvastige vriendschappen. Samen leuke dingen doen, genieten en lachen. Huilen is er niet zomaar bij. Waarom zou je samen huilen als er niets te huilen valt. Een stevig fundament is er door op elkaar te kunnen bouwen en elkaar vrij te laten. Op tijd aandacht voor elkaar te hebben.

Maar dan gebeurt er ineens zoiets ongecontroleerds fout bij één van beiden. Je ziet de pijn van die ander. Hoort haar verdriet. Je voelt haar machteloosheid. Bij zo een verdriet heeft men behoefte aan bewegingsruimte, denk ik. Ook ruimte om met rust gelaten te willen worden. Maar niet voor altijd. Hoe kun je weten wanneer ze wel of geen behoefte aan je heeft. Best ingewikkeld. 

da12ec7dc50e64d2fe85b89be19d4a81_medium.

Met ingehouden adem kom je er niet. Door onzekerheden en onhandigheden krijgt de vriendschap het nogal te voorduren, als je niet oplet. De behoefte van een ander kun je niet altijd aanvoelen. Humor, direct- en duidelijk zijn werkt meestal goed, maar is niet gemakkelijk om te doen bij zoveel leed. Stel dat een lach verkeerd valt. Het kan zo ongemakkelijk zijn.

Zelf reservers opbouwen wanneer die van je vriend of vriendin opgebrand zijn, is wel handig. Genoeg energie hebben om er te kunnen zijn wanneer ze je nodig hebben. Buiten alle begrip en liefde om blijf je mens met ook "negatieve" emoties. Vermoeidheid voedt irritaties, daar  bewust van zijn scheelt een hoop gestress.

Soms kun je de tranen niet samen delen, maar doe je dat elk op je eigen manier en in je eigen tijd. Om daarna samen heel sterk te zijn en te durven genieten. Dat gevoel van oprecht verdriet te delen is zo breekbaar. Het is zo anders wanneer het jezelf niet overkomt. Het is "jouw verdriet" niet. Die arm om een schouder heen leggen klinkt zo goed en gewaardeerd.

Toch ken ik momenten waarin die arm om een schouder echt niet gewaardeerd wordt. Alsof alle gevoelens even buitengesloten moeten worden om zelf overeind te kunnen blijven staan. Dan is niet aanraken beter. Stil zijn en soms zelfs even uit de buurt blijven is dan belangrijk. Soms kan ik het niet laten toch een appje te sturen of nog een ouderwets kaartje. Gewoon om te laten weten dat ik niet weet hoe ik er voor haar kan zijn, maar wel aan haar denk. Het is best eng soms om iemand zich zo terug te zien trekken. Toch vertrouwen te hebben dat zij of hij goed voor zichzelf blijft zorgen.

Even een blijk dat je aan haar denkt doet wel goed. Of aan hem. Vriendschappen door dik en dun zijn vaak genoeg verpulverd door de onmacht bij verdriet. Ik kan me dat zo goed begrijpen, omdat het inschatten van de waarde die je hebt naar elkaar breekbaar wordt. Het eenvoudig niet weten hoe te reageren. Het te lang niets van je te hebben laten horen om het daarna niet meer te durven. Een verwijt naar jezelf en naar je "angst" die het verdriet van die ander niet durft of kan (ver) dragen.

a103912cc2ef2a83bbd84af66bd626cc_medium.

Je wilt niet dat dingen gebeuren die er gebeuren. Het leven kiest vaak onbegaanbare wegen. Een terreinwagen lijkt lomp maar die gaat wel gemakkelijk over die onbegaanbare wegen. Soms voel ik me zo lomp. Dan spreek ik mijn gedachten uit, mijn angsten en stel ik "ongepaste"vragen, puur omdat ik tot haar door wil dringen en haar wil leren kennen in haar verdriet. Verbazingwekkend genoeg zorgt dat eerder voor een lach dan dat ze kwaad werd op me. Wat een opluchting.

Dagen van stilte broeien. Daar broeit gedachten die eigen invullingen denken te mogen maken. Ik laat die zelf invullende gedachten liever afhaken en zie wel wanneer ik voel, wacht todat ik te nieuwsgierig ben hoe het met haar gaat.  Of dat ik het zo erg vind dat ik hoe dan ook dat ff moet laten weten. Misschien wordt ze boos of reageert ze niet. Wil ze gewoon echt met rust gelaten worden.

Natuurlijk is het wikken en wegen. Maar hoe deel je verdriet oprecht als je geen energie meer hebt om sociaal te kunnen zijn. Dat besef ik maar al te goed. Zij die lijden hebben nauwelijks energie om te praten, te delen, te bedenken. Zij hebben ruimte nodig om verdrietig te mogen zijn en ruimte om te mogen lachen in hun verdriet. Gek te mogen doen. En af en toe ontzettend kwaad te mogen zijn. Om ineens heel lief en sociaal te zijn. Behoeftes zijn emoties in een rollercoaster. Dan draai je als vriend of vriendin enkele rondjes mee. Soms moet je alleen maar naast hen staan.

e88ac362b12b065facf68e42fc1c6d98_medium.

Sterkte aan iedereen met zoveel pijn. Verdriet en leed. Vriendschap of niet, de kracht zit in jezelf bij iedereen. Vriendschap kan het iets verlichten misschien. Er is waarschijnlijk ongemerkt wel iemand die jouw niet vergeet en aan je denkt.

Vergeet jezelf niet.

1f9a0e0297c5a99a11cdd43aa99a782f_medium.

Zorg goed voor jezelf!

Bedankt voor het lezen.

-Yneke-

12/06/2018 22:25

Reacties (6) 

1
17/06/2018 20:12
Ik kan hier niets meer aan toevoegen als ik de reactie van Zevenblad lees.
Prachtige foto's weer
X
1
30/07/2018 10:03
Dankjewel Chrisrikx
2
13/06/2018 10:13
Beter dan Zevenblad kan ik het niet verwoorden...
Yneke tegen Ktje
14/06/2018 02:01
jij ook bedankt voor deze waardevolle reactie.
3
13/06/2018 09:18
Alert blijven op onuitgesproken signalen en vooral beschikbaar blijven: voor de momenten die er af en toe zullen zijn, waarin je wél het verschil kunt maken.
Je weet zelf als weinig anderen dat pijn en verdriet soms alleen gedragen moeten worden, omdat een ander dat niet van je over kan nemen, of zelfs niet verlichten.
Blijf in de buurt en signaleer dat je er bent als het nodig is. Ook als het betekent dat je iemand in zijn nekvel moet pakken en goed door moet schudden.
Sterkte, en een compliment voor de prachtige foto's, vooral de Vergeet-me-nietjes.
14/06/2018 02:00
Dankjewel voor deze waardevolle reactie Zevenblad
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert