De bank bij het kerkje.

Door Theun50 gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

In ons kleine authentieke dorpje staat tegenover de oude kerk een bankje. Meestal onbezet.
Ik kom daar ’s avonds regelmatig langs als ik onze hond uitlaat.
Soms wordt het bankje overdag bezet door fietsende voorbijgangers die even een rustpauze nemen.
Soms door ouderen uit het dorp, en af en toe zie je een jongere dorpsbewoner aanschuiven.
De jeugd heeft hier, gelukkig, nog respect voor de ouderen. De gemoedelijkheid en het tempo van het alledaagse leven in ons rustige gelegen dorpje laat nog ruimte voor liefdevolle aandacht voor de ouderen. Waar zie je dat nog, heden ten dage?

Het verhaal.
Op een warme lome avond, zoals gisteren, schuift een jongeman aan. Ze raken in gesprek.
Plotseling overvalt de jongeman overvalt de wijze opa met een totaal onverwachte vraag.
“Mag ik u opa noemen?”
“Natuurlijk jongen.”
“Zeg oude wijze opa, mag ik u ook om raad vragen?”
“Maar natuurlijk mag je dat, jongen.”
“Kunt u mij eens haarfijn uitleggen, waarom u uw weg in het leven bent opgegaan? Ik ben nog jong en moet straks ook kiezen. Help mij opa, vertel mij hoe ik de juiste weg uit zoveel wegen moet kiezen.”
“Tja, jongen er zijn vele wegen die naar Rome leiden.”
“Wat wordt daar eigenlijk mee bedoeld, opa?”
“Nou, vroeger bouwden de oude Romeinen een heel wegennet aan om zo snel mogelijk hun legers naar de opstandige gebieden te verplaatsen en om gestolen bezittingen zo snel mogelijk naar Rome te brengen om een luxueus en verdorven leven te kunnen leven. Men bedoelt daarmee: dat wat je ook doet, je daar uitkomt wat is voorbeschikt. Op jouw vraag zijn meerdere antwoorden te geven.
Een praktisch antwoord is dat we vroeger niet zo veel te kiezen hadden, je was veel minder mobiel dan tegenwoordig. De wereld was nog gesloten, onbekend en groot. En als je eenmaal wegging, was het definitief. Een terugkeer was feitelijk niet mogelijk, tenzij je het in den vreemde had gemaakt.
Nee jongen, het was toen echt een hele stap.”
“Dat begrijp ik opa, vroeger was er veel lef voor nodig om je familie en je dorp achter te laten en toch deden velen het.”
“Klopt jongen, velen gingen bijvoorbeeld naar Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden. Maar geloof me, het is slechts enkelen gelukt daar een glanzende carrière op te bouwen.”
“Maar opa, waarom bent u toen niet gegaan?”
Nou jongen,iets in mij zei dat ik hier mijn toekomst moest opbouwen, hoe schamel die achteraf ook zou blijken.”
“En heeft u daar achteraf spijt van gehad?”
“Absoluut niet jongen, spijt is de straf van je geweten als je iets fout doet en ik heb niets verkeerd gedaan. Ik heb mijn diepste innerlijk gevolgd en dat heeft mij nooit gespeten.”
“Maar wijze opa, hoe herken ik die juiste weg?”
“Dat is moeilijk aan te geven jongen, je moet voelen dat het de stem van je innerlijk weten is.”
“Maar hoe voel je dat dan opa?”
“Tja, dat is iets waar je je aan moet overgeven. Het is als een ondergronds rivier, je weet dat hij ergens stroomt en ooit aan de oppervlakte komt. Soms halverwege een berg met prachtige watervallen, soms dicht bij de plek waar hij uitmondt in een meer of zee of grotere rivier. Luister goed en voel, want ooit zal het zich aan je kenbaar maken.”
“Sorry opa, maar ik vind het wel een beetje vaag.”
“Dat is het misschien ook, maar ik zal een voorbeeldje geven van wat ik ongeveer bedoel:
Ooit werden eeneiige tweelingen onderzocht, die bij hun geboorte door omstandigheden gescheiden waren. Ze keken naar hun ontwikkeling in het leven. Het frappante was dat velen ongeveer dezelfde weg, dezelfde beroepen hadden gekozen, zonder dat van elkaar te weten. Simpelweg omdat ze hun identieke innerlijke stem hadden gevolgd.”
“Maar wat als die stem pas laat in je leven hoort? Ben je daarvoor dan verkeerd bezig geweest?”
“Nee jongen, dat hoeft niet zo te zijn. Bekijk die rivier, je weet nooit wat voor rivier het is. Een snelstromende, een meanderende, een korte, lange of eentje met veel kronkels en bochten. Je bevaart hem, en kent hem pas aan het eind.”
“Het enige wat ik je kan meegeven is: luister naar je diepste binnenste en voel welke weg die jou aanreikt om te volgen.”
“Ja, maar wat moet ik daarmee opa?”
“Alles jongen, alles. Gewoon doen, stel je open en het antwoord zal ooit tot je komen.”

Enkele maanden later kwam de jongen weer naast de oude wijze opa, op hetzelfde bankje zitten en de opa riep verheugd:
“Hé kerel, je bent er nog!? Dus toch maar niet met de grote trek meegegaan.”
“Nee beste opa, ik heb uw advies gevolgd en geluisterd en gevoeld, en toen wist ik de enige juiste weg te kiezen.”
“En welke weg is dat dan volgens jou?”
“Dat is de weg van mijn hart. Volg je hart, ook al lijkt het niet altijd verstandig. Ik voel me hier gelukkig, hier heb ik alles wat ik zoek en vind.”
“Juist jongen. Mensen hebben vaak materialistische zaken als doel, terwijl het juist om immateriële zaken gaat, zoals welzijn, liefde, warmte en tevredenheid. Velen van hen die vertrokken, zullen het geluk nooit vinden omdat ze het juist achterlieten.”
“Mensen zoals jij zullen de grootste voldoening vinden, komen zelden bedrogen uit, krijgen zelden spijt, want ze volgden vol overtuiging de stem van hun hart.”
“Weet u, opa. Ik ben blij destijds naast u op dat bankje te zijn gaan zitten. Immers, wijsheid verkrijg je door te luisteren en te voelen. Net zoals u.”
“Mooi jongen, en tot slot wil ik je nog een heel bijzonder verhaal vertellen over zo’n rivier die pas laat aan de oppervlakte kwam.”

Ooit kende ik een huismeester die, na jaren zich te hebben ingezet voor het onderwijs, uitgeblust en daardoor uitgerangeerd raakte. En zodoende ging hij eens goed naar z’n eerlijke innerlijk luisteren.
Hij was altijd druk bezig geweest, waaronder heel veel vrijwilligerswerk. Nu voelde hij het: hij ging iets heel anders doen. Hij heeft hierover, en ook over andere zaken, al menigmaal geschreven.
Geloof het of niet; namelijk dit verhaal.”
“Wat bedoelt u, opa? Dat kan toch niet?”
“Jazeker wel. Wij zijn de hoofdpersonen in zijn verhaal over ‘De bank bij het kerkje’.
En weet je waarom? Hij wil de wereld tonen dat er nog altijd mensen zijn zoals jij en ik, die hun hart durven volgen. En dat wij voldoening zullen vinden, en nooit spijt krijgen.”
“Maar hoe weet u dat zo zeker, opa?”
“Dat weet ik heel zeker jongen, want het geheim is: die huismeester ben ik!”

Theun50, 2018.

31/05/2018 12:25

Reacties (12) 

1
11/06/2018 07:26
Dat is een mooi verhaal ;-)
11/06/2018 09:56
Dank je wel.
1
04/06/2018 02:37
Heel mooi geschreven
Theun50 tegen Yneke
04/06/2018 10:40
Dank je wel.
1
01/06/2018 09:50
Wat een prachtig artikel Theun
Een bankje bij de kerk, in een dorpje .... ze bestaan nog!
Het is goed dat voorbijgangers daar eens tot rust komen en het jachtige leven achter zich laten.
1
01/06/2018 10:44
Met dat laatste ben ik het helemaal eens.
Dank je voor de reactie.
1
31/05/2018 15:03
Mooi omschreven echter in deze tijd moeten jonge mensen al zeer jong beslissingen nemen die bepalend kunnen zijn voor hun latere leven.
31/05/2018 15:21
Dat is zonder meer waar.
1
31/05/2018 14:39
Een hele mooie, dit verhaal.
1
31/05/2018 15:21
Dank je wel.
1
31/05/2018 13:26
Hmmmm....autobiografisch of pure fictie?
Het bankje zal er wel écht zijn.
1
31/05/2018 13:39
Beide, Zevenblad. Zowel autobiografisch als fictie!
En dat bankje staat er inderdaad, het kerkje trouwens ook.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert