Sonnet 116 van Shakespeare

Door Jules Grandgagnage gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Shakespeares Sonnet 116 ("Let me not to the marriage of true minds Admit impediments. Love is not love Which alters when it alteration finds...") is zo bekend omdat het vaak bij huwelijken wordt voorgedragen. Eigenlijk gaat het in het gedicht niet om een gewoon huwelijk, maar om een verbond van twee gelijkgestemde zielen, van wie de liefde zo sterk is dat zij alles overwint. Ik heb er een vertaling van gemaakt:

Sonnet%20116%20beeldgedicht%20Jules%20Gr

Sonnet 116 werd gepubliceerd in 1609 en behoort tot de Fair Youth Sonnets. Deze reeks verwijst naar een naamloze jongeman (the fair youth...) aan wie de eerste 126 sonnetten zijn gericht. Uit de sonnetten voor die jongeman blijkt een overweldigende, obsessionele liefde, en of die nu platonisch bleef of fysiek werd is niet duidelijk. Het is zelfs niet eens zeker of de drie geheimzinnige personages uit de sonnettenreeks (the fair youth, the rival poet, the dark lady) wel betrekking hebben op bestaande personen uit Shakespeares omgeving. 

Terwijl de auteur in de voorgaande sonnetten (vanaf 109) zijn ontrouw toegaf en zich uitputte in verontschuldigingen, lijkt het alsof hij met dit gedicht wil zeggen: 'Kijk, onze lichamen zijn ontrouw geweest, maar onze geesten/zielen blijven eeuwig met elkaar verbonden, en dat is de ware deugd. We houden dus werkelijk van elkaar en die liefde zal nooit veranderen.' Van mooie praatjes gesproken ... In Sonnet 117 doet de  spreker er nog een schepje bovenop: Haat me niet, zegt hij, want mijn seksuele uitspattingen waren slechts bedoeld als beproeving van 'The constancy and virtue of your love.'  Weer die 'True minds' dus, waar het ook in Sonnet 116 om draait. Het maakt het gedicht wel universeel: het gaat om de liefde tussen twee mensen, en daarbij speelt het geslacht geen rol.

Hier is Shakespeares origineel sonnet:

Sonnet 116

Let me not to the marriage of true minds
Admit impediments. Love is not love
Which alters when it alteration finds,
Or bends with the remover to remove.
O no, it is an ever fixèd mark
That looks on tempests and is never shaken;
It is the star to every wand'ring barque,
Whose worth's unknown although his height be taken.
Love's not time's fool, though rosy lips and cheeks
Within his bending sickle's compass come;
Love alters not with his brief hours and weeks,
But bears it out even to the edge of doom.

If this be error and upon me proved,

I never writ, nor no man ever loved.

16/05/2018 13:37

Reacties (4) 

16/05/2018 16:49
Een van zijn mooiste sonnetten: inderdaad. Er zijn tijden geweest dat ik er heel wat uit mijn hoofd kende, op school nog. Geheel vrijwillig overigens. Ook hele passages uit zijn drama's, vooral Macbeth en Hamlet: altijd met veel plezier weer opnieuw gelezen.
Zijn Complete Works staan hier in de kast, en ik heb ze nog vaak in handen, net als sommige christenen de Bijbel. Tijdloos mooi.
16/05/2018 20:42
Ja, dat ken ik! Hele passages uit het hoofd leren en zo kreeg ik de smaak te pakken. Ik heb ook een zwak voor de grote tragedies, en voor die geweldige monologen.
16/05/2018 15:39
Dankjewel, ook namens de bard, die zal het ook wel appreciëren om de grootste te zijn :)
16/05/2018 15:21
Voor mijn gevoel de beste schrijver aller tijden.
Respect voor je vertaling!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert