Natuurfotografie: een bitterzoet afscheid

Door Ktje gepubliceerd in Dieren en natuur

Maandagavond viel het op dat het gedrag van mamapoes veranderd was. Ze had haar kleintjes een meter verder in het nest gelegd en kwam ook niet meer uit mijn hand eten en drinken. Iets in me zei toen dat ik snel moest handelen... sneller dan gepland. Dinsdagmorgen was haar gedrag niet veranderd. Ze moet toch ongewenst bezoek gekregen hebben of geschrokken zijn van een geluid.

Ik was al in contact met verschillende organisaties maar het moest nu een versnelling sneller gaan, bang dat ik op een dag een leeg nest zou aantreffen. De organisaties die onmiddellijk de kittens wilden opnemen maar (voor het gemak?) er maar van uitgingen dat mamapoes wild, onhandelbaar en onplaatsbaar was zonder haar te zien, bedankte ik vriendelijk. Niet alleen voor de schattige kittens moest een oplossing gevonden worden - zeker ook voor de mooie mama die me toch al snel vertrouwde, ook al moet haar vertrouwen in de mens ooit geschaad zijn.

Er bleven nog twee organisaties over. Beiden stuurde ik een bericht dat er haast achter zat - degene die het snelst was om te reageren, daar ging ik met in zee. Ik kreeg het telefoonnummer van een medewerkster die diezelfde avond tijd had om me te komen helpen - met een vangkooi. Het woord alleen al... toch wist de medewerkster me aan de telefoon gerust te stellen. Als het dinsdag niet zou lukken, zou ze elke avond terugkomen tot het wel lukte.

We spraken een uur af en zo geschiedde... dinsdagavond rond zeven uur kwam ze bij ons toe. Klaar om onze auto van de oprit te rijden en haar te loodsen naar het nestje, zei ze ons dat we nog even moesten wachten - een collega-vrijwilliger ging ook mee. Niet lang daarna kwam de collega toe maar opnieuw kregen we te horen dat we niet onmiddellijk konden vertrekken. De reden zie je hieronder:

Ze had twee weesjes mee die om de drie uur het papflesje moesten krijgen. Koffer van de auto opengezet, doekjes bij de hand om de ontlasting op te vangen en voederen maar. Wat een fantastisch werk leveren deze dames, op volledig vrijwillige basis. Nadat de buikjes rondgedronken waren konden we op pad. Onze auto zag er vanachter al uit alsof we ergens in de woestijn een rally gereden hadden door de enorme stofwolk die we achterlieten op het veldpad - die van hen zou hetzelfde lot ondergaan.

We kwamen toe op de plaats en gewapend met vangkooi voor de mama, reismand voor de kleintjes en eten gingen we het stuk bos in. Ik had makreel mee, de medewerkster tonijn: het moest voeding zijn die een sterke geur had om mama zo snel mogelijk te lokken. Ze hadden me ook gevraagd om dinsdagmiddag niet te gaan voederen zodat mama echt hongerig zou zijn en sneller te vangen. Vol goeie moed stapten we op ons doel af, ik ging door de knieën om het kleine grut te tonen... en mama was nergens te bespeuren met kleintjes - ik had haar gedrag juist ingeschat, er was iets veranderd. Bij mij ontstond er lichte paniek, de twee dames echter bleven kalm. Samen besloten we om het bos uit te kammen in de hoop dat ze er nog ergens waren. Het was meneer Ktje die ze na een minuut of tien vond - onder een andere hoop houtafval, nog steeds in hetzelfde bos.

De vangkooi werd uitgezet met daarin stukjes tonijn. Een warm dekentje werd in de reismand gelegd voor de kleintjes. Meneer Ktje en de twee dames verlieten het bos en gingen aan de auto's wachten - ik bleef achter omdat ik een bekend gezicht was. Ik praatte zachtjes met de mama zoals ik de voorbije dagen ook deed, zonder succes. Ze kwam niet uit het nest. Na ongeveer een kwartier en met veel gekluts van de melk die ik in een potje gegoten had voor haar besloot ze toch te komen. Ze dronk en bleef drinken maar ze moest natuurlijk richting kooi gelokt worden dus ik ging telkens een stapje achteruit. Ze volgde echter niet maar ging terug naar het nest. Dit herhaalde zich twee keer. Er werd me aangeraden om ook even weg te gaan. Dat deed ik.

Eén van de dames zag dat ik enorm worstelde met emoties, het voelde alsof ik het vertrouwen schaadde van mamapoes. Ze stelde me opnieuw gerust en het duurde niet lang vooraleer we de deur van de vangkooi hoorden dichtvallen. Snel gingen we met z'n allen kijken en mama zat er inderdaad in - helemaal in paniek natuurlijk. Er werd een handdoek over de kooi gelegd om haar sneller te doen kalmeren. Ondertussen werden de kleintjes gehaald - meneer Ktje ontpopte zich tot hulk en nam de vele, grote takken voor zijn rekening. De twee katertjes konden onmiddellijk gepakt worden - het witte meisje was wat dieper gekropen maar ook die hadden ze snel te pakken. Ze bleven heel kalm en werden in de reismand gezet. Daarna werd de vangkooi tegen de reismand geschoven, beide deurtjes werden opengedaan en mamapoes kroop naar haar kleintjes. Deurtje weer dicht en even bekomen...

In de vangkooi blies en sloeg mama met haar poten wild om zich heen - maar eens in de reismand met haar kleintjes viel het op hoe rustig ze meteen was. Alsof ze wist dat het leven alleen maar beter ging worden... slechter kan allicht niet. Er werd me verteld dat mama waarschijnlijk al een tijdje op de dool was - gezien de verkleuringen op haar vacht. Het gezinnetje zou gecontroleerd worden door een dierenarts, als de tijd er is worden ze onvruchtbaar gemaakt. De komende maanden verblijven ze bij de opvangmama, de mevrouw die ook de weesjes meehad. Haar hele huis, tot omgebouwde zolder toe is een echt kattenparadijs. Diezelfde avond ging het gezinnetje in een aparte kamer om tot rust te komen, daarna mogen ze in het hele huis rondlopen en verkennen. Als het gewicht van de weesjes niet veel minder is dan de drie kleintjes gaan ze proberen of mamapoes ze wil aanvaarden. Zoniet blijven ze gewoon de papfles krijgen.

De kleintjes moeten bij de mama blijven tot ze twaalf weken oud zijn, eerder gaan ze niet weg. Er wordt de komende tijd naar het karakter gekeken en daarop wordt een keuze gemaakt voor adoptanten. Wat een mooie verhalen heb ik gehoord... mensen die op een appartement wonen krijgen in geen geval een kat mee die graag al eens buiten loopt. Mensen die graag poes A en D samen willen adopteren krijgen in geen geval die combinatie mee als blijkt dat die twee niet goed met elkaar overweg kunnen. Schuchtere katten die bescherming zoeken bij een vriendje worden nooit alleen geadopteerd: het is ofwel het vriendje erbij nemen ofwel niets. Katten die op hun rust gesteld zijn worden nooit bij een gezin geplaatst met kleine kinderen...

Ik heb besloten om 'meter' te worden van de hele familie. Dit houdt in dat ik een bijdrage lever (wat ik toch al van plan was) en dat ik de namen mag kiezen van het gezin. De namen van dit nestje moeten met de letter L beginnen. Ik heb er twee gekozen - de andere twee liet ik een andere supergrote dierenvriend kiezen. Lang duurde het niet voor deze vier schatjes niet langer als 'mama' en 'kitten' door het leven moesten gaan. Mamapoes zal Loesje heten - haar dochter Lotje. De twee katertjes zullen Lewis (uitgesproken als Loewis) en Lancelot heten. Zoals onderstreept aangegeven heb ik express gezocht naar een verbinding in al hun namen. Ik word op de hoogte gehouden van het reilen en zeilen met foto's en al. Zo komt er een einde aan dit verhaal en hoewel ik ze eigenlijk al enorm mis, weet ik dat dit de juiste oplossing was.

16/05/2018 09:13

Reacties (13) 

1
20/05/2018 18:40
Wat goed aangepakt allemaal ! En weer heel mooie foto's natuurlijk.
Ktje tegen 123heidi
21/05/2018 09:03
Dank je Heidi... ik kon ze niet aan hun lot overlaten.
1
18/05/2018 10:12
Top, heb het bijna ademloos zitten lezen.
1
Ktje tegen Theun50
18/05/2018 10:33
Dank je. De socialisatie van Loesje (de mama) gaat traag maar ze is er natuurlijk nog maar een paar dagen. Ze verstopt zich als ze de opvangmama hoort maar komt wel bij haar eten, net zoals ze bij mij deed. Ik hoop dat binnen ongeveer twee maanden, als haar kleintjes klaar zijn om zonder haar verder te gaan, ze ook haar draai gevonden heeft rond mensen... het blijft afwachten.
1
18/05/2018 03:05
Wat ben je toch een mooi mens. Prachtige foto`s! Ook de opvangdames natuurlijk verdienen een groot compliment. Mooi artikel die ik graag gelezen heb.
Ktje tegen Yneke
18/05/2018 09:19
Dankjewel Yneke. De opvangmama's zijn super - wat een inzet een dierenliefde!
2
16/05/2018 23:47
Goed doorgepakt! Ik vind dit een 'happy end'. Ze zijn allemaal veilig, in liefdevolle handen en worden als het zover is niet zomaar aan jan-en-alleman meegegeven. Precies dat wat je voor ogen had. En misschien wel meer...met een beetje geluk worden die twee weesjes ook geaccepteerd!
2
17/05/2018 09:26
Het is eigenlijk wel een happy end, het had heel anders kunnen lopen. De opvangmama grapte dat ze hoopt dat mamapoes de twee weesjes accepteert zodat ze eindelijk ook nog eens kan slapen - dag en nacht om de drie uur het papflesje geven mag je ook niet onderschatten.

Ik heb hier een goed gevoel bij. De (on)mens die ooit haar vertrouwen in de mens geschaad heeft heb ik vevloekt maar het voelt goed dat er alles aan gedaan wordt om het vertrouwen te herstellen.
2
16/05/2018 21:49
wat fijn om dit te mogen lezen. Hopelijk komt alles goed met de poesjes en wat hebben ze geluk met mensen zoals jij en en de mensen die zo'n mooi werk verrichten.
Het is mijn eerste artikel dat ik lees na het terugkeren van onze reis en hier word ik blij van.
1
Ktje tegen Chrisrik
17/05/2018 09:19
Dankjewel Chris (welkom terug trouwens!) - het perfecte scenario is dat ze allemaal een liefdevolle thuis krijgen... de komende twee maanden blijven ze nog bij de opvangmama: ik kan die dames niet genoeg bejubelen.
2
16/05/2018 12:02
Gelukkig maar: nu zijn ze veilig, en in goede handen. En jij kunt weer gerust slapen en je hoeft je geen zorgen meer te maken over wat er allemaal in het bos zou kunnen gebeuren.
Er zal ook snel duidelijk worden of mamapoes (Loesje) een voormalige (gedumpte) huiskat is of inderdaad een wilde kat: in het eerste geval zal ze gewoon op de kattenbak gaan.
Ik hoop dat ze alle vier gezond zijn en geen ziektes hebben (zoals katten-HIV of feline leukemie). Maar dat weten ze daar gauw genoeg.
Geweldig dat er mensen zijn die zich het lot van deze verschoppelingen aantrekken. Volgens m...
2
16/05/2018 15:30
En nog wel net op tijd ook: de hele dag regent het hier al af en aan. Nattigheid was het laatste dat ze konden gebruiken. We vermoeden echt wel dat Loesje ooit een baasje had, het kan haast niet anders... van ziektes en dergelijke weet ik nog niets, ik hoop het met je mee. Wel kreeg ik vannacht (!) bericht (heb ik maar vanmorgen gezien) dat het gezinnetje veilig en wel genesteld was - daarnet kwam ik te weten dat ze de weesjes binnen een dag of twee gaan proberen bij Loesje te leggen. Spannend, afwachten wat er zal gebeuren... ze zijn iets jonger dan haar eigen L-bende.

Ze vinden ...
2
16/05/2018 10:01
Ik merk net dat de onderstrepingen niet werken... daarom hier maar de uitleg:
Loesje - Lewis (Loewis)
Lotje - Lancelot

Daar is de verbinding in namen dus.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert