Mijn 'Musca domestica'. Klein dierenleed...

Door Zevenblad gepubliceerd in Huis en tuin

Het is weer het jaargetijde dat ze binnenkomen - in elk geval hier op het platteland. Daarom een oud huiselijk drama op herhaling:

Er zijn talloze soorten vliegen op de wereld: mooie en lelijke, gevaarlijke en ongevaarlijke, algemeen bekende en heel zeldzame. Ze behoren allemaal tot de orde diptera  die duizenden soorten tweevleugelige insecten omvat.

Ik wil het vandaag hebben over één lid van de subfamilie muscidae, de zogenaamde échte vliegen, en heel specifiek over de musca domestica, de doodgewone huis- en kamervlieg die iedereen kent.

 ecc7345ee0adacb14bd55d252a4161ee_medium.                

Je hoeft maar even een raam of een deur open te zetten en je hebt er een huisdier bij. Het zijn cultuurvolgers, net als ratten en kakkerlakken. Ze hebben een uitstekende neus voor alles wat eetbaar is (liefst zoet!) en één keer binnen zoeken ze met hun facetogen onmiddellijk de kortste weg naar de keuken. Dat wil zeggen...

Sinds gisteren had ik hier weer eentje in mijn werkkamer - waar de computer staat.  Niet dat hier levensmiddelen liggen of andere voor vliegen aantrekkelijke plantaardige of dierlijke producten, want ik eet bijna altijd in de serre of, als er volk over de vloer is, in de eetkamer.  Het enige wat ik mee hier naar toe neem is enkele keren per dag een kop koffie, maar daar zit wél een beetje suiker, melk en cacao in.  Dat is kennelijk voldoende om de ongenode gast hier bij mij in de buurt te houden. Deuren openzetten helpt niet. Hij vliegt wel eens een rondje door de kamer, maar komt ook onmiddellijk weer terug - alsof hij mij mist en wil kijken of ik er nog ben. Misschien is hij inderdaad  gewoon gesteld op menselijk gezelschap, want hij zit ook voortdurend op mijn blote armen om minimale hoeveelheden zweet op te zuigen. Ik zweet natuurlijk niet echt, maar hij is dan ook heel bescheiden. Hij neemt genoegen met af en toe een snuifje van mijn pols. Die zes kriebelende pootjes kunnen je op den duur wél het bloed onder de nagels vandaan halen.

b80e3a6f1d2195e6f415a8c06c9a5550_medium.                       

Verder heeft hij de onhebbelijke gewoonte om op het beeldscherm te gaan zitten, precies daar waar ik net iets lezen wil. Dat heeft hij kennelijk overgenomen van  mijn kater, die ook altijd daar plaats neemt waar ik mijn ogen op richt.  Aandachtstrekkers zijn het, zonder enige schaamte of bescheidenheid. 

Vanmorgen heb ik hem eens ernstig toegesproken en hem de wacht aangezegd. 'Blijf van mijn lijf', zei ik, 'want anders krijg je een mep met de krant'.

Nu ben ik over het algemeen geen dierenmoordenaar, en mijn respect voor het leven strekt zich ook uit tot insecten - met uitzondering van b.v. gevaarlijke teken die ik de kater 's avonds uit zijn vacht haal als hij weer in de bosjes gezeten heeft, en steekmuggen die ik op mijn huid betrap, op heterdaad zo te zeggen. Maar ik vang spinnen die in de badkuip belanden met mijn blote handen en zet ze naar buiten, motvlinders dirigeer ik heel voorzichtig in plastic zakjes om hen, onbeschadigd en wel, buiten hun vrijheid terug te geven en muizen - tenminste als de kater mij niet vóór is - worden hier met kaas in muisvriendelijke vangkooien gelokt en en elders weer uitgezet. 

Maar wat doe je met een hardnekkige huisvlieg die je maar niet met rust wil laten? Te pakken krijg je hem niet, daarvoor is hij veel te gehaaid. Bovendien kan hij vliegen en ik niet. De kamers zijn hier meer dan 4 m hoog, dus dat werkt voor geen meter.

Als er iets is waar ik een nog grotere hekel aan heb dan aan lastige vliegen is het wel de spuitbus met gif, ook al is het plantaardig en bevat het alleen maar pyrethrum. Die zal ik dus nooit gebruiken. Uit mijn jeugd ken ik nog die vieze kleverige vliegenvangers die op boerderijen in de keukens hingen, met allemaal kleine lijkjes daarop die een gruwelijke dood gestorven waren - of, nog erger - levend met hun vleugels vastgeplakt zaten, schreeuwend van angst en wanhoop.  Daar kreeg ik als kind nachtmerries van.

Mijn musca domestica nam mijn dreiging met de krant dan ook niet serieus. 'Wat wil je nou', zei hij, 'ik doe je toch niets? En ik heb maar zooo'n klein beetje nodig - dat merk je niet eens'. 

Mijn lege koffiekop stond er nog, en hij liep voordurend rondjes langs de rand. Ik zat te wachten tot hij wat dieper in het kopje zou duiken - dan kon ik die snel met de krant afdekken en hem naar buiten gooien. Niks daarvan. Hij ging weer op het scherm zitten, van het scherm weer op mijn arm en dan weer op een stukje papier waar ik iets op genoteerd had - allemaal dingen waarop ik liefst geen vlieg wilde pletten. Vervolgens draaide hij weer een paar pirouettes vlak voor mijn ogen en mijn geduld begon echt op te raken.  Ik pakte de krant en mepte naar hem. Tevergeefs natuurlijk. Maar ik hoopte toch dat hij begreep dat de grenzen van mijn dierenliefde bereikt waren.

'Mens, wat doe je toch vervelend', mopperde hij . 'Wees blij dat je een beetje afleiding hebt. Zo'n bescheiden dier als ik ben - ik scharrel mijn kostje wel bij elkaar zonder dat je er iets van merkt. En, als ze je soms verteld hebben dat vliegen duivelsgebroed zijn - niets is minder waar. Ik houd gewoon van mensen en heb geen enkel kwaad in de zin'.

'Jij moet niet altijd aan mijn lijf zitten' zei ik. 'Rot op, ga ergens anders zitten en val mij niet voortdurend lastig. Hou eens op met dat gestalk!'.

'Maar ik hou zo van jou' fluisterde hij, heel dicht bij mijn oor. TJa, daar heb je dan niet van terug, zo één, twee, drie.

ac2bc8897e8245d1d33cdfc2f93f4b3b_medium.

Ik probeerde hem te negeren, maar dat was geen succes. Hij werd steeds brutaler, scharrelde over mijn voorhoofd en mijn hals en tastte met zijn slurf het puntje van mijn neus af, alsof daar iets te halen viel.

Toen had ik er écht genoeg van. Ik stond op en liep naar de keuken, in de ijdele hoop dat hij mij achterna zou komen. Dan kon ik enkele deuren voor zijn neus dichtslaan en hem op die manier kwijtraken. Maar hij trapte er niet in.

Ik kwam terug met een kop vers gezette hibiscusthee, met een schepje suiker er in. Ik had ook een schoteltje meegenomen met een druppel jam er op - misschien zou dat hem wel even bezig houden. Geen belangstelling zo te zien. Hij vond het kennelijk verdacht - nee, zo dom was hij niet!

Dus maar weer zoveel mogelijk negeren. Ik was met iets op de PC bezig - serieus werk nog wel - en daar had ik toch wat extra concentratie voor nodig. Maar op een gegeven moment keek ik om mij heen en dacht: waar is die rotvlieg toch?

Mijn blik viel op het halfvolle kopje met de thee die intussen vrijwel afgekoeld was. De jam had hem niet kunnen bekoren, maar de thee kennelijk des te meer.  Hij was zowaar in de theekop verzopen.     

Daar dreef mijn musca domestica, langs de rand, met zijn vleugels tegen zijn zwarte lijfje geplakt. Ik wipte hem met een vinger eruit en legde hem op het schoteltje met de druppel jam, maar hij bewoog niet meer. Te laat. En ergens voelde ik mij nog schuldig ook.  Hij was immers zoooo op mij gesteld...

4c99c8515819ce30ec8222637e17289a_medium.

Ik heb de thee weggekieperd en het kopje omgespoeld.  R.I.P. dan maar, rotvlieg.  

15/05/2018 11:21

Reacties (21) 

1
09/06/2018 11:39
Ja ieww ook ik vindt vliegen niet prettig. Toen ik nog jong was regelmatig ondervonden dat deze beesten ook sluipmoordenaars zijn voor knaagdieren zoals konijnen, cavia's enz... Maar ook honden en katten kunnen last krijgen van dit soort insecten, vooral de maden. Bah bah
1
21/05/2018 08:35
Mooi verhaal en wat een prachtige foto's van de vlieg
1
16/05/2018 21:59
ik voelde de kriebelingen tot hier
Ik heb ook zo'n HEKEL aan vliegen!!
Mooi geschreven
1
16/05/2018 03:13
Wat heb je dit mooi geschreven. Ik zie het voor me, ach dat diertje hield nog wel van je ;-) Graag gelezen.
1
15/05/2018 22:39
Hebzucht was dus zijn ondergang; was hij tevreden geweest met zijn jam dan was er niets aan de hand geweest...maar nee, hij wilden jouw thee! Leuk geschreven.
1
15/05/2018 21:35
allereerst moet ik zeggen dat je er een hilarisch verhaal van hebt gemaakt. En dat nog wel met een smerige pestvlieg in de hoofdrol. Mijn vriendschap met deze creaturen eindigt doorgaans bij de gele platte kant van de vliegenmepper. Waarbij ik - tenminste als het een hardnekkige plaaggeest was - hem of haar nog wel bedank voor de strijd die wat mij betreft, niet altijd zonder aan te richten schade eindigt...
15/05/2018 23:28
Ik zie het voor me: met de vliegenmepper achter zo'n beest aan, en blij als je niet je glas met cognac aan diggelen geslagen hebt. Ze kunnen je écht tot wanhoop drijven, die krengen.
1
15/05/2018 23:55
Dat kun je wel zeggen...!
1
15/05/2018 18:53
Dat hij moge branden in het hiernamaals
1
15/05/2018 19:06
Ach, dood is dood. In een hiernamaals geloof ik toch niet. ;-)
1
15/05/2018 20:34
paralel universe?
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert