Gruwelijke rit naar het zuiden 44.

Door Leonardo gepubliceerd in Verhalen en Poëzie
Vervolg op deel 43: http://tallsay.com/page/4294996434/gruwelijke-rit-naar-het-zuiden-43

        cba7232390ec273180fedc14b5a4b217_medium.

 

Gruwelijke rit naar het zuiden 44

 

Deel 44.

Problemen

Terwijl twee mannen onderaan de stenen trap die naar het terras van het Italiaans restaurant leidde in de auto het terras in de gaten hielden, liep nachtclub eigenaar Antonio Moldini, op zijn gemak het restaurant binnen. Hij begroette nogal overdreven, de Italiaanse uitbater en nam toen op het terras aan een tafeltje plaats waarop een bordje gereserveerd stond.

Antonio was een man van zorgvuldig gekozen tradities. Zo ook met het dagelijks eten. Uiteraard kookte hij zelf nooit  wat. Zijn fraaie moderne keuken in het in Provençaalse stijl gebouwde huis dat hij in een klein dorpje in de omgeving van Lyon bewoonde, werd hooguit gebruikt om koffie te zetten. Zijn dure verzilverde bestek, de borden, kopjes, potten en pannen waren in al die jaren dat hij hier woonde nog amper gebruikt en sleten slechts van de poetsdrift van zijn kuisvrouw. Daarentegen nuttigde Antonia wel – ook weer traditiegetrouw – zijn dagelijkse maaltijden bij Restaurant Napoli in de straat waarin ook zijn nachtclub en kantoor waren gelegen. Elke dag gebruikte hij een van te voren uitgezocht en met de chef de cuisine besproken menu, dat hij slechts bij hoge uitzondering wijzigde. Maar deze dag was zijn zucht naar een overvloedige maaltijd minder aanwezig dan op andere dagen. Maagzuur speelde hem parten. Vermoedelijk als gevolg van de stress die zijn illegale handel met zich mee bracht. Hij wilde vandaag iets anders dan anders. Iets wat minder zwaar in de maag zou gaan staan.

   Meteen nadat hij was gaan zitten bracht Philippe, de terrasbediende, hem een glas whisky.

  ‘Merci, Philippe.’

  ‘Votre menu habitud, monsieur?’

  ‘Non… Cette fois-ci des escargots avec salade…’

  ‘Exellent, monsieur.’

  ‘Et apporte-moi une bouteille de Chablis.’

   Terwijl Philippe weg dribbelde richting de bar en daar aangekomen luidkeels de bestelling van Antonio door brulde, verscheen opeens Maria via de stenentrap op het terras. Ze was gekleed in een sexy outfit, en strompelde wat onvast ter been het verder vrijwel verlaten terras op. Ze hield zich even aan een stoeltje vast, keek even om zich heen en nam toen schuin tegenover Antonio plaats aan een tafeltje dat vanaf beneden zichtbaar was. Er waren buiten, Antonio, op dat moment slecht een tweetal andere tafeltjes bezet. Er zaten twee keurig geklede mannen te eten die haar belangstellend aankeken. Vermoedelijk vertegenwoordigers, of misschien mensen van het tegenover het restaurant gelegen kantoor van een verzekeringsmaatschappij dacht Maria terwijl ze even vluchtig een blik op hen wierp. Ze ging wat overdreven uitpuffend zitten, terwijl haar toch al vrij korte rokje, zowat tot aan haar heupen opschoof en haar fraaie benen voor het grootste deel liet zien. Ze wierp even een blik op Antonio die de krant zat te lezen terwijl hij nonchalant, zijn stompje sigaar op de fraaie gele terrastegels uittrapte. Ze zag dat de man waarvoor ze hier was, even een vluchtige blik over de krant in haar richting wierp.

   Philippe kwam zich bij haar melden.

   Gelijk verviel ze in haar rol van een wat aangeschoten dame uit betere kringen. Ze bestelde met een dubbele tong een whisky, terwijl ze gelijk om de menukaart vroeg. Philippe knikte slechts en glimlachte even meewarig. Weer zo’n rijke trut die zich vermoedelijk al ’s morgens vroeg vol had laten lopen met de nodige spiritualiën. Hij legde het bestek even keurig in het gelid waarna hij weer op zijn zo eigen wijze naar de bar terug liep om haar bestelling op te halen en haar de menukaart te brengen.

   Maria zat intussen wat nonchalant in haar tasje te neuzen. Plotseling zette het tasje op de stoel naast haar neer en keek even om zich heen. ‘Heeft u misschien een vuurtje voor me,’ vroeg  ze vervolgens met een sigaret tussen haar vingers aan Antonio, toen de terrasbediende inmiddels was verdwenen. ‘Ik heb mijn aansteker vermoedelijk  beneden in de auto laten liggen. Want hij zit namelijk niet meer in mijn tasje zie ik..’

   Antonio keek haar even aan, stak zijn linkerhand in de zak van zijn colbertjasje dat over de rugleuning van zijn zetel was gehangen, waarna hij opstond om haar een vuurtje voor haar sigaret te geven.

  ‘Merci, monsieur,’ was het antwoord dat aan de lippen van Maria ontsnapte terwijl ze haar slachtoffer even vriendelijk toeknikte.

  ‘Ach, het was een kleine moeite, mevrouw,’ antwoordde Antonio, terwijl er een brede glimlach op zijn gelaat verscheen.

  ‘Weet u. Het is gewoon nogal lastig om eer die trap af te moeten lopen om een aansteker uit de auto te halen. En ik vergat het daarstraks aan de gérant te vragen.’

  ‘Inderdaad mevrouw.  Die trap is mooi aangelegd maar kan in de warmte van de dag heel lastig zijn. Het zijn toch twintig treden die u anders heen en terug had moeten nemen. Maar er staat tegenover dat het terras van dit restaurant, een prachtig uitzicht biedt over een flink deel van het lager gelegen stadsdeel, vind u ook niet?’

  ‘Ja dat is inderdaad waar. Ik kan de rivier zelfs een beetje zien.’

   Philippe kwam intussen haar whisky brengen en attendeerde haar op de specialiteit van de dag.

  ‘Ja dat ziet er op zich heel lekker uit. Maar ik denk dat ik toch liever de - coq au vin met rijst en salade - neem.  Maar geen wijn, doch in plaats daarvan graag een flinke fles koel, platwater erbij.’

  ‘Exellent, madame.’

   Terwijl Philippe met een uitgestreken gezicht naar het restaurant terug liep, ontspon zich al rap een levendige discussie tussen Antonio en Maria. ‘U bent kennelijk geen Française ook al spreekt u de Franse taal heel goed,’ vroeg Antonio op een gegeven moment nadat ze reeds wat meer ontspannen met elkaar converseerden.

  ‘Nee dat klopt. Ik kom uit Nederland. Maar ik woon al weer een goed jaar in Parijs.’

  ‘U bent zeker in de haute couture werkzaam,’ vroeg Antonio belangstellend. Doch Maria reageerde niet op zijn vraag.

 

  Nadat ze een deel van haar maaltijd had genuttigd vond Maria het welletjes. Ze wenkte Philippe en vroeg om de rekening.

  ‘Betaald u per - cart magnetique - of cash,’ vroeg Philippe beleefd terwijl hij de borden en restanten van de maaltijd opnam. 

  ‘Ik opteer voor contante betaling,’ zei Maria terwijl ze een biljet van tweehonderd euro op het schoteltje legde en zich bewust was van de blik van Antonio die op haar gericht was.

   Toen de betaling achter de rug was moest ze haar spelletje weer verder spelen. Ze hield zich even aan de rugleuning van de stoel vast alvorens richting de stenen trap te lopen.

  ‘Wacht u maar even. Dan zal ik u enige ondersteuning geven tot u bij uw auto bent,’ sprak Antonio luid en duidelijk terwijl hij rap opstond en Maria bij haar arm vatte. Kom, dan loop ik even met u mee. Die trap is behoorlijk lang en steil. En dat naar beneden lopen valt niet mee als je flink hebt getafeld.’

  ‘Intussen was Duçan op het terras verschenen. Hij bleef even quasi onverschillig bij de ingang van het restaurant staan rondkijken. Maar niets ontging aan zijn speurende blik. Daardoor ontging het hem eveneens niet dat de beleefde Philippe opeens rap zijn mobieltje pakte en iemand belde terwijl Maria met Antonio naar beneden liep. Duçan drukte zijn hand in zijn broekzak en omklemde de kolf van de zware 45 revolver die tegen zijn heup drukte. Hij voelde instinctief dat er wat aan zat te komen. Iets waar ze al rekening mee hadden gehouden en wat dus kennelijk inderdaad actueel was. Antonio had een bewaker op dat terras. Vermoedelijk een van de kerels die zogenaamd achter zijn krant verscholen de gang van zaken in de gaten hield. Die Philippe, de vent die op het terras als terrasbediende werkzaam was, hield volgens hem eveneens de zaak in de gaten. Het leek er op dat het allemaal een pot nat was. Sterker nog, het leek er steeds meer op dat ze in een zeer geraffineerd opgezette val van de Corsicanen waren gelopen. Want het was wel heel verdacht dat de drie mannen die allang hun maaltijd hadden genoten, zo opvallend met een krant op dat terras bleven zitten. Terwijl het voor een eventuele vertegenwoordiger of kantoorbediende allang tijd was geweest om weer aan het werk te gaan.

   Vliegensvlug schoof Duçan achter een der tot op de vloer afhangende dikke rode veloursgordijnen naast de terrasdeur. Hij ritste zijn mobieltje uit de zak van zijn shirt en drukte op een voorkeurstoets. Reeds na twee seconden werd er opgenomen. ‘Het is een val, zorg dat jullie klaar staan. En zorg er voor dat Maria uit het schootsveld blijft.

  ‘Zit ze nog op het terras?’

  ‘Nee ze loopt reeds met het doelwit halverwege de trap.’

  ‘Jezus, het zal niet waar zijn. Maar we komen er nu aan.’

  ‘Neem de UZI mee en dek mij als ik zo direct ook de trap afstorm.’

   Daarna liep Duçan op zijn gemak weer naar buiten terwijl hij constateerde dat twee kranten lezende figuren plotseling, als op een teken van boven, opstonden en vervolgens ook de trap wilden afdalen…

Vervolg kunt u lezen in:  http://tallsay.com/page/4294996610/gruelijke-rit-naar-het-zuiden-45

© Leonardo

13/05/2018 23:23

Reacties (2) 

1
14/05/2018 08:47
fijne heerschappen
1
14/05/2018 00:19
Nu moet ik eerst maar opzoeken bij welke boevenclub die Ducan ook weer hoort...
;-)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert