Natuurfotografie: gedumpt, zwerver, passant?

Door Ktje gepubliceerd in Dieren en natuur

Normaal doe ik het niet, twee artikelen schrijven op dezelfde dag. Maar nu 'moet' ik. De laatste dagen kregen de honden geblaas naar hun oren in het midden van de wandeling: een kat die hun aanwezigheid duidelijk niet op prijs stelde. De eerste keer dacht ik er verder niet over na, de tweede keer vond ik het wel 'toevallig' dat dezelfde kat op dezelfde plaats hetzelfde gedrag vertoonde, midden in het veld. Het is te zeggen: aan de kant van een veldweg onder een berg houtafval. Vandaag zijn we zonder honden teruggegaan...

Ik had eten en drinken meegenomen - ik kan het nu eenmaal niet verdragen als een dier lijdt, in welke vorm dan ook. Op de plaats waar de kattin nu al een paar dagen verscheen, was niets meer te zien. Met de brokjes gerammeld, zachtjes in het rond 'roepen'... niets. We hadden het bijna opgegeven (de brokjes en melk had ik wel laten staan) toen meneer Ktje het idee kreeg om een kijkje te nemen in een stuk bos dat naast het veldpad ligt. Na een paar seconden bevestigde hij mijn vermoedens al: er waren kittens. Een klein, wit, hulpeloos katje zat met de oogjes nog dicht wat in het rond te (proberen) stappen. Een halve meter daar vandaan zat moeder te blazen naar ons met glimmende ogen, onder alweer een stapel houtafval. Vanop een afstand konden we duidelijk zien dat er nog beweging in de tent zat - er waren dus nog kleintjes.

Snel zette ik de melk en brokjes (beter had ik gewoon water meegenomen maar in de vlucht...) zo dicht mogelijk bij haar neer - op een veilige afstand voor mij, ik had immers geen zin om een hysterische kat vol in mijn gezicht te krijgen. We praatten zachtjes tegen haar en probeerden haar gerust te stellen. Wonder boven wonder duurde het niet lang voor ze het nest verliet - wel op haar hoede, om van de melk te komen slabberen. Het vlees dat ik op de brokjes gelegd had, smaakten haar duidelijk ook.

Toen ze daarna weer naar/in het nest kroop en het kleine witte hummeltje liet waar hij was, kon ik hem zelfs even oppakken. Gewoon om te kijken of hij in orde was - dat was het geval, goed gevoed en er was zelfs geen vlo te bespeuren. Op een gegeven moment wou het kleintje toch echt wel naar mama en broertjes/zusjes toe maar als je nog niet kan zien, is dat niet makkelijk natuurlijk. Na wat gejammer kwam er zowaar hulp van een ander klein hummeltje, wiens ogen wél al open waren. Die kwam uit het nest (om in het nest te geraken moesten ze een beetje omhoog klimmen tussen de takken) recht naar broer of zus toe. Zo gingen ze samen naar boven en in veiliger oorden, het nest. De schattigheidsmeter was ondertussen weer ontploft.

De hele tijd bleven we zachtjes praten tegen moeder. Ze kwam nog een paar keer eten en drinken: helemaal wild is ze dus zeker niet. Het viel ons ook op dat ze het geluid van brokjes die geschud worden kent of herkent. Bij een onverwachte beweging van ons kwam het wel telkens weer tot een kort blaasconcert. Neem het haar maar eens kwalijk.

Het is trouwens niet zo dat het kleine witje buitengesloten werd voor broer of zus kwamen helpen. Na de eerste keer gedronken te hebben van de melk, legde ze zich neer bij het kleintje om hem te laten drinken bij haar. We zaten maar een paar meter verder dus op dat moment was ze toch kwetsbaar. Ze hield ons goed in de gaten en was zich bewust van elke beweging die we maakten maar ze bleef wel liggen.

De kleintjes (ondertussen hadden we ze kunnen tellen, het zijn er drie) waren heel nieuwsgierig en reageerden ook op onze stem - alleen het witje was echter dapper genoeg om echt het nest te verlaten. De andere twee piepten naar ons van in het nest. Na zo'n drie kwartier besloten we om het gezinnetje even rust te gunnen en later op de dag terug te komen. Dat deden we dus...

Een paar uur later stonden we er weer, deze keer met een blik zalm en een flesje water. Ik had gedacht dat alle brokjes en melk op zouden zijn maar het stond er nog. Echt uitgehongerd of uitgedorst was ze dus ook niet. De geur van de zalm zorgde ervoor dat ze al snel wat dichterbij kwam. Ik hield zelfs het potje vast terwijl zij de zalm opat. Zachtjes blijven praten was de boodschap. Er zijn twee ingangen in het nest: zij zat in de ene terwijl de kleintjes langs de andere kant kwamen kijken. Broer/zus heb ik ook even vastgenomen: ook die is volledig in orde. Ze liet het allemaal toe, zolang ze maar zag wat er gebeurde.

Het witje blijkt een meisje te zijn, de grijs/witte een jongen. Het derde kleintje, ook een grijs/witje heb ik nog niet kunnen bekijken - die blijft veilig dicht bij mama. Als een volleerd fotomodel struinde hij wat rond in het bos en poseerde gewillig. Hier smelt je toch van...

En nu? Ik schat de kleintjes op zo'n vier weken. Misschien vijf... ik kan wel iemand bellen om moeder en kleintjes te vangen en mee te nemen maar dat levert natuurlijk veel stress op voor de moeder. Ik weet ook niet of ze een thuis heeft - ik wil niet zomaar andermans kat meenemen. Misschien is ze gedumpt maar ik weet het niet. Mijn eerste reactie was wel om iemand te bellen maar meneer Ktje was het niet eens met dat idee. 'Ze zitten hier goed, we geven ze eten en drinken en ze zijn vrij. Als iemand ze komt vangen komen ze in een hok terecht (asiel) en je weet toch nooit of ze een warm (voor altijd) mandje zullen krijgen' klonk het bij hem. Hij heeft natuurlijk gelijk...

Voor nu kunnen ze dus blijven... we gaan morgen terug, overmorgen, de dag erna enzovoort. Maar wat als de kleintjes groter worden en gaan rondlopen? Gaat moeder met kleintjes een andere plek, dieper in het veld opzoeken? Gaat ze alleen verder als ze een bepaalde leeftijd hebben? Dan spreek ik nog niet over het feit dat er op deze manier kleintjes zullen bijkomen. Als moeder terplekke blijft wil ik gerust de pil onder haar eten mengen - dat kan ik desnoods ook doen bij het witje als ze ouder wordt... als ze terplekke blijven. Als ze wegtrekken heb ik er geen controle over. En wat gebeurt er volgende winter? Ik mag er niet aan denken. Op het moment weet ik echt niet wat te doen - daar zal ik nog menig nachtje over moeten slapen. De kleintjes kunnen desnoods bij ons terecht: onze kater en kattin zullen ze aanvaarden, omdat het baby's zijn. Het zou niet de eerste keer zijn dat we 'dutskes' een thuis geven. Maar wat met moeder? Ik kan hier geen volwassen kat bijnemen - ik denk ook niet dat moeder op een paar weken tijd op onze schoot zal springen.

Moeilijk! Een fijne moederdag dan maar, Feline - zo heb ik mevrouw genoemd.

12/05/2018 21:39

Reacties (20) 

Nieuwe reacties weergeven
2
13/05/2018 19:56
Nou daar heb je wat bij de hand. Vind dat jullie het goed aanpakken; gewoon eerst rustig laten zitten waar ze zitten (als dat kan - hier is het momenteel noodweer), in de gaten houden en voederen en ondertussen bekijken wat voor de dieren de beste oplossing is.

Hoewel een kopzorg ben ik blij dat juist jullie ze gevonden hebben - lieve mensen die zich dit lot aantrekken. Ondertussen heb ik al duizend maal de persoon vervloekt, die - wellicht omdat ze zwanger was - zonder scrupules de moederpoes gedumpt heeft.

Je foto's zijn prachtig, de kittens té schattig, jullie sup...
1
13/05/2018 20:42
Dank je, doet me (ons) goed om te horen dat dit de juiste beslissing is. Vandaag was hier koud maar morgen krijgen we weer zomerweer dus dat zit wel goed.

We zullen het nooit zeker weten maar het heeft er inderdaad alle schijn van dat ze zonder omkijken gedumpt is, misschien toen nog zwanger, misschien wel met kittens en al... onmensen. Dit soort mensen zijn echter mijn tijd niet waard - de moederpoes en kittens wel dus daar focus ik me dan maar op.

Bedankt voor de mooie complimenten, dat doet een mens toch goed!
1
13/05/2018 15:27
Wat een mooi artikel en fijn dat je dit deelt. Schitterende foto's!
Ktje tegen Yneke
13/05/2018 20:35
Dankjewel :)
2
13/05/2018 13:53
Update 2: kittenopvang is verwittigd (voor vrijblijvende inlichtingen) - er is plaats voor moeder en kleintjes... ze vrezen dat ze gedumpt is, gezien haar gedrag. We wachten nog even af (ondertussen raken we natuurlijk ook gehecht)

De kleintjes werden zonet weer even 'onderzocht' door mij: een teek net boven het oog van een kitten werd door mij verwijderd. Moeder heeft gedronken en gegeten - nu is het tijd om de kleintjes te laten zuigen en daarna een siësta te houden. Binnen enkele uren staan we er weer.
1
13/05/2018 10:49
Ik blijf het volgen!
13/05/2018 13:48
Updates komen :)
2
13/05/2018 10:20
Update: ik zou de naam van mama-poes moeten veranderen in Diva. Een potje met vlees op de grond is niet goed genoeg meer - ik moet het vlees in mijn handen nemen en het haar rechtstreeks voederen. De kleintjes kwamen vanmorgen niet uit het nest maar waren wel weer nieuwsgierig: het is dan ook koud en nat vandaag, het is ze vergeven. Meneer Ktje dacht zelfs even dat mama begon te spinnen net voor ze zich neerlegde om de kleintjes te voederen... we blijven voor ze zorgen maar gezien het gedrag van mama groeit de vraag alleen maar: wat is haar herkomst?
1
13/05/2018 10:38
Ik blijf het natuurlijk op de voet volgen... Happy Mother's Day, intussen - voor Feline/Diva en voor jou ;-)
Je weet het maar nooit, met katten. Het kan natuurlijk net zo'n geval zijn als bij Lynn de Bondt, maar hoe kom je er achter? Vragen in de buurt, een foto van moeder laten zien (niet van de kleintjes natuurlijk!), en proberen een scanner te lenen om te zien of ze soms gechipt is. Hebben jullie geen buurtkrantje?

Ik hoop maar dat ik hier straks niet met een stel jonge vosjes zit, intussen...
1
13/05/2018 02:05
Jeetje. Daar zou ik ook over na moeten denken...dat doe ik nu al.
Moederpoes moet in elk geval aan de pil of gesteriliseerd worden, anders komt er in september al weer een nest: stoppelkatjes die geen goede kansen meer hebben zo vlak voor de winter. Zo lang ze nog zoogt zal ze wel niet opnieuw zwanger worden.
En die jonkies moeten vanaf 6 weken ongeveer contact met mensen hebben, anders blijven ze wild. Dan herhaalt de ellende zich eindeloos.
Zie ik het goed dat moeder een litteken op haar neus heeft? Dan is ze geslagen, gekrabd of gebeten. Wel een mooi dier om te zien.
...
1
13/05/2018 09:14
Moederpoes heeft inderdaad een litteken op haar neus... volgens mij van het vechten maar dan nog is het niet zeker dat ze een zwerver is want wij hebben ook al katten gehad die na een 'avondje uit' gevochten hadden. Ze is mooi en zeker niet ondervoed.

We gaan zo meteen weer - een speciale kattenopvang geniet mijn voorkeur als we besluiten drastisch in te grijpen. Het feit dat ze niet volledig wild is en alleen blaast om haar jongen te beschermen houdt me voorlopig nog tegen. Eerst maar even horen of iemand hier in de buurt zijn kat kwijt is.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert