Natuurfotografie: gedumpt, zwerver, passant?

Door Ktje gepubliceerd in Dieren en natuur

Normaal doe ik het niet, twee artikelen schrijven op dezelfde dag. Maar nu 'moet' ik. De laatste dagen kregen de honden geblaas naar hun oren in het midden van de wandeling: een kat die hun aanwezigheid duidelijk niet op prijs stelde. De eerste keer dacht ik er verder niet over na, de tweede keer vond ik het wel 'toevallig' dat dezelfde kat op dezelfde plaats hetzelfde gedrag vertoonde, midden in het veld. Het is te zeggen: aan de kant van een veldweg onder een berg houtafval. Vandaag zijn we zonder honden teruggegaan...

Ik had eten en drinken meegenomen - ik kan het nu eenmaal niet verdragen als een dier lijdt, in welke vorm dan ook. Op de plaats waar de kattin nu al een paar dagen verscheen, was niets meer te zien. Met de brokjes gerammeld, zachtjes in het rond 'roepen'... niets. We hadden het bijna opgegeven (de brokjes en melk had ik wel laten staan) toen meneer Ktje het idee kreeg om een kijkje te nemen in een stuk bos dat naast het veldpad ligt. Na een paar seconden bevestigde hij mijn vermoedens al: er waren kittens. Een klein, wit, hulpeloos katje zat met de oogjes nog dicht wat in het rond te (proberen) stappen. Een halve meter daar vandaan zat moeder te blazen naar ons met glimmende ogen, onder alweer een stapel houtafval. Vanop een afstand konden we duidelijk zien dat er nog beweging in de tent zat - er waren dus nog kleintjes.

Snel zette ik de melk en brokjes (beter had ik gewoon water meegenomen maar in de vlucht...) zo dicht mogelijk bij haar neer - op een veilige afstand voor mij, ik had immers geen zin om een hysterische kat vol in mijn gezicht te krijgen. We praatten zachtjes tegen haar en probeerden haar gerust te stellen. Wonder boven wonder duurde het niet lang voor ze het nest verliet - wel op haar hoede, om van de melk te komen slabberen. Het vlees dat ik op de brokjes gelegd had, smaakten haar duidelijk ook.

Toen ze daarna weer naar/in het nest kroop en het kleine witte hummeltje liet waar hij was, kon ik hem zelfs even oppakken. Gewoon om te kijken of hij in orde was - dat was het geval, goed gevoed en er was zelfs geen vlo te bespeuren. Op een gegeven moment wou het kleintje toch echt wel naar mama en broertjes/zusjes toe maar als je nog niet kan zien, is dat niet makkelijk natuurlijk. Na wat gejammer kwam er zowaar hulp van een ander klein hummeltje, wiens ogen wél al open waren. Die kwam uit het nest (om in het nest te geraken moesten ze een beetje omhoog klimmen tussen de takken) recht naar broer of zus toe. Zo gingen ze samen naar boven en in veiliger oorden, het nest. De schattigheidsmeter was ondertussen weer ontploft.

De hele tijd bleven we zachtjes praten tegen moeder. Ze kwam nog een paar keer eten en drinken: helemaal wild is ze dus zeker niet. Het viel ons ook op dat ze het geluid van brokjes die geschud worden kent of herkent. Bij een onverwachte beweging van ons kwam het wel telkens weer tot een kort blaasconcert. Neem het haar maar eens kwalijk.

Het is trouwens niet zo dat het kleine witje buitengesloten werd voor broer of zus kwamen helpen. Na de eerste keer gedronken te hebben van de melk, legde ze zich neer bij het kleintje om hem te laten drinken bij haar. We zaten maar een paar meter verder dus op dat moment was ze toch kwetsbaar. Ze hield ons goed in de gaten en was zich bewust van elke beweging die we maakten maar ze bleef wel liggen.

De kleintjes (ondertussen hadden we ze kunnen tellen, het zijn er drie) waren heel nieuwsgierig en reageerden ook op onze stem - alleen het witje was echter dapper genoeg om echt het nest te verlaten. De andere twee piepten naar ons van in het nest. Na zo'n drie kwartier besloten we om het gezinnetje even rust te gunnen en later op de dag terug te komen. Dat deden we dus...

Een paar uur later stonden we er weer, deze keer met een blik zalm en een flesje water. Ik had gedacht dat alle brokjes en melk op zouden zijn maar het stond er nog. Echt uitgehongerd of uitgedorst was ze dus ook niet. De geur van de zalm zorgde ervoor dat ze al snel wat dichterbij kwam. Ik hield zelfs het potje vast terwijl zij de zalm opat. Zachtjes blijven praten was de boodschap. Er zijn twee ingangen in het nest: zij zat in de ene terwijl de kleintjes langs de andere kant kwamen kijken. Broer/zus heb ik ook even vastgenomen: ook die is volledig in orde. Ze liet het allemaal toe, zolang ze maar zag wat er gebeurde.

Het witje blijkt een meisje te zijn, de grijs/witte een jongen. Het derde kleintje, ook een grijs/witje heb ik nog niet kunnen bekijken - die blijft veilig dicht bij mama. Als een volleerd fotomodel struinde hij wat rond in het bos en poseerde gewillig. Hier smelt je toch van...

En nu? Ik schat de kleintjes op zo'n vier weken. Misschien vijf... ik kan wel iemand bellen om moeder en kleintjes te vangen en mee te nemen maar dat levert natuurlijk veel stress op voor de moeder. Ik weet ook niet of ze een thuis heeft - ik wil niet zomaar andermans kat meenemen. Misschien is ze gedumpt maar ik weet het niet. Mijn eerste reactie was wel om iemand te bellen maar meneer Ktje was het niet eens met dat idee. 'Ze zitten hier goed, we geven ze eten en drinken en ze zijn vrij. Als iemand ze komt vangen komen ze in een hok terecht (asiel) en je weet toch nooit of ze een warm (voor altijd) mandje zullen krijgen' klonk het bij hem. Hij heeft natuurlijk gelijk...

Voor nu kunnen ze dus blijven... we gaan morgen terug, overmorgen, de dag erna enzovoort. Maar wat als de kleintjes groter worden en gaan rondlopen? Gaat moeder met kleintjes een andere plek, dieper in het veld opzoeken? Gaat ze alleen verder als ze een bepaalde leeftijd hebben? Dan spreek ik nog niet over het feit dat er op deze manier kleintjes zullen bijkomen. Als moeder terplekke blijft wil ik gerust de pil onder haar eten mengen - dat kan ik desnoods ook doen bij het witje als ze ouder wordt... als ze terplekke blijven. Als ze wegtrekken heb ik er geen controle over. En wat gebeurt er volgende winter? Ik mag er niet aan denken. Op het moment weet ik echt niet wat te doen - daar zal ik nog menig nachtje over moeten slapen. De kleintjes kunnen desnoods bij ons terecht: onze kater en kattin zullen ze aanvaarden, omdat het baby's zijn. Het zou niet de eerste keer zijn dat we 'dutskes' een thuis geven. Maar wat met moeder? Ik kan hier geen volwassen kat bijnemen - ik denk ook niet dat moeder op een paar weken tijd op onze schoot zal springen.

Moeilijk! Een fijne moederdag dan maar, Feline - zo heb ik mevrouw genoemd.

12/05/2018 21:39

Reacties (20) 

1
16/05/2018 22:22
Wat heb je prachtige foto's kunnen nemen!
En ik las daarnet al het vervolg op dit artikel -:)
1
Ktje tegen Chrisrik
17/05/2018 09:28
Dank je, de foto's hadden een dankbaar onderwerp :)
2
15/05/2018 09:41
Update 5: rare wending in het verhaal. Sinds gisterenavond is mamapoes weer 'banger' geworden. Ze eet en drinkt maar alleen als we weg zijn, deze ochtend kwam ze ook niet uit het nest en ze heeft haar kleintjes een meter verder gelegd - nog steeds onder hetzelfde houtafval.

Is ze geschrokken van lawaai in de buurt of is er iets anders gebeurd: ik weet het niet maar het komt er nu wel op aan. Mijn droom om ze hier te huisvesten was een impulsieve gedachte recht vanuit mijn dierenhart maar zal nooit lukken. Als onze katten ze al aanvaarden, is het afwachten wat onze honden zouden do...
2
15/05/2018 16:47
Dan is er waarschijnlijk toch iemand bij het nest geweest: een dier of een mens.
Maar wat moet je doen? Ken je niet iemand die een afsluitbare stal o.i.d. heeft waar je het hele gezinnetje tijdelijk kunt parkeren? Als je moeder kunt pakken dan zijn de kleintjes verder geen probleem. Belangrijk is dat ze voorlopig nog bij elkaar blijven, maar dan wel op een veilige plek.
Wat een dilemma...ik hoop zo dat het goed afloopt, hoe dan ook.
1
15/05/2018 22:07
Jemig, dit klinkt inderdaad niet goed. Jammer dat de situatie zich zo akelig lastig ontwikkeld, ik leef echt met je mee.

Het is normaal dat een kattin haar kittens uit veiligheid regelmatig verplaatst, maar de nieuwe verstop plaats ligt dan veel verder van de oude plek af. Dat ze ergens bang van geworden is is duidelijk, dat ze haar kleintjes slechts een meter verder heeft verplaats is vreemd, alsof ze wel weet dat ze hen elders in veiligheid moet brengen maar gewoonweg geen veiligere plek kan vinden.

Proberen om moeder met kleintjes zo snel mogelijk ergens veilig ond...
3
14/05/2018 12:55
Update 4: ze laat zich (zachtjes) strelen. Zonet ging ik met m'n hand heel zachtjes richting haar - zoals ze al gedaan had, legde ze haar pootje op mijn hand. Nu kan ik haar ook zacht strelen, ik wil niets forceren dus ik hou het voorlopig op de zijkant van haar kopje.

Voor de kleintjes is het te koud (beloofde zomerse temperaturen blijven uit) dus die bleven weer in het nest. Moeder blijft eten en drinken dat het een lieve lust is en zonet begon ze zelfs te spinnen terwijl ze recht in m'n ogen keek en maakte met haar voorpoten die typische bewegingen die kattenliefhebbers wel zul...
2
14/05/2018 23:15
Duidelijk geen wilde kat dus!. Voorlopig zitten ze er met jullie goede zorgen goed. Wat kou kunnen ze wel aan (vocht en tocht zijn de grote boosdoeners), moeder hoeft haar kleintjes niet alleen te laten om te jagen nu ze door jullie van voedsel wordt voorzien en samen houden ze het wel warm als het nest droogt blijft.

Blijven kunnen ze er op termijn uiteraard ook niet, het hele gezinnetje bij jullie in huis nemen (heb je ineens 6 katten) lijkt me ook geen optie.

Ik denk je het een beetje moet zien alsof je eigen kattin een nestje heeft geworpen; je kunt dan ook niet a...
1
13/05/2018 20:49
Update 3: moeders avondmaal is ook weer weggewerkt - stukjes chipolata, stukjes kip en een potje yoghurt. De kleintjes kwamen liever niet uit hun 'huis' - één katertje maakte wel duidelijk dat hij nog wat aandacht wou dus die namen we even bij ons terwijl moeder haar buikje rond at. De twee andere kleintjes volgden alles.

Mamapoes blijft de voorkeur houden om 'gevoederd' te worden in plaats van uit een bakje te eten. Hartverwarmend en hartverscheurend tegelijk: haar vertrouwen geschonden maar nog niet volledig weg... we raken er aan gehecht, misschien wel té maar wat kan je and...
1
13/05/2018 22:10
Het is geen egoïsme: je voelt je verantwoordelijk voor hun verdere lot nu je je dat één keer aangetrokken hebt. Ik kan dat zo goed begrijpen: waarschijnlijk zou ik hetzelfde willen doen.
Bij jullie zijn ze veilig, tenminste zo lang ze zo kwetsbaar zijn.
Dat je het hele gezinnetje niet kunt houden begrijp ik ook wel, maar je kunt ze wel beschermen zo lang het nodig is.
Daarna zou je in alle rust permanente tehuizen voor ze moeten zoeken, al dan niet samen met de plaatselijke kittenopvang. Voor moeder moet toch - als de kleintjes haar niet meer nodig hebben - ook een perma...
2
13/05/2018 19:56
Nou daar heb je wat bij de hand. Vind dat jullie het goed aanpakken; gewoon eerst rustig laten zitten waar ze zitten (als dat kan - hier is het momenteel noodweer), in de gaten houden en voederen en ondertussen bekijken wat voor de dieren de beste oplossing is.

Hoewel een kopzorg ben ik blij dat juist jullie ze gevonden hebben - lieve mensen die zich dit lot aantrekken. Ondertussen heb ik al duizend maal de persoon vervloekt, die - wellicht omdat ze zwanger was - zonder scrupules de moederpoes gedumpt heeft.

Je foto's zijn prachtig, de kittens té schattig, jullie sup...
1
13/05/2018 20:42
Dank je, doet me (ons) goed om te horen dat dit de juiste beslissing is. Vandaag was hier koud maar morgen krijgen we weer zomerweer dus dat zit wel goed.

We zullen het nooit zeker weten maar het heeft er inderdaad alle schijn van dat ze zonder omkijken gedumpt is, misschien toen nog zwanger, misschien wel met kittens en al... onmensen. Dit soort mensen zijn echter mijn tijd niet waard - de moederpoes en kittens wel dus daar focus ik me dan maar op.

Bedankt voor de mooie complimenten, dat doet een mens toch goed!
1
13/05/2018 15:27
Wat een mooi artikel en fijn dat je dit deelt. Schitterende foto's!
Ktje tegen Yneke
13/05/2018 20:35
Dankjewel :)
2
13/05/2018 13:53
Update 2: kittenopvang is verwittigd (voor vrijblijvende inlichtingen) - er is plaats voor moeder en kleintjes... ze vrezen dat ze gedumpt is, gezien haar gedrag. We wachten nog even af (ondertussen raken we natuurlijk ook gehecht)

De kleintjes werden zonet weer even 'onderzocht' door mij: een teek net boven het oog van een kitten werd door mij verwijderd. Moeder heeft gedronken en gegeten - nu is het tijd om de kleintjes te laten zuigen en daarna een siësta te houden. Binnen enkele uren staan we er weer.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert